Skip to content →

Categorie: werk

Geen basisinkomen want waar macht is deel je juist niet!

Zondagavond zag ik Tegenlicht. Iets over geld creëren en obligaties. We stoppen met veel bravoure geld in bedrijven maar de burgers, waar je het toch maar van moet hebben, blijven aanrommelen. Dat is natuurlijk allemaal expres. Waar macht is deel je juist niet. Als geld (in miljarden) gecreëerd kan worden, waarom komt dat basisinkomen er niet als de sodemieter? Dan kunnen mensen rondkomen zonder schulden, kunnen ouders verantwoord kiezen voor ouderschap en werk, kunnen mantelzorgers iets meer op adem komen als zij zorgen en kun je kiezen in plaats van moeten. Vooral dat laatste zou ervoor zorgen dat er minder gedoe is op je werk als je verlof moet regelen en belandt je niet meteen bij de arbo arts omdat je een burn-out gekregen hebt.

Net toen ik meeging in de algehele machteloosheid van dat gevoel (ik kan niet tegen zulke oneerlijkheid. Vorige week zag ik in een documentaire meneer Timmermans nog lunchen met wijn en zalm terwijl de vluchtelingenproblematiek op de agenda stond) bedacht ik me dat het een mooie dag was. Een prachtige dag. Niet alleen omdat de zon scheen, maar omdat een klein ventje na vijf maanden ziekenhuis eindelijk naar huis mocht. Ik liep die middag in de zon naar mijn werk en genoot van het idee dat hij in zijn eigen huis in de box kon spelen en kon slapen in zijn eigen bed. Ik maakte een foto van mijn uitzicht. Het is onvoorstelbaar voor ouders met ‘gezonde’ kinderen om mee te moeten maken dat je vijf maanden niet meer in je eigen huis woont maar in het Ronald Mac Donald gasthuis en dat je kind in het ziekenhuis ligt.

Geen basisinkomen want waar macht is deel je juist niet.

En de verpleging heeft de afgelopen tijd hun benen onder hun kont gerend. De vrijwilligers hoefden helemaal niet maar deden het wel. Petje af voor de zorg. Geen petje af voor de Europese Centrale Bank die elke maand opnieuw tachtig miljard euro in de eurozone stopt. Een financieel experiment. Nou, Nederland, doe eens gek. Experimenteer even met het basisinkomen. Elk huishouden wat zelf gecreëerd geld doen toekomen om te voorzien in basisbehoeften. Huis, eten en een beetje zorg voor je naaste. Ik weet zeker dat de wereld er een beetje boel mooier van wordt.

Hier nog een blogpost over dat zelf gecreëerde geld.

De #PHOT (Photo on Tuesday) is ooit begonnen ter inspiratie om blogs te maken. Het heeft een beetje hetzelfde principe als de #WOT (Write on Tuesday), alleen is deze opdracht een vrije foto-opdracht, met jouw zelfgemaakte foto op dinsdag gemaakt, waarbij je wel of geen tekst plaatst maar titel is verplicht.

7 Comments

Er bestaat een romantisch beeld van schrijvers die verhalen tikken en dan klaar zijn.

Ik heb helemaal niet het gevoel dat het november is. Bij november denk ik aan koud en regen en heel veel winterse dingen maar ik heb de afgelopen periode helemaal geen winterse dingen aan de hand gehad. Misschien kwam het door het wazige beeld dat ik had. Er ontgaat je dan zoveel.
Gisteren wandelde ik met A. en kleine T. voorbij gele en bruine bladeren en bespraken we de afgelopen periode. Het jaar is bijna om en er was zoveel gebeurd. Bij beiden.’Het is mooi dat er voor mij tijd werd vrijgemaakt om op andere belangrijkere zaken te focussen.’ zei ik. Ik doelde op mijn werkzaamheden van de afgelopen tijd. Offertes die niet doorgingen. Eigenlijk had ik de verwachting gehad dat ik deze maanden loeidruk zou zijn. ‘Maar je moet je boek schrijven.’ zei A. Ja, dat was inderdaad zo.

‘Het is mooi dat er voor mij tijd werd vrijgemaakt om op andere belangrijkere zaken te focussen.’

Ik dacht aan mijn uitgeprinte eerste versie. Man man man, ik kon er nauwelijks naar kijken. Chaos. Het lag op mijn werkkamer op zolder in een map. Ik wist toen ik het las dat dit helemaal aangepast zou worden. Er bestaat een romantisch beeld van schrijvers die verhalen tikken en dan klaar zijn. Nou, dat was zeker niet het geval.

Er bestaat een romantisch beeld van schrijvers die verhalen tikken en dan klaar zijn.

Schrijven is ’s morgens gaan zitten en gaan schrijven. Ik weet niet meer wie dit zei, maar deze persoon heeft gelijk. Ik kan gaan nadenken over schrijven en dan niet schrijven. Ik kan gaan nadenken en plannen en bedenken hoe het geheel eruit moet gaan zien maar dan nog staat er niets op het scherm. Ik kan willen dat ik beter schrijf maar dan zal ik toch eerst moeten schrijven want zonder oefening kan ik niet groeien.

Ik liep vanmorgen vroeg door de kou. De eerste echte vrieskou. De zon scheen. De bladeren op de grond kleurden een wittig laagje. De adem die ik uitblies maakte rookwolkjes. Ik kwam de buurvrouw tegen. ‘Lekker weer hè?’ Ze moest er even over nadenken. We konden het ons niet helemaal voorstellen dat het al ‘zo laat’ was. Ineens was het toch soort van winter geworden, compleet met witte daken en mensen die vorst van de ramen van hun auto’s moesten krabben.  ‘Nog even en we strepen 2016 af.’ zei ik. Onvoorstelbaar. Had ik een deadline eigenlijk? Niet echt een deadline, wel een streven. Ik haalde mijn fiets op bij de fietsenmaker en ging even later zitten achter m’n scherm. Schrijven is…

De #PHOT (Photo on Tuesday) is ooit begonnen ter inspiratie om blogs te maken. Het heeft een beetje hetzelfde principe als de #WOT (Write on Tuesday), alleen is deze opdracht een vrije foto-opdracht, met jouw zelfgemaakte foto op dinsdag gemaakt, waarbij je wel of geen tekst plaatst maar titel is verplicht.

2 Comments

Stel al je vragen in een blogconsult!

Als je mij vraagt waar ik het meest enthousiast over word is het wel de kracht van verhalen. Kijk maar om je heen als je een keer verveeld in de trein zit of bij een halte staat te wachten. Veel mensen zijn alleen en in gedachten verzonken, andere mensen zijn met elkaar in gesprek en delen verhalen. Zo zat ik gisterenavond in de trein tussen drie jonge dames in zwarte feestkledij gehuld die enthousiast waren over een of andere charismatische man die ze hadden horen spreken diezelfde dag, ergens op een congres. ‘Hij bracht het zo levendig!’ riep de ene dame verwonderd. Als ik mijn werk als blogtrainer en coach zou moeten omschrijven zou het zoiets zijn. Niet dat ik nou persé die charismatische persoon moet zijn, maar ik zou wel levendigheid willen brengen in het geheel. En in een blogconsult of training kan ik dat dus doen en doe ik dat dus ook het liefst. Zodra er een blik van herkenning ontstaat bij de ontvanger, het zogenaamde kwartje valt, weet ik dat het goed zit.

‘Ik heb wel onderwerpen maar weet niet zo goed hoe ik dan verder mijn tekst opbouw.’

Vertwijfeling. Wel wat handvatten voorradig hebben maar niet voldoende sturing of overredingskracht om nog meer stappen te zetten. Hebben we daar niet allemaal soms een beetje last van? Ik merk het momenteel met het schrijven van mijn boek. Twee weken kwam er niets uit mijn vingers en vorige week zat ik naar een scherm te staren en kwamen er maar 172 woorden uit. Dat was niet voldoende, vond ik! Ik was gewend 1000 woorden te schrijven, minstens, en ik hield dat al maanden vol. Maar legde ik de lat ook niet te hoog? Er waren ook andere werkzaamheden die even voorrang hadden. Ik werkte afgelopen maand ook wat meer dan voorgaande maanden. Ik ben geen supervrouw. En ja, ik hoor vaak dat tijd ontbreekt om goed te gaan zitten om te gaan bloggen zodat er een goed verhaal verschijnt online.

Iets schrijven is beter dan niks.

Wel willen maar geen tijd hebben. Of gaat het eigenlijk niet eens om de tijd maar om de energie? Is het de leegte die je voelt aan het eind van de dag waardoor je denkt: nee, niet ook nog een blogpost schrijven? Ik kan het me voorstellen. Ik geef het vaak mee als blogtip: Het gaat niet om de perfecte blogpost. Het gaat ook niet om de lengte van het stuk. Het gaat er ook niet om dat je meteen dezelfde avond een blogpost klaar hebt. Mijn blogposts ontstaan in stukjes. Soms schiet me een zin te binnen of een onderwerp en noteer ik dit in mijn agenda of notitie-app. Soms lukt het me al een kleine (onzorgvuldige) alinea in mijn WordPress-app te zetten in concept. Het geeft me een goed gevoel als ik een begin heb gemaakt. Daar krijg ik energie van. Er is een start gemaakt. Goed bezig!

Wel willen maar geen tijd hebben. Of gaat het eigenlijk niet eens om de tijd maar om de energie?

Ik vind het fascinerend om verhalen te lezen over dagelijkse gebeurtenissen van andere bloggers. Vooral van bloggers die laten zien dat werk en persoonlijke verhalen (geen privé anekdotes, maar kleine persoonlijke details) goed mengen. Ik leer die persoon een beetje beter kennen, ik begrijp wat hem of haar bezig houdt en constateer tegelijk dat iemand leuke en interessante dingen doet en meemaakt. Dat de ene blogger, die zzp’er is en werkt in de communicatie of in het onderwijs, ook op zaterdag geniet van een goed glas wijn en de dag erop een taart bakt vind ik alleen maar leuk. Het maakt het beeld compleet.

Via een blog kun je op een uitgebreide manier laten zien hoe divers je bent. Dat niet alleen, je vertelt hoe fijn je werk is. Het is een soort rondleiding in je bedrijf (dat niet ophoudt.)

‘Wat ik heb te melden is toch niet interessant?’

Ik geloof dat ik het al eens eerder heb gezegd in een blogpost en tijdens trainingen. Dat doet pijn aan mijn hart. Het wil dus zeggen dat je denkt dat jouw verhaal er niet toedoet? Als ik iets hoop dan is het dat ik mensen kan overtuigen dat ieders verhaal waarde heeft. Het is jouw verhaal, jouw kijk op gebeurtenissen, jouw ervaring en jouw enthousiasme en dat telt net zo als de verhalen van een ander. Waarom lees je wel de verhalen van een ander maar denk je dat jij ze niet kunt overbrengen? Dat gaat je dus wel lukken en als je dit niet alleen kunt of wilt, dan heb je mensen zoals ik. :-)

Ben je nieuwsgierig geworden naar een (online) blogconsult? Kijk hier!

 

 

Leave a Comment

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten