Share

Dus. Ik Ben.

dinsdag 30 juni 2009



Laatst bedacht ik me
dat er in zoveel jaren bloggen,
ik mezelf (beter)
heb leren kennen
en de ander mij
heeft leren kennen.

Ik ben.

ik.


Hoeveel ben ik van hier
of daarbuiten?
Hoe zien anderen mij?
Wie ben ik zonder blog?
Wie kan ik zijn zonder tekst?
Ik word herkend. Soms. Daar.

Ik mag zijn. Dus ik ben.

Labels: , , ,


9:25 PM //
Share

Weekwoord.




ec·lec·tisch [eeklekties] bn, bw het beste uitkiezend.

(prachtig woord, toch?)

Labels:


8:03 PM //
Share

Open.




Ooit weleens een mail gekregen van iemand die je werk zo mooi/nuttig vond dat hij/zij het wilde gebruiken voor zijn/haar werk? En vroeg of hij/zij je werk mocht gebruiken met naamsvermelding? Omdat het nut had voor zijn/haar werk?

open


Wie open is kijkt. Wie open is zal willen delen. De kunst die je maakt. De momentopnames die je creeert. De klanken die je de ruimte in stuurt. Omdat je niet voor jezelf wilt houden maar wilt samenwerken zodat een ding groter kan worden. Omdat je het de wereld in wilt sturen, omdat het mooi is. Niet alleen, maar samen. Co-creaties.

Soms ontstaan er kansen om je werk de wereld in te helpen. Groter te maken. Doordat een foto gebruikt kan worden van jouw hand, bij een ander doel, leeft je produkt voort. Natuurlijk mag iemand daar best credits voor krijgen. Het zou vermeld moeten worden. Misschien zijn er nog andere voorwaarden waar de ander aan moet voldoen. Dat kan dus. All Rights Reserved hoeft niet meer. Creative Commons kan. Delen = verspreiden en verspreiden = groter maken.

Zelf was ik lange tijd huiverig. Wat als iemand zonder erg mijn werk gebruikte en bewerkte? Ik vond dat niet altijd goed, het was namelijk wel mijn ding. Later gebeurde het een aantal keren bij anderen dat foto's en zelfs teksten gebruikt werden zonder naamsvermelding. Alsof de auteur of fotograaf het wilde laten lijken dat hij/zij zelf alles bedacht had. Schande! Zelfs lui bij kranten als het AD waren te lui om zelf iets te bedenken. Maar ja, als zij nu geen voldoende tijd gehad hadden, en de foto wilden gebruiken van Jantje, dan hadden zij dit best kunnen overleggen en de foto kunnen gebruiken, als de naam van de fotograaf, amateur of niet, maar wel vermeld werd. En zo is het dus nu wel langzaam zo dat 'professionals' het werk gebruiken van 'amateurs'. (De fijne lijn tussen de professional en amateur is een blogstukje voor later.)

Mijn werk is vermeld onder CC. Wil je content, fotomateriaal of kunstzinnige toestanden gebruiken voor jouw werk? Noem mijn naam.

Labels: , ,


10:19 AM //
Share

Over Liefde.

maandag 29 juni 2009



Omdat. Via Inge.

Als ik liefde voor iets of iemand
zou moeten omschrijven,
vertel ik met volle overtuiging:
acceptatie.
Het allermoeilijkste in de liefde,
voor een situatie, een moment of een persoon;
aanvaarden dat het zo is; dat hij of zij zo is.
In alle tekortkomingen liefde voelen,
omdat op al die andere momenten je
die liefde tien keer meer ervaart.
Je kunt iemand niet veranderen
je boosheid, verdriet en teleurstelling,
is verloren in het nietige van de dag.
En ben je in liefde met jezelf?
Ben je trots op wat je doet, sta je achter
wie je bent?
Geen verwachtingen, geen ideaalbeeld.
Ik kan eeuwig boos blijven
op hen, dierbaar aan mij;
iemand tekort doet in mijn ogen.
Maar het is liefde tekort doen
als ik vergat dat er nog steeds
liefde over is.

Labels: ,


8:31 PM //
Share

Win met je mooiste zomerfoto!




Terwijl ik mijn krantje las in de achtertuin in de volle zon, en Baby in de wipper zat te spelen met handen en voeten, stuitte ik op een leuke zomerwedstrijd van het AD. Het is overal crisis en de kranten 'doen het niet goed' want tja, er bestaat internet. Arme kranten. Arme oude media. Het heeft ergens wel wat; een stuk smerig papier in je handen. Wetende dat er elke ochtend een krantje op je deurmat ligt. Toch is het bijna van de zotte om voor een abonnement centen neer te tellen terwijl gros van het nieuws vaak al uren eerder bekend is gemaakt op twitter en andere weblogs/sites. Anyhoo, ik las dus in het afgevende krantje over een zomer fotowedstrijd. Leuk, dacht ik. Meedoen, dacht ik.

ijsko's.



Ach, ik win zelden prijzen.

Labels: , ,


4:10 PM //
Share

Parkpop 2009. Deel 2.




Het blijft bijzonder hoe hele massa's mensen tegelijk naar een festival lopen en daar dansen, eten, drinken, praten, zingen en luisteren. Het blijft apart hoe saamhorigheid werkt en hoe mooi het is. Niets geen akkefietjes. De zon scheen, en er was plezier.

@Parkpop 2009


Het was helemaal bijzonder hoe Guus Meeuwis de hele tent op z'n kop kreeg als slotact. Alles verbroederde. Hij hoefde er niet eens veel voor te doen. Hossende Hagenezen, meezingers en handen in de lucht. Na het slotwoord van de organisator, het was toen echt afgelopen, liep iedereen in een rustige massa weer richting huis. Topdag, ook omdat ik backstage mocht.

Labels:


9:41 AM //
Share

Parkpop 2009.

zondag 28 juni 2009



can you hear the dolphin's cry?


meer volgt.

Labels:


11:49 PM //
Share

Week Update.




Vorige week tiepte ik een blogpost over de (uit)werking van LinkedIN. Dat ik twijfelde of het wel goed voor me was. Omdat ik niet zeker wist of ik eruit kon halen wat ik erin stopte. Ik wist niet zeker of ik voldoende gebruik maakte van LinkedIN waardoor het zijn waarde ging maken. Ik geloof er namelijk erg in dat je, als je iets voedt, het gaat groeien. Prompt werd ik geintroduceerd door iemand die sterke verbindingen zag/ziet met de ander. Het contact werd snel gelegd en er wordt (binnenkort) een afspraak gemaakt. Praten over verbindingen leggen is een ding. En toch voedt je het dan al.

Ik kreeg in de gaten dat mijn nieuwe woonplaats echt bij me gaat horen. Het gevoel overviel me ineens toen ik op de fiets zat en langs de Grote Markt via een omweg naar huis fietste. (Langs de Jan Hendrikstraat waar ik steeds naar het lege pand moet kijken en droom over grootste dingen.) Het gevoel dat ik hier fietste en me goed voelde was een soort van gewaarwording. Terwijl ik daarvoor nog zoekende was. Ik vind mijn weg, langzaam, door de straten van Den Haag. Den Haag is een leuke stad. Mijn stad.

Deze week bekeek ik de geschiedenis van mijn flickraccount weer eens. Meestal zet ik er foto's op en log weer uit. Ik bekeek een set foto's, meer foto's van teksten, en vond het bijzonder genoeg er (op later tijdstip) meer mee te gaan doen.

Mijn blogstukje van gisteren, het ontlurken van blog passanten, vind ik verrassend. Leuk om te lezen wie me volgt. Verrassend omdat ik bij sommige reageerders ineens denk: jij ook? Dat is leuk. Inspirerend. En ik voel me soort van gesteund dat ik moet blijven doen wat ik nu doe. Zoiets als wat ik al eerder zei; zaadje planten en het laten groeien.

Vanmiddag Parkpop. Dat ik nauwelijks liedjes beluister van Guus weet iedereen die me kent. Ik ben onlangs wel naar zijn concert geweest in Eindhoven. En pinkte een traantje weg bij het lied Brabant. Misschien is het voor een Hagenees niet of nauwelijks te begrijpen waarom juist Guus op Parkpop moet afsluiten. En ik beluister zijn liedjes niet thuis. Hoewel ik meezing als hij 'Ik Wil Je' ten gehore brengt. Uit volle borst. Het is de bewondering die ik heb voor het gewone in hem. Hij heeft geen Haagse Bluf. Geen fratsen. Geen gedoe. Hij zingt. Hij vindt het leuk. Zijn stem is gewoon maar loepzuiver en reikt ver. Als ik vanavond meezing met Guus dan voelt dat helemaal goed.

Misschien niet helemaal goed te zien, maar ik heb mijn tagcloud (zo goed als) aangepast. Als je meer wilt weten over dromen, verbindingen, vernieuwend leren en weblogs dan kun je via de tagcloud er naartoe.

Netwerken gaat meestal, en vooral in mijn geval, als vanzelf. In een ongedwongen situatie ruimte voelen die je kan opvullen met een vertelling of vraag over jezelf en waar je naar zoekt. Zelfs tijdens een visite omdat je raakvlakken opmerkt. Daar komen soms nieuwsgierige vragen van, emails, een korte beschrijving wat je wilt met je gedachten. En dan kijken of het groeit. Verbindingen zijn sneller gelegd dan iedereen denkt, denk ik weleens. ...

(Ik heb nog wel een vraag. Wat vinden jullie fijner; linkverwijzingen apart vermeld onderaan een blogstukje, zodat je rustig kunt lezen, of de linkverwijzingen meteen vermeld in een blogstukje, zoals nu?)

Labels:


12:34 PM //
Share

En wie ben jij?

zaterdag 27 juni 2009



Het was ooit booming hier op mijn blog. Nu is het gewoon niet meer te peilen. De ene dag schiet de teller omhoog, de andere dag blijft hij op een soort van gemiddelde hangen. Toch weet ik, na al die jaren bloggen, sinds 2003, dat ik een aantal vaste volgers heb. Dat geeft een goed gevoel.

foto gemaakt door marco raaphorst.


Maar wie ben jij? Ben je toevallige passant? Google-zoeker? Al sinds zo lang anoniem meelezer? Mijn tante? Ex werkgever?

Kun jij je nog herinneren, die ontlurkingsweek van Zezunja? Yuri Maanzand? Waarin er de oproep gedaan werd jezelf voor deze keer bekend te maken?

'Maak u bekend. Vertel mij voor een keer dat u meeleest. Klik op het woordje
'reacties' bij dit stukje en zeg het:'Ik lees mee'. Liefst met
(schuil-)naam. Eventueel voorzien van hobby’s, ongewone eetgewoonten en andere geheimen.'


En wie ben jij? Laat deze keer jouw reactie achter.

Wat is lurken?

Labels: , ,


7:06 PM //
Share

Leven in het NU.




Wie het boek kent van Eckhart Tolle weet hoe belangrijk hij het vindt te leven in het nu. Niet gisteren, ook niet morgen maar vandaag. In het moment.

Gisterenmiddag zat ik alleen op een terrasje in het centrum en las een boek terwijl de serveerster, die me herkende, een 7Up neerzette en een stuk appeltaart met slagroom met een soort van bosvruchtensiroop eroverheen.

Ooit met je volle verstand geproefd wat je at?

Labels:


10:34 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. Deel 19.

vrijdag 26 juni 2009



Het was zomer. Ik moest nog een paar dagen met de bus naar mijn school en dan zat het erop. De grote vakantie zou dan starten en ik zou na de grote vakantie naar de middelbare school gaan. Ik had een keer bij het bushokje gestaan en werd toegezwaaid door een meisje dat bij mij in de balletklas zat. Ze was een paar jaar jonger en ik kon wel met haar praten. Over school. Dat ik verliefd was op Robbie. Dat ik hem heel erg zou gaan missen als ik als enige helemaal alleen naar díe middelbare school zou gaan en de rest van de klas naar andere scholen. Ik was een paar maanden geleden verhuisd en ik miste mijn oude huis, mijn buurt en m'n vrienden.

Bonny woonde vlak achter mij. In een leuk huis met ruime kamers en ze had een hond, wit met zwart gevlekt, Boe-Boe, vernoemd naar een één of andere Belgische persoon. Of zoiets. Ik ging vaak bij haar spelen na schooltijd en we fietsten samen naar de balletklas. We draaiden casettebandjes van Madonna en Michael Jackson.

Zijn videoclip was net uit. Ik durfde het nooit hardop te zeggen maar ik gruwelde bij het zien van die clip op televisie. Ik kreeg er nachtmerries van. De overleden mensen die 's nachts uit de graven kwamen en bij mij op de kamerdeur klopten omdat zij binnen wilden komen. Mijn opa was overleden toen ik zes was.

We stonden in de woonkamer van Bonny's huis en maakten dezelfde dansbewegingen als Michael Jackson deed in Thriller. We oefenden alsof onze levens ervan af hingen, om vóór vrijdag het dansje zo in elkaar te hebben zitten dat we het zonder fouten konden presenteren aan de rest van de balletgroep.

Vandaag dacht ik aan het huis, Boe-Boe en het dansen. Ook aan de broer van Bonny die me vierkant uitlachtte omdat ik voor het eerst, na lang aandringen van Bonny, een spijkerrokje droeg. Met melkfles witte benen er onderuit gestoken. Hij lachte heel hard. Ik weet nog dat ik vertwijfeld naar mijn benen keek toen Thriller zijn laatste noten liet horen.

Labels: ,


2:26 PM //
Share

Dromen mag best.




En zo fietste ik gisteren
door de straten van Den Haag.
Beseffende dat ik hier écht woon.
Dat de straten ook van mij zijn,
om op te fietsen en
van A naar B te gaan.
Zo voelde het in het begin niet.
Het leek een soort lange vakantie
waar geen eind aan kwam.
De kamers in mijn huis, de meubels
en de gewoontes. Het was een lange vakantie.
Waar geen eind aan kwam.

Waar ik geen einde aan wilde maken. Niet.

Het soortgelijke heimweegevoel van naar huis gaan
en thuis zijn maar niet meer thuis zijn,
alles is zo veranderd en
de straten daar zijn niet meer de mijne.
Het leek een reis naar het oude
maar ik wilde ook snel weer terug.

En ik wilde snel weer terug.

Labels: , ,


1:21 PM //
Share

To Do List:

donderdag 25 juni 2009



- twee contacten mailen die ik doorverwezen kreeg via linkedin.
- aan nieuwe layout werken voor mijn weblog. (wat moeizaam gaat.)

Labels: ,


10:23 AM //
Share

DZDD.

woensdag 24 juni 2009



Er moet me iets van het hart. Die keer dat die rare Simek de presentatrice helemaal door het slijk haalde was tenenkrommend. Niet omdat de presentatrice heel liefjes probeerde de zaak goed te draaien, daarna toch nog probeerde assertief te zijn waardoor Simek het podium tot zich nam om helemaal over de top en ontzettend asociaal zijn beklag te doen over de manier waarop er geinterviewd werd. Hij smeet zelfs de notitiekaartjes van de presentatrice van tafel. Tragisch TV noem ik dat. Oke, dat was tenenkrommend en helemaal fout van die rare kwast. Teveel ego naar mijn idee. Nee, ik zet het filmpje niet online. Daar moet je zelf maar naar gaan zoeken op joetjoep.

En toch blijft het tenenkrommend. De presentatoren krijgen de ene grote filmster, pianist en andere bnn'ers over de vloer en telkens wens je door te zappen. Waarom? Omdat bij bijna elk interview de kern van het interview niet naar boven komt en daarbij de presentatoren zelden iemand laten uitpraten. Dat de ene een beetje stottert is tot daar aan toe, maar dat telkens onderbreken was vooral gisteren, toen Rutger Hauer te gast was, vreselijk irritant.

Kan ik het beter? Nee, denk het niet. Maar de naam De Zomer Draait Door doet nu wel een beetje zijn eer aan. ...

Labels:


5:03 PM //
Share

People Who Inspire - Are You On The List?




Laatst vertelde ik iemand dat er een paar mensen zijn geweest die bepaalde dingen tegen mij gezegd hebben waar ik jaren later nog aan moet denken en waar ik daadwerkelijk praktisch iets aan heb (gehad.) Dat zijn de mensen die (vaak) op een bepaald ogenblik in je leven wandelen, iets met je delen of toevoegen en dan, zoals het in dat geval hoort, weer gaan. Het zijn die woorden die blijven hangen en daardoor ook de mensen zelf. Want vaak zijn er mensen die juist niet weten te inspireren. (Mijn mentor tijdens de examenuitreiking mdgo-aw wist mij te vertellen tijdens een speech dat zij er maar een hard hoofd in had om mij de weg te zien bewandelen die ik gekozen had.) Gelukkig zijn er dan andere mensen die het beste in je boven halen, soms onbewust.

Een aantal jaren geleden rommelde het al in m'n hoofd. Mijn werk was niet helemaal meer wat ik wilde. maar wat was het dan wel? De omgeving, het beleid en de frustraties van niet kunnen uitvoeren wat ik op creatief vlak graag zou willen uitvoeren bleek dermate een belemmering dat ik de puf niet meer had om te werken. Ik werkte wel, en maakte er het beste van, maar de energie kwam niet tot mij. Het stroomde alleen maar weg. Ik werd geadviseerd eens te praten met een arbo psycholoog. Deze krasse tante met een hele directe aanpak mocht ik wel. Ik kreeg tips waar ik in de praktijk iets mee kon. Ik zag haar een aantal maanden eens in de zoveel weken voor een gesprek. Ik sprak met haar een keer het gevoel machteloos te zijn in sommige situaties. Het gevoel (bijvoorbeeld niet door te dringen bij mensen, het beleid etc) frustreerde me zo, dat het zoveel energie liet wegstromen zodat ik me vaak moe en machteloos voelde. Dat gevoel, onmacht, brak me vaker op. En toen zei zij:

1) 'Je moet ervoor zorgen altijd heft in eigen hand te nemen. Jij bepaalt. Jij zorgt voor jezelf, niet een ander. Als je wacht, gebeurt er niets. Als je niets zegt, hoort niemand je. Als je iets wilt, dan ben jij de persoon die ervoor moet zorgen dat het er komt. Alleen jij.'

De tweede persoon die mij wist te inspireren was Gerjanne Tiemens. Ik heb haar vaker genoemd op mijn blog, maar zij kon in een tijd van zoeken naar waarheen mij een richting te geven. Door met mij te sparren over mogelijkheden. Want, zoals zij toen zei:

2) Er zijn mogelijkheden, altijd.

Daarna kwam ik via een omweg in contact met een coachingsadviseur/trajectbegeleider. Bij de eerste ontmoeting ging het al mis; zij dacht dat ik later kwam en ik wachtte op haar. Maar tijdens onze gesprekken kreeg ik steeds meer inzicht in waar ik echt goed in ben en waar ik op moet bouwen. Dat kwam door haar.

3) 'Als jij ergens in gelooft, ziet iedereen dat aan jou. Jouw ogen gaan fonkelen, je gaat op het puntje van je stoel zitten en je kunt heel helder en duidelijk omschrijven waar jij precies in gelooft. Dat kan een idee zijn, een vergevorderd project, de verbindingen die je weet te vinden tussen mensen. Dat is je talent en daar moet je mee verder.'

Verder kon ik vroeger snel onzeker worden als er mensen waren die er geen heil in zagen. Als andere mensen niet zagen wat ik zag, hoe mooi iets was, hoe bijzonder of hoe dat idee echt iets kon worden, dan was het misschien toch maar geen goed idee. Nu zoek ik de mensen die zien wat ik zie. En de kritische vragen beantwoord ik, en leg het naast me neer. Als ik voel van binnen dat dit nieuwe idee gaat werken, dan gaat het ook werken. Dat dankzij de mensen die wisten te inspireren. Er zijn vast wel mensen in jouw omgeving die ook veel hebben betekend voor jezelf en je toekomst. Misschien leuk om te delen?

leestip.

Labels: , ,


10:28 AM //
Share

Weblogs in het onderwijs. Deel 2.

dinsdag 23 juni 2009



Het neemt meer en meer vorm; het project wat ik wil uitdiepen en wil klaarzetten voor het ICT en onderwijs. Er komen meer nieuwsgierige vragen en hopelijk ga ik na de zomervakantie een keertje praten met een school over de leuke, uitdagende en educatieve kanten van bloggen in het onderwijs. Ook een culturele instelling heeft mijn project in behandeling. Allemaal een beetje onzeker op dit moment, maar er zit in iedergeval beweging in. Nee heb ik, ja kan ik altijd krijgen. En daar ga ik vanuit. Omdat ik hierin geloof en weet waar ik het over heb.



Gisterenavond besprak ik, tijdens een visite, het nut van het nieuwe leren en dat daar dus bloggen een wezenlijk onderdeel zou kunnen zijn van het nieuwe onderwijs. Nou ja, zelfs in het oude onderwijs kun je ruimte creeren voor het nieuwe. Ja, dan moet je aanpassen en omgooien, maar door verandering leer je weer. Ook (vastgeroeste) leerkrachten hebben daar wat aan.

De Nederlandse taal kwam ter sprake. De visite, lerares Nederlands, werkzaam bij een middelbare school, vroeg zich af of er een taalproject van gemaakt zou kunnen worden. Natuurlijk zou dat kunnen. Dat is juist het leuke van weblogs in het onderwijs; die ruimte, die creatieve manieren om bezig te zijn met taal, thema's, samenwerken en informatie verzamelen.

Ja, dat opzetje ga ik zeker voorbereiden en opstellen. Later meer.

Weblogs in het onderwijs deel 1.
Het onderwijs van morgen.

Labels: ,


3:36 PM //
Share

Of ik zin heb een opzetje te maken voor een taalproject middelbaar onderwijs.




Eerst maar wat meer informatie verzamelen!

Labels: ,


1:40 PM //
Share

Die aardbeientaarten moeten eerlijk verdeeld!




Ik was in een grote gymzaal. Er was een bijeenkomst met een feestelijk tintje, van wie wist ik niet maar het leek op een bijeenkomst van mensen waarmee ik te maken had en die ik kende.
Er waren hoge tafels met krukken en aan de achterste tafel zaten een paar mensen koffie te drinken en taartjes te eten. Ik nam er geen deel aan; ik bekeek het hele geheel en liep weer de hal in. Alsof ik moest survieeren.

Later was ik er weer. Ik bekeek de zaal en de mensen aan de hoge tafels met krukken en zag dat er iemand aan de laatste tafel een groot bord voor zich hield waar allemaal aardbeiengebakjes op lagen. Ze vrat potdomme alle aardbeien er vanaf! Ik werd link.

'Dat is toch van de zotte! Haal je alle aardbeien zo van de gebakjes af! Dat is toch niet normaal! Ben jij de enige hier op deze aardkloot? Er zijn potdomme meer mensen die van een aardbeiengebakje willen genieten! En nou ermee ophouden!'

Even later bleek ik ruzie te hebben in een klaslokaal met een paar moekes. Eentje stond recht tegenover me. Ze had zwart kort haar, een zwarte bril en zwarte grote, lange jas. (Moeke was een beetje fors.) Ik pakte haar jas vast en smeet haar zo tegen de vlakte.

Zo, beetje agressie wegdromen van maandag op dinsdag.

Labels: ,


11:24 AM //
Share

roze zaterdag.

zondag 21 juni 2009



Een impressie.

roze zaterdag

Labels:


11:07 AM //
Share

SPAM!




Ik kreeg een 'final notification from the FBI.'

moet ik nou bang worden?

Labels: ,


9:58 AM //
Share

Flessenpost.

zaterdag 20 juni 2009



Het Nationaal Archief organiseert een flessenpostwedstrijd waarmee je een reis kunt winnen naar New York.

Als ik mijn ogen sluit ben ik er. De straten zijn gevuld met mensen onderweg naar hun werk. Ik zit op de hoek in een druk bezochte koffietent. Er is beweging. New York ruist. Bruist. Werkt. En ik zit hier. Aan een tafeltje, grote kop koffie, terwijl ik The Times heb opengeslagen.


Het nieuws van vandaag lonkt. Grote kop met zwarte letters. 'De Virtuele Reis Is Begonnen.' Ik weet niet precies wat het betekent. Ik voel alleen dat ik er deelgenoot van ben. Ik kan het niet goed omschrijven maar iets in mij voelt dat ik, hier, ben met een reden. Het zou zich misschien later pas aan me openbaren. Ik neem een slok van mijn latté, wrijf over mijn voorhoofd en sluit heel even mijn ogen.




1930. Ik sta tegenover een rij met mensen. Ik weet niet waarop zij wachten, maar heel langzaam schuifelen ze vooruit. Hun jassen en hoeden bijna identiek. The line. Het is alsof ik er naar kijk en er geen deelgenoot van ben.

'A refill, sir?'
De serveerster naast me kijkt naar mijn lege kop.
'Um, yeah, thanks.'

(Hoewel ik dus mezelf heb opgegeven weet ik nu even niet of het allemaal goed is doorgekomen daar; omdat ik geen verificatiemail ontvangen heb om in mijn account te komen. Hopelijk krijg ik die nog.)



photo CC license: Cold Cut.

Labels: ,


12:49 PM //
Share

Weleens een minuut of vijf op een stoel gezeten en aan niets gedacht?




Labels:


9:51 AM //
Share

Linkedin? Deel 2.

vrijdag 19 juni 2009



De hele ochtend ben ik in de weer met Linkedin. Sinds lange tijd probeer ik weer linkedin te snappen, te gebruiken en te zien hoe het werkt. Als beginnend zelfstandig ondernemer wil je zoveel mogelijk netwerken om te zien wat jij voor iemand betekenen kan en andersom. Dat het tijd kost is een gegeven. Het vergt een boel geduld en ondertussen veel manieren om jezelf beter op de kaart te zetten en daarbij niet jezelf te vergeten. Authenticiteit. Weet je nog?

Via een tweet van Peter de Kock kreeg ik de tip om deze blog eens te lezen. Daar worden handige manieren besproken om linkedin nuttig te gebruiken.



Maar als ik op de website rondstruin, mijn eigen profiel bekijk en de profielen van andere mensen, is er iets dat ik mis. Wat is dat dan? Ik begon weer wat te klooien met mijn aanvullingen en bedacht me dat ik linkedin beperkt vind. Waarom?

1) De dingen die je graag uiteengezet wilt vertellen hebben een woordenlimiet.
2) Je kunt niet zomaar mensen aanschrijven, daarvoor moet je emailadressen tot je beschikking hebben. Daar begrijp ik wel uit dat men wilt oppassen voor onnodige emailspam, maar het is soms knap irritant als ik denk dat ik mensen zou willen/kunnen helpen dan wel informeren.
3) er is geen of onvoldoende interactie. Wat dat betreft vind ik twitter de meest geschikte netwerktool. Je hebt (snel) contact.

Ik voelde me een rund toen ik opeens bedacht dat ik op mijn profiel van linkedin gewoon moest schrijven wat ik wil. Ik wil namelijk met de dingen die ik organiseer en opbouw mensen verzamelen waarmee ik zou kunnen werken. Waarmee ik opdrachten kan doen. Werk!

Het voordeel van linkedin is wel dat op een pagina zo goed als alles staat wat de ander moet weten. Maar als je zelfstandig ondernemer bent doet bijvoorbeeld, in mijn geval, mijn opleidingsachtergrond er niet toe. Sterker nog, blijkbaar moet je minstens op het Rietveld gestudeerd hebben want een 'gewone' MBO opleiding staat niet eens in de functie die je moet aanklikken om je opleidingen toe te voegen.

Ik vroeg op twitter wat linkedin nou echt voor me kon betekenen. Hier wat reacties:
Koetjeboeh, zbdigitaal en Brighterhell.

Kortom, als ik linkedin wil (blijven) gebruiken, zal ik met de beperkte middelen meer eruit moeten halen. Waardoor helder en slim formuleren wat ik wil een must is. Ik zit niet op linkedin om gezellig te trutten. Ik wil laten zien wie ik ben en wat ik kan. En wat ik wil. En uitvinden wie in mijn netwerk mij van dienst kan zijn en ik de ander. Delen = verbinden.

Mijn linkedin.
frankwatching's artikel.

Labels: ,


1:49 PM //
Share

BabyHuggen.




Misschien had het helemaal niets om handen. Misschien was het betekenisloos en toevallig. Maar het gevoel waarmee ik naderhand achterbleef was vol verwondering en geluk. Op een geheel onverwacht moment waarbij ik niet had stilgestaan dat het me zo'n blij gevoel kon geven. Waarschijnlijk had hij het niet eens door; het effect. Daar was hij immers nog veel te klein voor.

In de late middag haalde ik Baby, nu vijf maanden, uit zijn bedje. Hij lag stilletjes te kijken, was zichtbaar blij me te zien en begon met allebei zijn benen te trappelen in de slaapzak, alsof hij wilde aangeven: 'Haal me nu maar uit dat ding, ik ben helemaal wakker!'

Ik hield hem voor me, wilde zijn hoofd ondersteunen, aangezien baby's van vijf maanden nog steeds oncontroleerbaar heen en weer wiegen met hun hoofd, maar voordat ik daar de kans toe had, legde hij zijn hoofd in het holletje van mijn nek, sloeg beide armen om mijn nek en hield me stevig vast. En liet niet meer los.

Het leek op een welgemeende knuffel. Zo eentje die je krijgt als je iemand heel lief vindt en wilt dat de ander dat voelt. Echt voelt. Ik was een moment uit het veld geslagen. Wat gebeurde hier nou? Dit was toch gewoon een reflex? Nee, het was geen reflex, maar wat was het dan wel?

Ik weet alleen dat ik het gevoel niet goed kon omschrijven. Ik weet alleen dat ik helemaal gelukkig was en me overgaf aan dat gevoel. Die omhelzing liet me de hele middag en avond niet meer los. BabyHuggen. Sjeetje, wat mooi.

Labels: ,


10:14 AM //
Share

Mijn actuele Weblog Top 5.

donderdag 18 juni 2009



'Niets veranderlijker dan de focus en de aandacht van de webloglezer. Veelal afhankelijk van de continuiteit van je favoriete weblogs en van de vernieuwende kracht van de makers.' -- Huub Koch.
De 5 weblogs die ik redelijk gestructueerd volg omdat zij inspirerend werken, me laten nadenken en waarmee ik daadwerkelijk vooruit kan zijn de volgende weblogs:

1) sanneroemen.nl Zij weet op kennis en ervaring en vooral door, heb ik het idee, zichzelf te blijven steeds interessante blogstukjes te schrijven waardoor ik verder kan. Laatst nog schreef ik naar aanleiding van haar blogstukje een eigen stukje hier.

2) MAEB. Het bleek dat ik me al tijden geleden had ingeschreven voor dit unieke ding. Vorige week kreeg ik mijn tijdschrift (weliswaar op m'n oude adres, maar dat kon de heer brugman niet weten.) Omdat we eigenlijk hetzelfde doen en willen. Wat online is offline presenteren en ervoor zorgen dat het schrijverschap kan bestaan zonder een uitgever. Inspirerend, vooral als je er met elkaar over kunt filosoferen.

3) de WOW van Loesje. Het stemt tot nadenken over de mogelijkheden die taal je biedt. Wat betekent een woord, waarover kun je schrijven en welke metaforen kun je gebruiken. Haar initiatief voor de WOW vind ik inspirerend en leuk om te gebruiken op m'n blog.

4) GetClientsTips. Een blog van Laura B. (Haar naam is, zelfs na tien keer hardop oefenen, een moeilijkheid.) Zij geeft tips en adviezen voor zelfstandigen. Aangezien ik me nog maar een aantal maanden op dit avontuurlijke pad begeef vind ik het des te interessant om haar blog te volgen. Ik vond deze blog wel erg inspirerend.

5) De Inspiratiekamer. Vooral wat daar geschreven wordt over het onderwijs en hoe je creativiteit kunt gebruiken is leuk om te volgen, maar vooral de diversiteit van onderwerpen is interessant.

Het is officieus een stokje, maar ik laat in het midden wie het oppikt. :-)

Labels: ,


3:17 PM //
Share

Durf te vragen!




'Maar hoe doe je dat dan?' vroeg S. tijdens een etentje. Refererend aan de bands die we hebben gestrikt voor blog-art.

Laatst dacht ik, de reden dat de ene persoon wel krijgt wat hij wenst en de ander niet, of minder snel, is het lef hebben exact te vragen wat je wenst.

We luisteren vaak, door opvoeding en gene, teveel naar een innerlijk stemmetje dat vertelt hoe stom, raar, idioot en brutaal het wel niet is om exact te vragen wat je wenst. Alsof het beschamend is hardop te vertellen waar je naartoe wilt, wat je nodig hebt en waar de vraagtekens liggen. Want als je niets vraagt komt er niets van de grond.

Stel je zit in een nogal frisse kamer en het raam staat wagenwijd open. Je bibbert aan alle kanten en denkt dat je daarom niet goed het gesprek zou kunnen volgen. Bij de vraag van de gesprekspartner of het te koud is, schudt je bijna automatisch je hoofd in een nee. Als je 'Ja' gezegd had en 'Mag het raam dicht?' was de gesprekspartner vast niet niet in een stuip geschoten.

vraag en antwoord.


Je bent op zoek naar een baan. Je weet ongeveer wat je zoekt, wat je kunt en wat je in huis hebt. Wat vraag je dan? En bij wie?

Toen ik net geslaagd was voor mijn opleiding en zeker wist dat ik wilde gaan werken, schreef ik tal van sollicitatiebrieven en mocht ik een enkele keer op gesprek maar daar bleef het bij. Na een half jaartje schoonmaakbaantjes via een uitzendbureau was ik het zat. Ik wilde doen wat ik graag wilde doen en waar ik goed in was. Als er geen vast werk was voor mij, dan desnoods vrijwillig.
Ik opende het telefoonboek (dat was toen nog) en bladerde totdat ik alle adressen voor me zag van alle basisscholen in de buurt. Ik heb een hele dag gebeld naar scholen en hield vol. Mijn vraag was duidelijk: 'Ik ben net geslaagd en ik wil dolgraag werken bij uw school. Mag ik een gesprek om uit te leggen wat ik bij jullie wil doen?' Het resulteerde in een part-time baan als onderwijsassistente, eerst op vrijwillige basis een aantal dagen in de week, en later werd ik aangenomen omdat men dik tevreden over me was. Durf te vragen!

Witte Koord werkte net zo. Ik mailde M. met de doodsimpele vraag of zij tijd en zin had mijn werk te herlezen en eventueel te verbeteren. Op vrijwillige basis. We spraken een middagje af en de rest is history.

Het werkt ook andersom. Als je open staat voor de openheid waarmee mensen je benaderen, dan sta je ook open voor de vragen die zij hebben. Bovendien is er iemand in m'n leven geweest die met enorme drive me telkens vertelde: 'Neem het heft in eigen hand! Altijd! Zorg in die zin goed voor jezelf. Maak helder wat je wilt, en stel de juiste vragen!'

durf!
leestip.

Labels: , ,


10:54 AM //
Share

Mensen die rijstwafels verorberen in de trein moesten verboden worden en andere shit.

woensdag 17 juni 2009



Zoals beloofd, een het-moest-verboden-worden lijstje, mede dankzij de bloggers die al eerder hierop gereageerd hebben.

1) goochelaars.
2) boterhammen met pindakaas. (Anders.)
3) patatje oorlog in de trein en daarna in de prullenbak kieperen. (Maarten.)
4) hooikoorts.
5) gesmolten chocolade aan je handen.
6) DZDD.
7) het kabinet.
8) Ja.,..en appeleters,
9) kauwgumkauwers,
10) chipsverslinders en neusvreters ook. (Marloes.)

Labels:


9:55 PM //
Share

Woord Droodle.




visie, focus, kijken, blik

Labels: ,


8:23 PM //
Share

Beste Paulien,




Daar begint het dus al mee. Met beste. Ik weet toch helemaal niet of je een beste bent? Lieve gaat dan weer net te ver, vind ik, en geachte is over the top. Of is het over de top?

Ik heb je boek(je) met veel interesse en plezier gelezen. Het is niet een boek wat je oppakt en niet meer weg kunt leggen, maar telkens een beetje taal is best leuk. (Nu weet ik dat je van het woordje best vindt dat het dus niet echt best is, maar in deze context vind ik dat ik best best gebruiken kan.)

taal is zeg maar echt mijn ding.


Door het lezen van je boek(je) ben ik erg op taal gaan letten. Zo vroeg ik me af of je 'je ergert je' mag gebruiken of ' je ergert' . Als ik dan vervolgens erger tien keer uitspreek, hardop dan wel hardop in mijn hoofd, dan erger ik me niet alleen aan mezelf maar ook aan het woord erger. Erger kan het niet worden!

Dus.

Dat is ook al zoiets. Het is blijkbaar algemeen gebruikelijk geworden om te pas en te onpas (daar zou je ook een alinea mee kunnen vullen) achter een perfecte geeindigde zin 'dus' te zetten. 'Ik erger me aan jou. Dus.' Of: 'Zo ging het dus. Dus.'

Anyhoo. (Sh**) Toen ik gisterenavond in mijn mandje lag *rolt ogen* en je dankwoord las en besefte dat het einde naderde, van het boek(je), vroeg ik me af of er nog een deel twee komt. Want volgens mij ben je nooit helemaal uitgetaald. Blijven er spraakvernieuwingen zich aandoen en blijf je je ergeren aan bepaalde taal- en woordkeuzes.

Persoonlijk frustreert me het meest de woorden die verkleind worden. Duimpje. Kindje. Borstje. Piemeltje. Huisje. Dinnetje.

Nu ben ik met die laatste zwaar de mist in gegaan. (De mist in?) Het werd ooit gebruikt, volgens mij, door Joyce Heisen op haar blog die nu uitgestorven lijkt. Voorbeeldje: 'Ik wist ook wel dat ik niet weg kon komen met een filmmiddag zonder m&m's. Dat zou binnen de dinnengroep als hoogverraad beschouwd worden.'
Ik begon het woord 'dinnen' te gebruiken als een soort van ik-spuug-op-het-woord. Maar tot mijn ergernis werd het een beetje boel gewoon.

Beetje boel. Rutger, da's jouw schuld.

Het woeide. Ja, dat is mijn woord. Een verbastering van waaien. Het onweerde en woeide enorm! 'Het woeit hier ontzettUnd!' (Ik ben een Und-tiep. Geen ond, zoals Nico Dijkshoorn die nu zomervakantie heeft. (Wat de rest van de crew ook maar beter kan doen. Vakantie houden.)

Maar, dus, Paulien, ik heb ontzettUnd genoten van je boek(je). Het maakte me vaak aan het lachen wat vreemde momenten opleverde in de trein. Ik hoop dat je overweegt een deel twee te schrijven, want dat moet eigenlijk. (Eigenlijk is ook een loos woord; 'Ik wil eigenlijk zeggen dat ik het er niet mee eens ben.' Dat zeg je dan toch al?)

Vanmorgen las ik de Metro in de trein, want boek uit etcetera, en zag dat je nog steeds in de top tien staat van beste boeken die nu gelezen worden. Gefeliciteerd. En nee, ik ga niet flapstaarten. Tss!



videofilmpje.
paulien's website.

Labels: ,


9:19 AM //
Share

Doelen zijn dromen met een deadline.-- Anthony Robbins.

dinsdag 16 juni 2009



Ja, maar.
Wat, ja maar?
Wat als ...
Ja, wat als?


pas.

Wat als?
Wat als je stil bleef zitten?
Wat als je je mond hield?
Wat als je je gedachten liet waar ze vandaan kwamen?

Het begint met een gedachte. Een gedachte gaat over in een idee. Het idee kan klein zijn of groot. Soms heeft een klein idee de potentie om groot te worden. Als een gedachte, een idee blijft hangen; het komt te pas en te onpas weer terug, dan is dat een seintje van je hart om het te gebruiken.

Ja, maar. Als je vertwijfelend 'ja,maar' zegt, dan is je idee nog niet klaar. Het is nog niet bruikbaar, klaar om aangepakt te worden. Het moment, je zekerheid, is er nog niet. Misschien komt het ooit. Misschien nooit. De tijd zal het leren.

Wat als je stil bleef zitten?

Laat je niet weerhouden door de kritische mensen om je idee uit te werken. Laat de kritische mensen vertellen waar zij tegenaan lopen, maar volg je eigen pad. Als je van binnen zeker weet dat het 'iets' kan worden, dan wordt het ook iets. En dat 'iets' kan klein of groot zijn.

Wat als je je gedachten liet waar ze vandaan kwamen?

Vertwijfeling, het knagende stemmetje in je hoofd, de onrust die je voelt als je bedenkt: ik zou best wel willen exposeren, ik zou best wel willen zingen op een podium, ik zou best wel een boek willen schrijven, ik zou aan een wedstrijd mee willen doen, ik wil graag een idee groot maken. Dat is de angst om je idee groot te maken. En weet je waarom je die angst voelt? Omdat je diep van binnen weet dat elk idee groot kan worden en je (nog) niet overziet hoe dat eruit gaat zien.

Dromen zijn toekomstbeelden. Dromen zijn je eigen wensen en verlangens. Die voel je niet voor niets. Jouw wens geeft je energie. Met die energie kun je veel (meer dan je denkt.) Als je je wens zou kunnen verwoorden (op papier) of kunnen tekenen, hoe zou jouw wens er dan uitzien?
Jouw droom, jouw wens moet voor jou voldoende geloofwaardig zijn. Als jij je droom, je idee, niet (voldoende) gelooft, wie, buiten jou om, zou het dan wel geloven?

Wat als je je mond hield?

Een wens gaat groeien op het moment dat je het hardop uitspreekt. Als je praat over wat je zou willen gaan doen, dan krijgt het vorm. Doordat je er met anderen over praat, ben je al onbewust aan het netwerken. Hoe meer mensen horen over je droom, je idee, hoe meer kans dat een persoon zal zeggen: 'Maar ik kan je helpen!' 'Ik ken iemand die je zou kunnen helpen.' Het bijzondere van hardop blijven uitspreken van je wensen en je dromen is dat het je brengt naar je volgende stap. Hoe dan ook.
Wat daarbij komt is dat door erover te praten je mensen aantrekt in je omgeving die met jou die energie kunnen versterken. Werken vanuit mogelijkheden is wat je zoekt, niet werken vanuit beperkingen.

Ten slotte, ernaar handelen en volhouden is wat daarna volgt. Maar omdat al die andere stappen al hebben plaatsgevonden, zul je zien en ervaren dat deze stappen makkelijk(er) gaan.

Binnenkort meer over de kracht van creatief visualiseren in het onderwijs.

tips:
mindmapping.
leestip.
wikipedia.

Labels: ,


12:48 PM //
Share

Mensen die rijstwafels verorberen in de trein moesten verboden worden.




Labels:


10:11 AM //
Share

Witte Koord in Berlijn.

maandag 15 juni 2009



'Ja.
Gisteren.
In bijna een ruk.
In de U-Bahn naar gitaarles.
En de U-Bahn terug naar huis.

Ik vond het bij vlagen erg sterk.
En verder gewoon goed!
Leest lekker weg.
Dankjewel.
Dus.' -- Ruud.



Gisterenavond bedacht ik me dat ik best wel een bundel zou willen schrijven met een aantal korte verhalen. Misschien gaat het wel langzaam vorm aannemen in mijn brein en gaat het een eigen leven leiden. Soms loop ik al maanden, jaren, met een idee rond voordat het werkelijk vorm krijgt. Wat dat betreft heb ik engelengeduld.

Labels: , ,


10:00 AM //
Share

Hoe de geur van vers brood je het gevoel geeft thuis te zijn.




Labels: ,


9:19 AM //
Share

Naast het feit dat.

zondag 14 juni 2009



Met vriendinnen een avondje de hort op is leuk. Je raakt onderweg bijna de weg kwijt, moet je de deodorant inleveren bij de tassencheck, en vreet je je vol aan friet met frikadellen. (frika of frikan?)

De grote kerel bovenaan de trap verzocht me om mijn tas te mogen inzien. Ik wilde hem mijn tas geven, kan ie ook zelf, maar ik moest het doen. Dus ik opende mijn tas en hij keek erin. 'Is goed.' bromde hij toen. Het was een beetje een anti climax. Telkens als ik met het vliegtuig ging reizen en door dat poortje moest, haalden ze me uit de rij en moest ik gefouilleerd. Daar raakte een mens aan gewend.

'Heb je nu echt alles goed gezien?' vroeg ik. Ik was dus niet overtuigd.

Hij knikte.

Nou ja! Hoe kon hij nou in de diepte van mijn tas, tussen de sleutels, frutsels en dingen zien dat ik geen twintig centimeter lange slagersmes bij me had? Vriendin moest haar deodorant inleveren terwijl andere vriendin zo door mocht lopen. Inclusief deo. (Nu vertel ik je.)


Guus Meeuwis!


Er moest bier gehaald. Er moest geplast en bier gehaald. Ik ging de eerste ronde mee naar boven, maar bleef de tweede keer zitten. Terwijl ik vochtige oogjes keeg toen het lied 'Brabant' werd ingezet, zaten mijn twee vriendinnen boven beteuterd te plassen. Ze hoorden de menigte en Guus door de intercom. Dan baal je natuurlijk, als je uitgerekend moet plassen als het liedje Brabant inzet.

Ook Marco Borsato kwam langs. Hij rende over het podium en rustte erna uit met het lied Dochters. (Waar ik niets mee heb, maar vooruit, het kon de pret niet drukken.)En het oudere echtpaar voor ons lebberde er stevig op los. En ik bedoel stevig op los.

Het was zo mooi, en zo mooi om te zien hoe gezelligheid, muziek en samenzijn gewoon leuk kon zijn. Niet zoals bij een voetbalwedstrijd waar men elkaar halverwege met plastic bierbekers te lijf gaat maar gewoon de bekertjes bier hop-sa-kee de lucht in liet gaan. Onder het mom van: wat leuk, bier hoeft niet alleen je maag in maar ook in de lucht. Totdat vriendin naast me de volle laag kreeg en ze eruit zag alsof ze haar plas niet op had kunnen houden. Maar verder was alles helemaal goed.

Naast het feit dat ik zo schor ben als een kiep, zou ik vanavond weer gaan. Als het laatste concert van Guus niet helemaal uitverkocht was.

Labels: ,


2:39 PM //
Share

Weblogs in het Onderwijs.

vrijdag 12 juni 2009



Al een tijdje ben ik naast het organiseren van een evenement ook een project aan het opbouwen voor ICT en Onderwijs. Een hele poos geleden sprak ik Albert Plomp tijdens een werkbespreking in hartje Den Bosch over onderwijs, vernieuwing, ICT en daarbij het gebruik van weblogs. Het blijft een interessant gegeven; hoe het gebruik van een weblog ervoor zorgt dat een groep kinderen leert. Aankomende woensdag wordt (ook) mijn plan besproken. Ik ben heel benieuwd wat daaruit voortvloeit.

Mijn doel is om het webloggen beter en breder te gebruiken vooral in het onderwijs. Dit middel is namelijk, naar mijn idee, het middel om te verbinden, te laten samenwerken, te leren en om informatie op leuke manieren te gebruiken en te onthouden. Ik denk namelijk dat het gebruik van weblogs in het onderwijs een gat in de markt is. Als een groep kinderen werkt met thema's zou je makkelijk een themablog kunnen starten en zelfs kunnen behouden en aanvullen.


(Thema)blog.

Schoolgroep werkt met thema waarbij computer een belangrijke rol speelt. Belangrijk om informatie te vergaren om een weblog te starten. Samen met de kinderen (en eventueel een ICT leerkracht) zet ik een weblog op, maak teams, en coordineer. Dat zou kunnen door samen met de groep interviews te organiseren, blogstukjes te maken naar aanleiding van documentatie en informatie en te zorgen voor illustraties. Aan het eind van de themaweken presenteer ik samen met de kinderen wat het eindresultaat is.

Het doel van webloggebruik in het onderwijs is om internet in het onderwijs te integreren; je kunt simpelweg niet meer om het internet heen. Om een weblog toe te passen in het onderwijs kom je aan diverse aspecten tegemoet, namelijk:

1) taal: lezen en 'schrijven'
2) internet toepassen/omgaan met de computer
3) informatie verzamelen: cognitief
4) maatschappij: wat speelt er in de wereld?
5) experiment: simpelweg proberen en als het niet werkt, weggooien
6) sociaal: omgangsvormen, samenwerken, uitwisselen, vergaderen, wat de één minder goed kan kun je oefenen en verbeteren en wat de ander aan talent heeft kun je gebruiken.
7) netwerken: hoe gaan andere onderwijssystemen ermee om? welke thema's worden al toegepast, kan het anders? heb jij informatie voor ons, hebben wij andere informatie voor jou.
8) creativiteit: kinderen kunnen laten zien waar zij goed in zijn. fotografie, tekst, video, tekenen etc kan allemaal op een weblog als aanvulling van een project of thema.

en ten slotte

9) delen is verbinden en verbinden is delen. van niets naar iets. samen maak je veel. gedeelde trots.

Het grote voordeel van een (thema)weblog is ook dat het kan blijven voortbestaan en kan worden aangevuld en uitgediept. Een weblog kan groeien. Kinderen worden ouder en wijzer en creatiever en dat kunnen ze blijven delen met elkaar.

Toegevoegde waarde:

1) een leraar gaat op een andere ,speelsere, manier om met onderwijstaken
2) ouders kunnen volgen en zien wat hun kind maakt.
3) je kunt presentaties houden op ouderavonden etc.

Mijn rol in het geheel?

- Ik zorg voor de opzet en begeleiding van een (thema)blog.
- Ik kan, als de leerkracht zelf aan de slag gaat met zijn groep, begeleiden
- Ik kan voor een team een lezing geven over webloggebruik met kinderen
- ik kan bij een ouderavond/open dag etc, uitleg geven over webloggebruik in het onderwijs.

Mijn achtergrond:

Ik heb ongeveer 4 jaar als onderwijsassistent gewerkt in het basisonderwijs en kreeg naast deze taak ook de taken als motorisch begeleider en remedial teacher. Daarvoor heb ik 1 jaar stage gelopen in het speciaal onderwijs.

Ik heb ongeveer 4 jaar gewerkt als groepsleidster buitenschoolse opvang van kinderen tussen de 4 en 13 jaar. Ik ben toen ook actief geweest met een kinderraad en het opstarten van (grote) activiteiten. Ook was ik actief in het jeugdnetwerk. In de laatste dertien maanden heb ik een eigen locatie opgestart en was verantwoordelijk voor alle taken die een unitmanager had. Ik ben bekend met de brede school en was actief met andere scholen e.d

De laatste 3 jaar ben ik pedagogisch medewerker geweest in de kinderopvang. Ik was groepsleidster van een peutergroep. Deze kinderen waren 1,5 tot 4 jaar. Ook met deze jonge groep heb ik veel kinderkunstprojecten gedaan.

Ik ben actief blogger.

Labels: ,


10:04 AM //
Share

Wat moet oude media met nieuwe media?

donderdag 11 juni 2009



Een tijd geleden had ik een telefonisch interview met een student van de vrije universiteit Utrecht, ingehuurd door omroep brabant, over het gebruik van weblogs en hoe de media, omroep brabant in dit geval, beter en efficienter gebruik kon maken van het internet.

Ik legde toen al uit dat veel oude media huiverig is voor het gebruik van nieuwe media. Men zet zich schrap, weet onvoldoende wat het inhoudt en wil daarom vast blijven houden aan wat al bekend is. Wat bekend is is veilig en werkt, dus waarom spelen met middelen die nieuw zijn?

De rest kun je lezen op blog-art.nl

Labels: , ,


7:29 PM //
Share

Bah! Vies!




Je bent pas een schrijver als je een contract krijgt (aangeboden)en je daarna met de uitgever een boek maakt dat via allerlei promotiewegen in de boekwinkel komt te liggen.

Wie is het daarmee eens?

Als ik de gedachtengang heb van een uitgever dan denk ik geld. Welk verhaal maakt geld? Het boek van Sophie van der Stap, Het meisje met negen pruiken, maakte geld. Omdat het goed geschreven was? Het is een waargebeurd verhaal van iemand met een bruisend leven maar zij wordt ernstig ziek. Het verhaal maakt geld.

Eten, Bidden, Beminnen. Een prachtig geschreven boek van Elizabeth Gilbert, waargebeurd, mooie inspirerende reizen en herinneringen. Ik heb het gelezen en opgevreten. Wat men misschien niet weet is dat Elizabeth Gilbert deze reis kon maken met een 'advance'. Een voorschot. 'But I got that advance because this was my fourth book, and so I'd earned my way up over the years to that level of trust from my publisher.' De uitgever heeft zeer waarschijnlijk gedacht dat dit geld maakte. En hoe!

Hoe zit het dan met schrijvers die publiceren en geen bakken met geld verdienen? Is het wel zo lonend? Kan de schrijver zijn baan opzeggen (als vakkenvuller, loodgieter, programmeur, webdesigner of juffrouw op school) en fulltime schrijven? Hoe zit het met dat geld? Welke percentage gaat naar de schrijver en hoeveel gaat naar de uitgever, mediator?

Is het schrijversschap zo romantisch?

Nee! Je gaat toch niet zelf iets uitgeven? Dat zijn van die wanna-be's, van die ik-wil-ook-schrijven-maar-ik-word-afgewezen-bij-een-uitgever-die-werk-wilt-oppikken-dat-geld-oplevert. Jij kan misschien dan wel een beetje leuk schrijven, maar een verhaaltje maakt nog geen boek!

Hoeveel bandjes en muziekmakers maken een album in eigen beheer?

Boris mag dan in de media eigenwijs, arrogant en (daardoor) vervelend worden gevonden, maar deze meneer kiest zijn eigen route, wil niet gebukt gaan onder regeltjes die anderen (platenbazen) opleggen en gewoon muziek maken.

Ook Cloudmachine timmert aan de weg door het zelf te doen.

'Laat in gezelschap de naam Cloudmachine vallen en de kans is groot dat niemand weet waar je het over hebt. Toch bracht het Haarlems/Zandvoortse kwintet in maart al hun derde volledige studioalbum in eigen beheer uit.' -- muziek.nl

Dat een uitgever iets in je schrijven ziet, of muziek of wat dan ook is denk ik geen graadmeter om te denken dat je daarom goed gevonden wordt. Uitgevers zien geld. Labels zien geld. Ze kijken ook naar andere dingen dan naar wat je goed kan. Uiterlijkheden. Oppervlakkigheid. Het gaat vaak zelfs voorbij het talent dat je tentoonspreidt. Het zegt niets over de persoon die ook talent heeft maar niet met een uitgever of platenlabel spreekt. Uitgeven is ondernemen.

Ik geloof in geloven in wat je zelf kan. Kun je mooie designhoesjes maken? Do it yourself! Kun je mooie teksten maken? Do it yourself! Maak je prachtige muziek? Laat horen! Maar ga mij niet vertellen dat het maar bah!vies! is als je het zelf doet.

Leestips:
Je boek uitgeven in eigen beheer via aboutblank.nl
Do it Yourself.

Labels: ,


1:15 PM //
Share

jezelf promoten werkt alleen als je er zelf in gelooft.

woensdag 10 juni 2009



Labels: ,


8:44 PM //
Share

Over fietssleutels en dergelijke.




Je fietssleutel is als je horloge. Die wil je niet kwijt. Zonder tijd heb je geen houvast en zonder een fietssleutel geen manier om te fietsen. Als ie op slot staat.

Zo heb ik al jaren en dag een vaste plek voor de fietssleutel als ik de fiets op slot gezet heb, namelijk mijn rechterbroekzak. Dat is ooit zo ontstaan en erin blijven hangen. Blijkbaar werkte dat voor mij. Tot aan gisteren na een werkbespreking toen ik op het bruggetje mijn fiets van het slot wilde halen.

Meestal, als je als observeerder naar zulk soort tafereel kijkt, is het best vermakelijk om te zien. Hoe de persoon in kwestie in haar broekzak misgrijpt en vervolgens quasi verbaasd beseft wat deze openbaring voorstelt. Geen fietssleutel in de broekzak betekent fietssleutel kwijt. Het doorzoeken van de enorme tas begint dan. Dingen als een paraplu, agenda, huissleutels, boek, visitekaartjes, portemonnee, telefoon, lipbalsem, neusspray, paracetamol voor het geval dat, tampons voor het geval dat en een setje pennen en tandenstokers worden tevoorschijn gehaald.

(Soms gebeurt dit overigens in een winkel bij de toonbank, zegt broer die in een winkel werkt. Ik hoor er weleens verhalen over. Over de dingen die uitgestald worden op de toonbank van een winkel als iets kwijt is. Geld bijvoorbeeld. Ik opperde nog dat hij een weblog moest beginnen over het werken en leven in een winkel maar vooralsnog heeft hij er geen trek in.)

Het langzame besef dat de fietssleutel echt kwijt is, begint dan te komen. Maar er treedt een soort van ontkenning in werking. Degene loopt de route die vlak daarvoor gelopen is. In dit geval over het bruggetje terug naar een cafe. In het cafe wordt dan gevraagd aan het personeel, dat net wakker is, of zij een fietssleutel gevonden hebben. Nadat bij het personeel het kwartje gevallen is gaan zij zoeken. Om dan tot de ontdekking te komen dat de sleutel er echt niet is. Ze halen dan hun schouders op en kijken beteuterd. Wat vervelend nou toch. Degene vertrekt met een besef van geen weg meer terug.

Er is dan geen andere oplossing. De fietsenmaker zegt dat hij het slot zal los vijlen. 'Vijlen? Kunt u niet een beetje pielen met iets scherps in het slot? Quanta costa, dat hele gevijl?'

Er is nog iets dat op zo'n moment speelt. Het oengevoel. Hoe kan je nou zo'n oen zijn! Je fietssleutel notabene! Sjonge jonge jonge. In al die jaren! Waar ben je met je gedachten? Er wordt toch niet voor niets gezegd: leef in het hier en nu? Dan gebeuren deze dingen ook niet! Jonge, jonge, wat is dit oenengedoe!

Dan komt de berusting. Je zult echt met de tram naar huis moeten want die pijprokende fietsenmaker heeft nu geen tijd, maar donderdag is het slot eraf. En in al die jaren heb je nog nooit je fietssleutel verloren, da's best een prestatie. Jezelf buitenshuis sluiten, dat dan weer wel, maar een fietssleutel verliezen? Je mag jezelf dus best een veer in je reet steken.

En bovendien is de tram best leuk. Best leuk.

Labels:


9:28 AM //
Share

Moe word ik van dit soort dingen.

dinsdag 9 juni 2009



Soms schaam ik me voor het Nederlandschap. Er wonen ouderen in verzorgingshuizen die niet of nauwelijks fatsoenlijk gewassen worden, of gezellige uitstapjes krijgen, omdat er geen geld is.

Het voelt genant dat de hulpverlening in het algemeen enorme wachtlijsten kent, de hulp niet of nauwelijks toereikend is en men aan hun lot wordt overgelaten ook omdat geld steeds een issue is en blijft.

Ik maak me persoonlijk druk over de machthebbers in de politiek die aan ons burgers vragen om te gaan stemmen op hun partij. Waarvoor moeten wij stemmen? Voor het wegennet? OV-chipkaarten? Het onderwijssysteem dat wankelt? De vele irritante, kinderachtige regeltjes die er bestaan? Dat er wel of niet gerookt mag worden in cafes? Het wel of niet dogen van het coffeeshop beleid?

moe word ik van dit soort dingen.


Ik erger me mateloos aan de onderzoeken die gedaan worden waarbij ik denk: waar gaat dit over? Wie betaalt uiteindelijk voor alle falende testen en onderzoeken? Ik? Jij?

Labels: ,


6:33 PM //
Share

Bij September wat mailtjes doen.




bij September wat mailtjes doen.


Naast het feit dat Les Canards bij Blog-Art gaat optreden met niet alleen een stuk uit hun eigen programma maar ook met een speciale act met betrekking tot bloggen, bloggers en hun eigenaardigheden, wisten we Wilma de Rek, chef van Het Vervolg bij de Volkskrant, ook te strikken voor Blog-Art. En dat terwijl zij helemaal niet zoveel op heeft met het bloggende, dan wel twitterende volk. Des te leuker dat zij in de discussie wilt deelnemen!


'Twitteren jullie
het rond?'

Ja, natuurlijk!

Labels: , ,


4:10 PM //
Share

Inburgeren deel 2.

maandag 8 juni 2009



Van oorsprong ben ik een Brabantse. Geboren en getogen in een kleine stad in het zuiden des lands, tussen de weilanden, het gieren, de Skottelslet, Alaaf! en het bourgondisch eten, ben ik niet vies van een bietje dialect. Zo staat een Brabantse anders wel met haar oren te klapperen als ze zich in het Haagse begeeft. Qua taal alleen al. Voorbeeldje:

'Ted om men is an te kleide en naah bahte te gaan.' -- tweetje koetjeboeh.

Je moet maar net weten dat koetjeboeh nog niet is aangekleed en als hij aangekleed is zin heeft om naar buiten te gaan. (Het zou wat wezen als hij zich niet had aangekleed en toch zin had naar buiten te gaan, maar dat terzijde.)

En hoe groter de stad, hoe meer gekken er vertoeven. Al vele malen dwaalde ik door het centrum en omstreken om ergens luid geroep en geschreeuw te horen van iemand die tijdelijk of algeheel de weg kwijt was.

'Kankeahrhoeahr!'

Dat men in het Haagse nogal gretig smijdt met allerlei ziektes is een grote oogopener voor mij.

'Teahringleeahr!'

Ik weet niet zo goed of ik daaraan zou willen en kunnen wennen. Hele families gaan per slot van rekening dood aan al die nare ziektes. Voor je het weet krijg je de

'Mexicaansuh griep!'

naar je hoofd.

Dat een Hagenees zijn website bedoelt als hij 'Haumpeits' zegt moet je nu maar net weten. Ook dat de uitdrukking 'Het is in en uiht men kont met die twee' (betekenis dat ze elkaar wel erg mogen) moet je dan toch maar weten. Dat uberhaupt alles te maken heeft met ziektes, konten, tieten en lekkende stoma's is mij een raadsel.

Nee, het brabantse dialect. Ik kan er weinig over kwijt. Dat men te pas en te onpas hullie en gullie roept is een feit. Gullie zou unne bietje meej moetuh krijguh fan dah broabants gelul:



Ik heb erop gestudeerd. Speciaal voor de Hofstijlers. Daar komt ie:

'Steik je vingah in je kont, draai 'm drie keah rond, dan heb je 'n magnum!'

Dit stukje is ook te lezen bij hofstijl.nl

Labels: ,


8:39 PM //
Share

'Mag mijn oma ook komen?'






U vraagt, wij draaien. Via deze link kun je alle vragen stellen waar je nog nieuwsgierig naar bent en wat verheldering wenst over blog-art.

foto: bast.

Labels: ,


2:24 PM //
Share

Should I Stop Blogging?

zondag 7 juni 2009



Via via kwam ik terecht bij blogs waarbij de vraag gesteld werd wanneer het tijd is/wordt om te stoppen met bloggen. Veel bloggers die enthousiast begonnen jaren geleden zijn inmiddels ook alweer tijden gestopt. Wat houdt mij dan op de zogenaamde been?

Wanneer zou ik moeten stoppen met bloggen?

1) Welke doelen heeft dit blog? Bereik ik die doelen ook?
Het doel van mijn weblog is informatie geven, inspireren en delen. Ja, ik bereik die doelen zeker. (Dat kan ik peilen via reacties via blog, twitter en mail.)

2) Ben ik geinteresseerd in het onderwerp?
Ja, anders zou ik er niet over kunnen/willen bloggen.

3) Geeft het posten van berichten bevrediging?
Natuurlijk! Ik blog al zes jaar, zo goed als elke dag, dus het brengt me in iedergeval 'iets'!

4) Hoeveel posts schreef ik in de afgelopen maand?
49 posts.

5) Heb ik tijd genoeg om het blog te onderhouden?
Ja, voldoende. Er is altijd wel ergens tijd om iets in te plannen.

6) Leest iemand mijn blog?
Ja, gezien de statistieken en reacties wel.

7) Heb ik er voldoende tijd aan besteed?
Ook dat.

8) Zie ik mezelf nog steeds schrijven op dit blog over 18 maanden?
Ja, ik heb voldoende momenten om te delen.

9) Groeit de niche of verdwijnt die?
Groeit alleen maar.

10) Levert het blog iets op?
Ja, gedeelde informatie, zelfs werk, en soms zelfs samenwerkingsverbanden en netwerken.

11) Draagt het blog iets bij aan mijn 'profiel en expertise'?
Dit blog is daar juist onderdeel van.

12) Levert het blog nog andere dingen op?
Wat soms online gebeurt zorgt er ook weer voor dat het offline verder gaat. Het sociale netwerk is ook via weblog, twitter en flickr gegroeid.

13) Geeft het blog mij energie of zuigt het me leeg?
Het geeft me zeker energie. Ik kan spuien, delen, uitwisselen en inspireren. Als het me energie zou kosten zou het wel tijd worden om te stoppen.

14) Groeit het blogverkeer en bloginkomen of daalt het juist?
Blogverkeer is langzaam weer aan het groeien. Ligt ook heel erg aan het onderwerp wat ik aansnijd. Het verschilt ook per dag, per week, per maand. Pieken en dalen.

15) Voelen de lezers zich betrokken bij de inhoud van het blog?
Ik denk het wel.

16) Wat zeggen lezers, als ze commentaar geven op het blog?
Mijn reageerders zijn gedaald vergeleken met jaren geleden, maar wat lezers melden is inhoudelijk en diep. En daar kan ik in het algemeen wel veel mee.

17) Wat schrijven andere bloggers over mijn blog?
Dat zou ik niet weten.

18) Heb ik iets origineels en nuttigs te zeggen over het onderwerp?
Ik hoop dat alles dat ik op mijn blog plemp nuttig en vermakelijk, dan wel interessant is om te lezen. Welk onderwerp dan ook.

19) Wat zou ik nog meer kunnen doen met de tijd die ik besteed aan dit blog?
Meer en beter focussen op posts waar werk uit kan vloeien.

20) Welke impact zou stoppen met bloggen hebben op mij en mijn lezers?
Dat zouden deze lezers zelf moeten invullen en dat kan via de reactiemogelijkheid!:)

Labels: , ,


3:57 PM //
Share

Privacy ligt op straat?




Een hele tijd geleden berichtte ik hier al eens over. Dat als je een telefoonaansluiting neemt je de vraag wordt gesteld of je in het telefoonboek wilt of dat wilt dat je nummer prive blijft. Die keus heb je en krijg je. Hoe anders dat is met een domeinregistratie. En hoe privacy, na het vastleggen van een domeinnaam, gewoon op straat ligt.

internet ligt op straat.


SIDN is verantwoordelijk voor het stabiel functioneren en de ontwikkeling van het .nl-domein op het internet.

Veel internetgebruikers weten niet dat sowieso bij een .nl registratie volledige naam, adresgegevens en soms zelfs telefoonnummers en emailadres gevonden kunnen worden. Mocht je in de toekomst een .nl willen registreren, kun je via je hostingprovider informeren of zij de privegegevens overnemen.

Labels: , , ,


11:09 AM //
Share

kaderock.

zaterdag 6 juni 2009



kaderock.

Labels:


10:47 PM //
Share

Eerste Haagse Hap.




De eerste Haagse Hoap was gisterenavond. Het online gebeuren zoekt vrijblijvend zijn weg naar offline. Dat maakt internet leuk.



Met dank aan Maurits B voor het leuke filmpje.

Labels: , ,


10:11 AM //
Share

Generation/Slash

woensdag 3 juni 2009



Slash of / heeft meerdere betekenissen:

* Schuine streep (/), (forward) slash, schrap, of Duitse komma; een leesteken en symbool in URL's en padnamen voor computerbestandssystemen


Focus en helderheid. Dat is belangrijk als je gebruik wilt maken van personal branding. Want waar kan men je voor vragen? Wat is je doelgroep? Wat zijn je specialiteiten?

Misschien wordt dit wel het woord van het jaar, of in iedergeval een weekwoord: de slash/slash.

Wat de slash generation doet is er meerdere carrieres/banen op na houden. Jij bent de vertegenwoordiger van multi-tasking en goed zijn in meerdere, diverse dingen. Je bent niet alleen maar een reisleidster maar ook een entertainer. Of model/actrice.

Toen ik zes jaar geleden zeker wist dat ik een eigen domeinnaam wilde, moest ik nog bedenken wat die naam dan zou worden. Door stom toeval, via een blogger die nu niet meer schrijft (jammer genoeg) op een Amsterdamse blogmeeting en zij me benaderde met de vraag: ' Ben jij Karin? Met-K?' Zo van: niet met een C maar met een K, toch? Wist ik het.

De K van Keerkracht/Kort/Krachtig/Kunstzinnig/Kreatief/Klein-maar-fijn/

Mijn dienst?

Projecten opstarten/ Project-Ideeenuitwerking/ Workshops:/Internet/Weblogs/ Creativiteit/ Evenementen/ Basisonderwijs/ Talentuitwerking/ Motiveren/ Tekstschrijven/

Mijn markt?

(Basis)scholen/Kunst&Cultuur/Cultuurinstellingen/ Volksuniversiteiten/

Mijn persoontje:

Mijn enthousiasme voor creatieve dingen, vooral over het gebruik en het nut van weblogs, is wat ik graag overbreng op anderen. Ik breng graag over op anderen wat er zo nuttig en leuk is aan webloggen en wat de meerwaarde is voor onderwijs en andere instellingen, maar natuurlijk ook voor prive-gebruik. Natuurlijk zou ik veel kunnen vertellen wat webloggen eigenlijk is. Daarnaast visualiseer ik snel hoe een idee groter kan worden en hoe ik het kan uitbouwen tot iets groters. Ik zie creatieve kansen waar anderen erin vastlopen. Ik verbind het liefst. En daarbij ben ik open en eerlijk in mijn contacten, durf vragen te stellen en ben doelgericht.
Ik werk het liefst op projectmatige basis, met een ideestructuur, een uitwerking en een eind. Ideetjes uitwerken doe ik graag met anderen. Ik geef tijdens de uitwerking graag 'het podium' aan de mensen die het moeten gaan doen. Ik ben een trotse zijlijnwerker, maar met een groot (eind)verantwoordelijkheidsgevoel. Zodra de bruggen gebouwd zijn is het weer tijd voor een nieuw uitdagend project.
Ik communiceer helder en duidelijk, ben consequent en zakelijk met afspraken maar met voldoende ruimte voor input. Vooral de input is wat de verbinding maakt en samenbrengt en waar ik mijn werkplezier uit haal. Waar ik goed in ben is op een creatieve manier bezig te zijn met scholieren zodat zij op een niet-schoolse manier toch leren.
Ik ben creatief met taal. Ik werk een idee; een verhaal, blogstukje, lied, script graag uit tot een geheel. Spelen met taal is boeiend voor mij omdat het uitdaagt om creatieve helderheid over te brengen naar anderen. Er zijn verschillende manieren om iets over te brengen. Wat dat betreft zou ik ook in de reclame kunnen werken.

Dit blogstukje naar aanleiding van dit artikel.
Leestip.

Labels: ,


10:40 AM //
Share

En daarom niet zwart/wit.

dinsdag 2 juni 2009



zwart/wit.

Labels: ,


12:16 PM //
Share

'Want als het slecht met mij gaat'




Ik bekeek mijn mobieltje en zag de letters op het display staan. Een vriendin die ik al maanden niet meer gezien en gesproken had, vroeg hoe het met me ging. Meteen zette ik mezelf schrap.

Schrapzetten.

Dat schrapzetten was een raar gevoel. Waarom zette ik me dan schrap?

'Je moet meer naar je gevoel luisteren.' fluisterde ooit iemand me in mijn oor.

'Het gaat redelijk met me.'

Ik zette me nogmaals schrap. Per.

Er kwam een golf van teneergeslagenheid over me heen. Anders kon ik het niet noemen. Dat wanneer het goed ging er geen tijd meer was en als het slecht ging er wel tijd was. Wat was mijn rol hier? Hulpverlener? Vriendin? Ik wist het niet meer. Ik wist alleen dat ik me schrapzette.

Labels:


11:16 AM //
Share

Mensen, gekke bekkentrekkerij en ijsko's.

maandag 1 juni 2009



ijsko's @florencia.


Zomaar een maandagmiddag, toevallig was het pinksteren.

Labels:


7:27 PM //
Share

Onder het mom van: Kan een baby echt met je praten?




Hij zat in de wipper en ik minde heel even my own business. Baby's van een maandje of vier gaan de omgeving wat meer in zich opnemen, herkennen je en geven blijk van baby-interactie. Sommige mensen die (net) een baby hebben denken dat ze niets hoeven te zeggen als zij bezig zijn met hun baby. Zeggen dat je nu even zijn of haar uitgelekte poepluier gaat verschonen komt niet in hen op. Ze doen alle handelingen maar praten ondertussen nergens over.

Zo praat ik altijd tegen Baby. Over het weer, de treinreis, een goed boek. En als Baby ineens erg geconcentreerd naar een punt aan het staren is en tegelijkertijd zijn adem inhoudt, zeg ik: 'Zit je te poepen!' Dan moet Baby glimlachen en zie ik 'm bijna denken: 'Dan kan jij weer aan het werk.'

En experts zeggen ook dat praten tegen een baby heel goed is. Communicatie met de baby is goed omdat hij leert hoe je stem is zodat hij veiligheid en geborgenheid voelt.

De vraag is of Derek Ogilvie, die babyfluisteraar, hoort wat baby's willen. Ik kan me zo bedenken dat als een baby ergens in een kamer zijn ouders hoort ruziemaken dat hij inderdaad gaat huilen. Bepaalde klanken zullen inderdaad onheilspellend en naar klinken.

Meestal is het ook wat stagiaires moeten leren mochten zij stage gaan lopen bij een kinderdagverblijf. 'Praat tegen de baby. Het is geen ding.'

Vorige week zat Baby in de wipper boven op de tafel. Expres bovenop de tafel, want zou jij het leuk en gezellig vinden alleen maar tafelpoten en andere poten te zien? Bovenop de tafel kon Baby alles volgen. Hij genoot zichtbaar. Ik keek hem een keer lachend aan. Baby nam dit moment om in babytaal een conversatie met me aan te gaan. Doordat hij zulke serieuze blikken had en bleef kirren en vertellen, was ik een moment verwonderd. Baby was in gesprek met mij. Waarover wist ik niet, ik zei soms: 'Oh ja, joh' of 'Dat meen je niet', zeg!' Maar voor Baby was de interactie genoeg.

Labels: ,


10:46 AM //