Skip to content →

Categorie: werk

Geen basisinkomen want waar macht is deel je juist niet!

Zondagavond zag ik Tegenlicht. Iets over geld creëren en obligaties. We stoppen met veel bravoure geld in bedrijven maar de burgers, waar je het toch maar van moet hebben, blijven aanrommelen. Dat is natuurlijk allemaal expres. Waar macht is deel je juist niet. Als geld (in miljarden) gecreëerd kan worden, waarom komt dat basisinkomen er niet als de sodemieter? Dan kunnen mensen rondkomen zonder schulden, kunnen ouders verantwoord kiezen voor ouderschap en werk, kunnen mantelzorgers iets meer op adem komen als zij zorgen en kun je kiezen in plaats van moeten. Vooral dat laatste zou ervoor zorgen dat er minder gedoe is op je werk als je verlof moet regelen en belandt je niet meteen bij de arbo arts omdat je een burn-out gekregen hebt.

Net toen ik meeging in de algehele machteloosheid van dat gevoel (ik kan niet tegen zulke oneerlijkheid. Vorige week zag ik in een documentaire meneer Timmermans nog lunchen met wijn en zalm terwijl de vluchtelingenproblematiek op de agenda stond) bedacht ik me dat het een mooie dag was. Een prachtige dag. Niet alleen omdat de zon scheen, maar omdat een klein ventje na vijf maanden ziekenhuis eindelijk naar huis mocht. Ik liep die middag in de zon naar mijn werk en genoot van het idee dat hij in zijn eigen huis in de box kon spelen en kon slapen in zijn eigen bed. Ik maakte een foto van mijn uitzicht. Het is onvoorstelbaar voor ouders met ‘gezonde’ kinderen om mee te moeten maken dat je vijf maanden niet meer in je eigen huis woont maar in het Ronald Mac Donald gasthuis en dat je kind in het ziekenhuis ligt.

Geen basisinkomen want waar macht is deel je juist niet.

En de verpleging heeft de afgelopen tijd hun benen onder hun kont gerend. De vrijwilligers hoefden helemaal niet maar deden het wel. Petje af voor de zorg. Geen petje af voor de Europese Centrale Bank die elke maand opnieuw tachtig miljard euro in de eurozone stopt. Een financieel experiment. Nou, Nederland, doe eens gek. Experimenteer even met het basisinkomen. Elk huishouden wat zelf gecreëerd geld doen toekomen om te voorzien in basisbehoeften. Huis, eten en een beetje zorg voor je naaste. Ik weet zeker dat de wereld er een beetje boel mooier van wordt.

Hier nog een blogpost over dat zelf gecreëerde geld.

De #PHOT (Photo on Tuesday) is ooit begonnen ter inspiratie om blogs te maken. Het heeft een beetje hetzelfde principe als de #WOT (Write on Tuesday), alleen is deze opdracht een vrije foto-opdracht, met jouw zelfgemaakte foto op dinsdag gemaakt, waarbij je wel of geen tekst plaatst maar titel is verplicht.

7 Comments

Er bestaat een romantisch beeld van schrijvers die verhalen tikken en dan klaar zijn.

Ik heb helemaal niet het gevoel dat het november is. Bij november denk ik aan koud en regen en heel veel winterse dingen maar ik heb de afgelopen periode helemaal geen winterse dingen aan de hand gehad. Misschien kwam het door het wazige beeld dat ik had. Er ontgaat je dan zoveel.
Gisteren wandelde ik met A. en kleine T. voorbij gele en bruine bladeren en bespraken we de afgelopen periode. Het jaar is bijna om en er was zoveel gebeurd. Bij beiden.’Het is mooi dat er voor mij tijd werd vrijgemaakt om op andere belangrijkere zaken te focussen.’ zei ik. Ik doelde op mijn werkzaamheden van de afgelopen tijd. Offertes die niet doorgingen. Eigenlijk had ik de verwachting gehad dat ik deze maanden loeidruk zou zijn. ‘Maar je moet je boek schrijven.’ zei A. Ja, dat was inderdaad zo.

‘Het is mooi dat er voor mij tijd werd vrijgemaakt om op andere belangrijkere zaken te focussen.’

Ik dacht aan mijn uitgeprinte eerste versie. Man man man, ik kon er nauwelijks naar kijken. Chaos. Het lag op mijn werkkamer op zolder in een map. Ik wist toen ik het las dat dit helemaal aangepast zou worden. Er bestaat een romantisch beeld van schrijvers die verhalen tikken en dan klaar zijn. Nou, dat was zeker niet het geval.

Er bestaat een romantisch beeld van schrijvers die verhalen tikken en dan klaar zijn.

Schrijven is ’s morgens gaan zitten en gaan schrijven. Ik weet niet meer wie dit zei, maar deze persoon heeft gelijk. Ik kan gaan nadenken over schrijven en dan niet schrijven. Ik kan gaan nadenken en plannen en bedenken hoe het geheel eruit moet gaan zien maar dan nog staat er niets op het scherm. Ik kan willen dat ik beter schrijf maar dan zal ik toch eerst moeten schrijven want zonder oefening kan ik niet groeien.

Ik liep vanmorgen vroeg door de kou. De eerste echte vrieskou. De zon scheen. De bladeren op de grond kleurden een wittig laagje. De adem die ik uitblies maakte rookwolkjes. Ik kwam de buurvrouw tegen. ‘Lekker weer hè?’ Ze moest er even over nadenken. We konden het ons niet helemaal voorstellen dat het al ‘zo laat’ was. Ineens was het toch soort van winter geworden, compleet met witte daken en mensen die vorst van de ramen van hun auto’s moesten krabben.  ‘Nog even en we strepen 2016 af.’ zei ik. Onvoorstelbaar. Had ik een deadline eigenlijk? Niet echt een deadline, wel een streven. Ik haalde mijn fiets op bij de fietsenmaker en ging even later zitten achter m’n scherm. Schrijven is…

De #PHOT (Photo on Tuesday) is ooit begonnen ter inspiratie om blogs te maken. Het heeft een beetje hetzelfde principe als de #WOT (Write on Tuesday), alleen is deze opdracht een vrije foto-opdracht, met jouw zelfgemaakte foto op dinsdag gemaakt, waarbij je wel of geen tekst plaatst maar titel is verplicht.

2 Comments

De illusie die televisie heet.

Raak ik via andermans tweet toch in gesprek met Nienke Wijnants die vorige week aanschoof bij RTL Late Night. Ik kijk af en toe en zag ook deze bewuste aflevering. Dubbel interessant want het ging over het dertigersdilemma, iets dat raakvlakken heeft met mijn boek Gewoon Single. Actrice, zangeres en presentatrice Marlijn Weerdenburg vertelde aan tafel over haar nieuwe programma. Naast haar zat ook een dertiger. Zij had alleen andere problemen aan haar hoofd gehad. Borstkanker. Schrijver Nienke zat op de eerste rij in het publiek omdat zij veel wist over het dertigersdilemma want zij had er een boek over geschreven en Humberto stelde haar in krap drie minuten wat vragen. Dat was eigenlijk niet de bedoeling. En dat is dus de illusie die televisie heet.

Het gaat me niet zozeer over speciaal die ene uitzending, waar teveel gasten waren uitgenodigd, beloftes waren gedaan, mensen voor slechts drie minuten zendtijd helemaal naar de studio waren gekomen om in het publiek gezet te worden maar dachten aan tafel plaats te nemen en er later iets van zeiden waardoor de programmamakers verbaasd zeiden dat ze nog nooit gehoord hadden dat iemand dat vervelend vond.

Blijkbaar denkt men bij gros van de televisieprogramma’s dat als je überhaupt wordt uitgenodigd je uitverkoren bent en je dus doet wat iedereen vindt dat je moet doen. Al moet je op je kop staan, knikken, drie minuten mag spreken dan mag je in je handjes klappen. Bovendien ben je opvulling. Voor jou tien anderen. Tegelijkertijd lijkt het een race tegen de klok. Een wedstrijd. Na Zomergasten werd ik maandagochtend plat gebeld met verzoeken om radio- dan wel tv-programma’s te doen. Er was haast bij, zo gingen de programma-makers ook het gesprek in. Met bijna hijgende stemmen en haast wilden zij zo snel mogelijk de afspraak vastleggen.

De illusie die televisie heet.

Pas geleden werd ik gebeld door RTL. De dame aan de lijn had een beetje haast. Die zelfde avond moest er een item klaar zijn over singles en ze had me nodig. Ik kon toch wel even op en neer en wat afspraken afzeggen? Ik vroeg haar wat over mijn boek. ‘Eh ja, ik heb wat gegoogled en kwam je naam tegen en heb meteen gebeld.’ Ze wist amper wie ze aan de lijn had. Ik weigerde. Ik had inderdaad afspraken die ik best, als het echt heel belangrijk was, kon afzegen, maar ik wist inmiddels hoe het ging daar in Hillywood. (En andere plekken.) Ook de NOS kwam jaren geleden bij me thuis voor een item. Ik had daar afspraken voor afgezegd. Het ging over Facebook. Ik had tijd gemaakt voor hun item en wilde nuttige dingen bespreken. Toen de cameraman seinde dat hij ging filmen begon de interviewer echter meteen gesloten vragen te stellen. Ik moest me verdedigen en het hele item was die avond niet te zien. Toen ik erover belde de volgende dag was hun argument dat er te weinig tijd was en teveel materiaal. Je maakt tijd vrij, zegt afspraken af om uit een item geknipt te worden. Dat doet er voor hun niet toe!

Tv items worden van tevoren al een bepaalde hoek in gedrukt. De vraag is of dit journalistiek oké is.

Als je uitgenodigd wordt voor een tv of radio item moet je niet meteen van je stoel glijden van opwinding. Je bent opvulling voor hun show en of jij dit nu bent of je buurman dat maakt niets uit. Ook maakt het voor hen niets uit dat je helemaal vanuit Lutjebroek naar de studio moet komen, door weer en wind, het doet er niet toe, als je maar op tijd arriveert. Wordt je tv item opgenomen, sta dan niet versteld dat je in het item niet te zien bent. Je opname is gewoon opvulling of valt gewoon weg. Dan nog als laatste, maar desalniettemin belangrijk, soms is het maar beter dat je live op tv bent, als je dan toch ‘ja’ zegt. Dan kan er namelijk nergens in je eigen tekst geknipt worden.

Kort samengevat, beter een goed interview met afspraken die worden nageleefd dan een slecht item met jou erin als opvulling. Televisie? Het is de wereld van mooi, beter, best, niet persé hoe het echt is of wat jij zelf vindt.

De #PHOT is ooit begonnen ter inspiratie om blogs te maken. Het heeft een beetje hetzelfde principe als de #WOT, alleen is deze opdracht een vrije foto-opdracht, met jouw zelfgemaakte foto op dinsdag gemaakt, waarbij je wel of geen tekst plaatst maar titel is verplicht.

 

 

 

 

3 Comments