Nog niet klaar.

De speelplek in een uniek natuurgebied met een hertenkamp aan de overkant en als je verder loopt kun je, zij het een beetje verborgen, naar een restaurant. De familie zat daar toen mijn moeder net was overleden vermoeid van alles stress koffie te drinken. Nu loop ik weer langs het hertenkamp en ontmoet de tv ploeg, de wijkraad en de journalist van het Brabants Dagblad. Het gaat ervan komen, ook de speeltuin hier wordt aangepast. Dat wordt misschien voor sommige mensen gezien als een unicum, maar ik vind het niet meer dan normaal. Als we het van die term moeten hebben.

De tv ploeg zet hun spullen klaar en begint het eerste interview met de gebiedsregisseur van de gemeente. Ik ben als tweede aan de beurt. De camera staat best dicht op mij, realiseer ik me. Ik probeer goed te luisteren naar de vragen, reageer en voor ik het weet staat het erop. Dat ging snel. Als je je niet bezighoudt met zaken die minder belangrijk zijn (ben ik duidelijk genoeg?) is het goed te doen.

De journalist van het Brabants Dagblad zet zijn telefoon aan en stelt wat vragen. Het item voor de krant heeft niet enorme haast, de speeltuin is later pas klaar omdat de rolstoelwip een langere levertijd heeft dan wij hoopten. Geduld is een schone zaak.

Ik ontvang een lift van de gebiedsregisseur terug naar het station en ik reis weer terug. Ik had mijn moeder net voordat ze uit het ziekenhuis ging nog verteld over de speeltuinen die aangepast zouden worden en foto’s laten zien. Of ze het allemaal begreep en in zich opnam kan ik niet vertellen. Als deze speeltuin straks klaar is, is het de kers op de taart. Neefje kan dan zo vaak hij wil naar de speeltuin toe, en kunnen hij en andere minder valide kinderen daar spelen. Een goed voorbeeld doet volgen zegt men weleens. Welke gemeente zegt, ja, willen wij ook?

Video item DTV Nieuws

Hitte.

In 2019 zaten we in een trein naar Münster toen de airco uitviel en het steeds warmer werd. Het was vakantie, we vertrokken die dag uit Nederland met een temperatuur boven de vijfendertig graden en het was die hele week al heet geweest. Ik stond tijdens mijn werk gewoon ‘s middags te koken in een bijna dertig graden warme woonkamer van mijn gastgezin die zelf elke ochtend naar hun airco kantoor fietsten.

Jaren daarvoor werkte ik in de buitenschoolse opvang in een provisorisch ingerichte keet met plat dak waar meer dan twintig kinderen elke dag vermaakt moesten worden, ook in de hitte die toen heerste. We faxten (toen nog) naar het hoofdkantoor of er alsjeblieft budget was om ventilatoren te kopen maar het budget was al zo schaars en nee, er mochten geen ventilatoren gekocht worden. We zorgden ervoor dat de kinderen genoeg dronken en konden afkoelen met waterspelletjes. Ouders haalden hun bezwete kinderen ‘s avonds op en wij kregen de wind van voren. Ik verwees naar de manager want die zat in haar airco kantoor administratie te doen.

Wat je niet moet doen met dit soort weer is je opwinden.

Klodders.

Gisterenmiddag liep ik het museum Prinsenhof binnen. Mijn museumjaarkaart doet al goed dienst en er staan nog wat musea op mijn lijstje. Bij de geschiedenis van Willem van Oranje kreeg ik zin om de Apologie of Verantwoording te lezen. Een PDF staat inmiddels op mijn laptop. Bram Bogart dan. De man van de klodders. Ik hou niet zo van grof werk. Veel schilderijen van hem zijn gemaakt met olieverf op lijm en maken dikke banen van verf. Eén schilderij vond ik erg mooi. Kleurrijk, iets fijner en stil.

Bram Bogart

Museum Prinsenhof in Delft.

Heel bewust.

We doen het allemaal weleens, neem ik aan, als een situatie niet zo prettig aanvoelt met niet zulke prettige mensen in je omgeving dan sluit je het af. Vraag me niet hoe je dit doet, het is een menselijk mechanisme en ik ken in de psychologie de stoornis dissociatie, sterker nog, in zeer stressvolle situaties ben ik geneigd hetzelfde te doen en herken het vervreemde gevoel buiten jezelf te staan (derealisatie), maar ik weet dat iedereen wellicht situaties kent waarbij het beter is voor hen net te doen alsof men in een bubbel zit. De bubbel beschermt. (Tenminste, dat denkt men, het is een uitstel trucje van de psyche.)

Toen mijn moeder overleed sprak ik met mezelf af dat ik alles zo bewust mogelijk wilde meemaken. Ik wilde alles zien, voelen, horen. Ik wilde niet terugtrekken. Het gevolg was dat ik alles in me opnam. Heel bewust. Hoewel daardoor herinneringen soms plotseling op mijn netvlies staan en het impact heeft heb ik geen spijt over deze afspraak met mezelf. Zo herinner ik dat mijn moeder zo mooi wit was toen we haar in het mortuarium mochten verzorgen. Ze zeggen weleens dat iemand lijkwit ziet, met de bedoeling dat het eigenlijk niet fraai is maar ik vond haar heel mooi. Ze was als porselein.

Afgelopen week ging ik afscheid nemen van een aantal gastgezinnen. Ik ga na de vakantie aan de slag bij een nieuw gastgezin. Ook dit afscheid wilde ik bewust doen. Maar nadat ik de sleutels teruggaf en mijn sleutelbos hierdoor lichter werd, beloofde ik aan mezelf dat ik nu heel bewust en ontspannen vakantie zou gaan vieren.

Lichter.

Mijn voetstappen brengen mij soms op plekken waarbij ik me, onderweg erheen, afvraag waarom ik daarheen wil. Zo liep ik vanmiddag terug naar het huis van mijn ouders, dat niet meer het huis van mijn ouders is. Het bleef maanden leeg nadat we het in maart dit jaar moesten leegruimen. Er stonden spullen in de woonkamer, zag ik. Ik moest een zogenaamde drempel over om de straat in te wandelen. De tuin lag er niet meer zo netjes bij. De conifeer naast de voordeur piekte heel raar. En de gordijnen waren weg, de ramen waren zo kaal. Geen planten in de vensterbank. Ik liep erlangs en zag dat het echt voorbij was. En liep ik door.

Meer hier.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten