karin

Linkshandig en zelfstandig. Ik ben 3x auteur bij Scriptum. 1x eigen beheer. Ik hoef niet in een hokje. Schrijf mee: met-k.com/life-review

Niet duwen, deur sluit vanzelf.

Ik was verbaasd vandaag over twee dingen. De eerste verbazing was de man in de tram op de terugweg naar huis met een urn in zijn hand. Hij glom goudkleurig en stak uit een gefrommelde trui. De man stond geleund tegen de deur en hij moest zijn urn steviger vasthouden als mensen eruit moesten. Ik vroeg me af of het zo’n goed idee was om een urn mee te nemen in de tram. En of die gladde stof van de trui ervoor zou zorgen dat hij het uit zijn handen zou kunnen laten glijden. Mijn verbeelding deed dingen met me; wat als hij die urn liet vallen, middenin die tram? Al die as. Als een rookwolk. Mensen zouden moeten hoesten. Wie zát er in die urn?

De andere verbazing was het boek dat beschreven werd als verpletterend. Als je de uitgever van Mano Bouzamour moest geloven want het stond heel groot op verschillende billboards vermeld. Het boek zou verpletterend zijn. Het was een quote die later, zo bleek, verkeerd gebruikt was. Het was uit een privémail tussen een journalist en de schrijver gehaald nadat de schrijver had gevraagd aan de journalist wat ze van het boek gevonden had. Ze had gezegd ‘verpletterend’ maar met een dubbelzinnige betekenis. Misschien bedoelde ze het letterlijk? De schrijver had het gemaild naar de uitgever. Ik ga er vanuit omdat het erg mooi zou staan op een billboard. Een boek dat ‘verpletterend’ was zou sneller gekocht worden. En als je de allesomvattende roem wilt dan doe je dit soort dingen.

Gisteren zag ik, toen ik in een verborgen hofje liep, een bordje op een hek. Niet duwen, deur sluit vanzelf. Dat is een mooie wijsheid dacht ik. Niet duwen. Niet pushen. Niet provoceren. Het sluit zich vanzelf. Op het juiste moment.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Onweerstaanbaar.

Misschien dacht je
dat je
onweerstaanbaar was.
Misschien dacht je
dat het nooit
slecht
zou aflopen
want het loopt nooit
slecht af
als je jong bent
en onweerstaanbaar.
Je levenslust zorgde er
juist voor
dat je jezelf
op de proef nam.
Er was onweerstaanbaarheid.
Spanning.
Het spel
van Onweerstaanbaarheid
was ineens
uitgespeeld.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Hij wilde echt niet.

Er stapt een moeder met twee kinderen de tram in. Het ene jongetje, de jongste, klampt zich aan moeder vast. Zijn armen gaan stevig om haar middel. Hij kijkt naar zijn moeder. Het andere jongetje gaat zwijgend zitten.
‘Ik wil niet naar Brouwersgracht.’ zegt hij. Even later zegt hij het nog een keer. Dit keer iets verdrietiger. Terwijl de tram stopt bij de haltes zet hij harder in. ‘Mama, ik wil niet naar Brouwersgracht. Ik wil er niet heen!’ En ik blijf me maar afvragen. Wat is er bij Brouwersgracht? Waarom wil hij daar niet heen?

De tram rijdt verder. Er wordt door een intercom de naam ‘Brouwersgracht’ uitgesproken. Het jongetje roept heel verdrietig: ‘Ik wil echt niet naar Brouwersgracht!’

De tram stopt bij Brouwersgracht. Moeder stapt uit en houdt het jongetje aan zijn hand. Hij huilt onbedaarlijk. Het broertje loopt zwijgend achter hen aan. Het gaat bij mij door merg en been.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.