Share

De boel overzetten en ander technisch gedoe.

zaterdag 1 augustus 2009



Al jaren werk ik met blogger. Blogger roels for the most part. Wat ik niet wist was dat een hele tijd geleden iedereen die met blogger werkte een gmail account moest nemen om zo een ge-upgrade-de versie van blogger te gebruiken. Ik nam, gewoon uit mezelf, ook een gmail account. Maar er ging iets niet helemaal goed. Iets ging helemaal langs me heen of ik heb die mail, of wat dan ook, nooit ontvangen want terwijl iedereen die blogger gebruikte gezellig verder ging met een hele vernieuwde versie, ging ik stug door met de sterk verouderde versie.

Wist ik veel.

Waardoor bepaalde (simpele) dingen niet konden. Ik html-de me helemaal te pletter. Toen ik een aantal mailtjes en tweets kreeg van volgers die zich afvroegen hoe het kon dat ik geen trackback e.d had ging er hier in huize K een langzaam lampje branden. Of eigenlijk ging er bij de techneut des huizes een lampje branden. Bij mij brandde nog steeds eigenlijk niets.



Ik ben steeds meer beperkt. Ik erger me soms helemaal de tering ontzettend als bepaalde normale dingen niet werken op m'n blog die blijkbaar bij een ander wel werken. Bovendien ben ik heel beperkt met het uitzoeken en gebruiken van layouts. Gros van de mooie layouts kan ik simpelweg niet gebruiken met m'n oude blogger versie. Of ik moet zodanig dingen handmatig aanpassen dat ik me wederom helemaal de tering ontzettend erger.

Als iets enorm beperkt is/wordt dan gaat het bij mij kriebelen. Dan gaan de ellebogen wapperen. Ik kan slecht tegen dingen die (me) beperken. Dus, morgen, zondag, zal dit webblog een dagje onbruikbaar zijn. Omdat er dan achter de schermen druk gezwoegd gaat worden om van mijn weblog een hele mooie, koele, uiterst bruikbare en functionele werkblog te maken.

Dus even geduld aub, duim en hoop.

photo CC made by: Dean Johnson.

Labels: , ,


1:50 PM //
Share

Met volle aandacht.

vrijdag 31 juli 2009



Ik heb er vaker over geblogd en om me heen merk ik dat meer mensen aan zichzelf voorbij (dreigen te) lopen en daar iets mee willen. Veranderingen willen. Maar hoe? Want men haast zich door de dag heen, drinkt en eet zonder echt te proeven, fietst naar huis en piekert onderweg over dingen die thuis nog gedaan moeten worden. Soms dwalen je gedachten af naar iets uit het verleden, iets wat je gezegd hebt waarvan je denkt dat je het anders had kunnen zeggen of vraag je je ineens af, terwijl je onder de douche staat of jij je haar al gewassen hebt of nog niet. Hoe vaak sluit je de deur achter je en vraag je jezelf ineens later af, of je de de deur wel goed op slot gedaan had?

Vaak ben je in het moment al heel ergens anders; verder weg, of zelfs terug in het verleden. Het is niet erg om bezig te zijn met toen of toekomst, maar als je er te lang in blijft hangen en daardoor vergeet wat je nu aan het doen bent, wel.


Mindful bezig zijn is eigenlijk een oude boedhistische techniekoefening maar vertaald in deze huidige tijd. Niets zweverigs is daar aan, het is juist ontzettend realistisch en echt. Hoe je mindfulness kunt gebruiken in het dagelijkse leven en hoe je omgaat met negatieve gevoelens of stress beschrijf ik hier:


1. Herkennen


De eerste stap is herkennen wat je op dat moment voelt. En benoem dat gevoel. Bijvoorbeeld: 'Ik voel me angstig.' 'Ik voel me nu gestresst.' 'Ik voel me onzeker.' Op het moment dat je het voor jezelf benoemt haalt het al wat gevoel weg. Door het benoemen van je gevoel maak je het helder voor jezelf. Het heeft (hardop) een naam. En doordat je het gevoel benoemt ben je even weer in het hier en nu. Want je voelt je
nu gestresst. Je voelt je nu angstig of onzeker.

2. Contact maken


Veel mensen zullen geneigd zijn gevoel te verdringen of in het gevoel te gaan hangen. Verdringen is wegstoppen. Wegstoppen door bijvoorbeeld bagataliseren: 'Het valt wel mee!', (teveel) eten, spullen kopen, etc. Juist door je vervelende gevoel te voelen zal het straks eerder verminderen. Door weg te dringen zal het op verschillende manieren weer terugkomen. In je gevoel gaan hangen is jezelf de put in praten. Het is allemaal gewoon
te erg en daardoor mag je je rot (blijven) voelen. Waardoor jij jezelf vervelend blijft voelen en het niets oplost. Je geeft dan ook de kracht aan het gevoel in plaats van dat jij de kracht hebt om je gevoel te stoppen.

3. Kalmeren


Let op je ademhaling. Adem diep in door je neus, hou het even in, en adem weer uit door je mond. Leg beiden handen op je buik. Focus op ademhaling via je buik. Dat zal in het begin best moeilijk zijn, maar ademhalen via de buik is rustgevender dan ademhalen via je borstkas. Mensen die (licht) hyperventileren ademen 'te hoog.' Deze oefening kun je altijd doen. Op het toilet, tijdens een cursus, in de rij bij de kassa. Overal!

4. Laten gaan

Je hebt stilgestaan bij je gevoel. Je hebt het benoemd en je hebt het gevoeld. Maar nu laat je dat gaan. Want je gevoel is je gevoel en je zorgt ervoor dat het niet je andere tijd gaat beinvloeden. Je zegt gedag tegen je gevoel.


5. Onderzoeken


Je mag best onderzoeken waar je gevoel vandaan komt. Misschien had je een sollicitatiegesprek waarbij je nerveuze gevoelens had. Dan is het verklaarbaar dat de nerveuze gedachten daar vandaan kwamen. Zoek alleen niet te lang als je gevoel (nog) niet te verklaren valt. Niet alle gevoel is meteen verklaarbaar. Dat zal zich op een later tijdstip openbaren. Blijf niet hangen in je zelfonderzoek. Zeg dat ook gedag. 'Ik voel me .... en ik weet even niet waarom, maar het is zo.'

In het hier en nu is ook je koffiekopje in je hand voelen. 'Het is glad en hard materiaal en het voelt warm want de koffie is heel warm.' Door deze handelingen te vertellen, hardop of in jezelf, ben je bezig met wat er nu speelt. Niet dat je straks nog een telefoontje moet plegen en andere dingen moet doen.

Ik heb zelf deze oefeningen ooit meegekregen:

1) Ga zitten in een stoel en voel hoe die stoel zit, aanvoelt.

2) Drink uit een glas en beschrijf wat je doet en hoe het voelt.

3) Kijk naar een foto en beschrijf wat je ziet.


Lees ook:
Mindfulness.

Labels:


7:05 PM //
Share

Smoky.




Dik een jaar geleden kwam ik voor het eerst in de nieuwe flat van een collega/vriendin van mij in Nijmegen kijken. We voelden een connectie, een klik, maar we zagen elkaar niet echt vaak. We leerden elkaar eigenlijk pas kennen. Ze had me opgehaald van het station en druk pratend liepen we via de trap naar de voordeur. Haar meubels waren nog steeds niet gebracht, de kamers waren best kaal en alleen een koffiezetapparaat stond in de keuken.

Ze begon aan de rondleiding. Vertelde ondertussen over de vele twijfels die ze had over bepaalde privezaken en wat ze ermee aan moest. Al heel lang balanceerde ze tussen doen wat anderen van haar verwachtten en wat zij zelf graag wilde doen. Uiteindelijk koos zij vaak voor wat anderen wilden en voelde zich buitengewoon naar.

Toen ze me de slaapkamer had laten zien en wij naar de witte hal liepen zag ik opeens een soort rokerige schim voorbij komen. Daar beneden op de grond. Een soort van schim van een donkere kat. Hij liep zo langs mijn benen. Zonder erg riep ik:

'Ik zie hier een kat lopen! Je moet een kat gaan kopen. Die kat hoort bij jou!'

Mijn vriendin keek me even verbaasd aan en mompelde dat ze inderdaad gedacht had een kat te kopen maar dat mensen om haar heen vonden dat het geen goed idee was. Wat nou als zij met vakantie wilde? Wie moest er dan voor het huisdier zorgen?

Afgelopen week kreeg ik een email van deze vriendin die ik al maanden niet gezien had. Waarvan ik wist dat er problemen speelden en ik haar even met rust moest laten. Ze moest zelf dingen uitvissen en beslissen. Soms liet je iemand dan maar even.

'Moest nog aan je denken! Jij hebt namelijk ooit gezegd dat je het gevoel had dat ik een kat wil. Ik zei toen dat ik er wel over nagedacht had maar nog niet zeker wist. Jij zei toen, doe maar is goed voor je. Moest daar weer even aan denken. Ik heb haar nu een week en het gaat heel goed. Het is zo n lief beestje, word er helemaal vrolijk van.'


smoky, zoals ik haar noem.


'Ze is gevonden in een kliko met kittens en is zelf sinds mei 1 jaar. Al veel mee gemaakt.
Ik ging eigenlijk voor een andere kat, maar zij kwam gelijk naar me toe.'


...

Labels: , ,


11:32 AM //
Share

Bedelen voor Jasper. Deel 2.

donderdag 30 juli 2009



Het geeft een goed gevoel. Dat je daadwerkelijk kan helpen. Ook al is het zoiets kleins als een oproep doen via een medium als internet en je weblog.

'De Haagse evenementenorganisator Karin Ramaker besloot het artikel op haar weblog te plaatsen, rond te mailen en te verspreiden via Twitter. 'Via internet kun je snel veel bereiken.' -- AD.

En dat is zo! Verschillende mailtjes kreeg ik nadat ik zo vrij was geweest mijn weblogstukje onder de aandacht te brengen bij diverse mede-bloggers.

'Ik heb het gelezen en heb geld overgemaakt.' -- Emma Fasol.

Maar er moet me ook iets van het hart. De reacties die gegeven worden op het AD artikel. Het gaat namelijk niet om al die arme kindjes in Afrika en 'er zijn zoveel doodzieke kinderen in Nederland die hulp nodig hebben.' Het gaat erom dat er aandacht gevraagd wordt eens verder te kijken dan ieders neus lang is. Want het riekt hier in Nederland als het gaat om geldverstrekkingen en politieke kwesties. De overheid zegt keihard dat de pharmaceutische wereld daarmee bezig behoort te zijn. Als Balkenende's kind een dodelijke stofwisselingsziekte had piepte hij wel anders. En die hypocrisie kan ik wel schieten. Natuurlijk zijn er veel meer doodzieke kinderen die hulp nodig hebben. Jasper heeft in deze geen voorkeurspositie. Moet je zijn ouders erop aanvallen dat zij alle middelen zoeken en benutten om hun kind te helpen? Zie Jasper als het boegbeeld voor vele andere kinderen met een stofwisselingsziekte. Er bestaat een stichting voor. Als je het niet fair vindt alleen geld te doneren aan Jasper, dan geef ik je het advies eens verder te kijken dan je neus lang is.

Sterker nog, ik ken een oud collega met een doodziek kind, ook een zeldzame stofwisselingsziekte waar onderzoek naar gedaan moet worden, maar dat kind zal zijn derde levensjaar niet halen. En ik ben bewust nu even stil. ...

... ... ... ... ... ...

Wat moeten zijn ouders met reacties als: 'Maar waarom kraait er geen haan naar alle duizenden kinderen die er dagelijks sterven in de Derde Wereld door gebrek aan schoon drinkwater, ziektes of honger?' -- Marjan via een reactie in het AD.

Het zal jouw kind maar zijn, je broertje, je neefje, je buurjongetje. Het gaat ook helemaal niet om welk bedrag je overmaakt. Het gaat om mensen alert maken en aandacht vragen. Op allerlei manieren. Je kunt met z'n allen wel wensen en eisen dat overheden en 'rijke mensen' wat doen, maar daarmee verzet je geen bergen. De ik-wacht-af-methode heeft nog nooit iets opgebracht. Samen kun je bergen verzetten. Ben je boos omdat er kinderen sterven in Afrika? Zet zelf een stichting op. Kom op, mensen, ga niet zitten kniezen en boos zitten wezen omdat je de wereld zo hypocriet vindt en oneerlijk. Doe er wat aan!

Internet is magisch! Het mobiliseert! Het verspreidt boodschappen en berichten sneller dan je tellen kan!

Geef alsjeblieft wat jij missen kan aan:


Stichting Jasper Against Batten
Giro: 8162 88216 (Fortis Bank)
Utrecht.


Alvast dank!

Labels: ,


1:39 PM //
Share

Ambitie.




1 streven; eerzucht

Wanneer je aan ambitie denkt ben je misschien geneigd een nare smaak in je mond te krijgen. Ambitie wordt gezien als zakelijk, mannelijk, doelgericht en doelbewust. Misschien is het ook wel zo dat ambitie soms geassocieerd wordt met egocentrisme. Ten koste van wie of wat ga je voor je ambities? Maar ambitie kan ook juist heel klein zijn, maatschappelijk.

De hedendaagse tijd vraagt aan vooral de vrouw de nodige ambities tentoon te spreiden; het runnen van een huishouden, het opvoeden van kinderen, het hebben van een baan, het plannen en organiseren van vrije tijd met kind, man en vrienden.

Ambitie is gedrevenheid van binnenuit. Ambitie is waarvoor je op deze aardkloot bent. Waar je onuitputtelijke energie van krijgt, waar jouw persoonlijke doelstelling ligt. Wat je blij maakt en waarheen je wilt.

Misschien is het een soort weggetje. Je loopt op die weg naar het juiste gedeelte van het pad dat jij moet volgen. Tegenwoordig vraag ik me zelf weleens af of wij met z'n allen niet teveel willen en moeten, om die ambitie te bereiken. We willen met z'n allen zoveel. In korte tijd. Zo snel. Zo makkelijk.

Ik ben redelijk gedreven. Ik ben een boogschutter; ik schiet mijn pijl af, daar verder weg, en ren er als een bezetene op af. Vol met enthousiasme, creativiteit en ideeen. Ik stop niet gauw, onderweg. Want daar is mijn doel en dat wil ik bereiken.

Zijn er niet kleinere ambities in je dagelijkse bestaan die je behalen kunt? Is er zoiets als een streven naar het goed volbrengen van je dag? Op een voor jou te behalen plan? Is opstaan in de ochtend op een relaxte, natuurlijke manier net zo'n belangrijk streven als het achterna gaan van je meest ideale baan? Ambitie is denk ik veel breder dan werk. Werk is veel breder. Men werkt de hele dag aan zichzelf, de ander en om geld te verdienen. Kunnen wij niet wat meer streven naar de ambitie van de dag?

Ambitietest.
Crack The Spine.

Labels: ,


12:44 PM //
Share

Vorig jaar.




Dinsdagmiddag, hartje zomer, lichtverkleurde armen, op de fiets naar het strand, bedacht ik me dat ik vorig jaar op exact dat tijdstip in China zat. In de broeihitte, smog en lange autobus. Dat waren de vervelendere dingen van de reis, maar als ik m'n ogen sluit ben ik daar weer; in de mooie parken, bij mooie rustgevende tempels en buddha's. Wierook, rituelen, gebeden en dansen.

Memories of China.

Labels: , ,


10:44 AM //
Share

Adverteren? Deel 2.




'We kopen kranten die voor 50% uit ads bestaan. Magazines: precies hetzelfde. En daar betaal je zelfs voor. We vinden het normaal. Punt blijft: er zijn weinig manieren om echt geld te verdienen met je blog. En iedereen kijkt op nu.nl. of hyves. Die kunnen alleen maar draaien op ads. Volgens mij is het een kwestie van het smaakvol doen, of subsidie vragen, of op een andere manier je geld verdienen.' -- Marco Raaphorst.

Juist! Waarom is het in weblogland zo not done om advertenties te plaatsen op je blog, als er in tijdschriften, kranten en andere weekbladen gewoon advertenties staan waarbij niemand bedenkt: 'Wat een vervelende krant is dat toch!'

Hoe kan het zo zijn dat ads nog steeds niet gangbaar zijn in weblogland? Oke, ik ben het ermee eens dat sommige (flash) banners afgrijselijk zijn. Sommige google-ads banners zijn te groot en te lelijk, sommige sites hebben een enorme zijbalk met alleen maar ads. Toch durf ik te zweren dat men er toch heen gaat en daar leest omdat de content ervoor zorgt dat men de ads vergeet. De content is wat ertoe doet. Zoals dat gebeurt met kranten, tijdschriften en andere weekbladen.

Kan iemand mij vertellen of uitleggen waar die weerstand vandaan komt om toe te staan dat webloggers de kans krijgen om via ads te verdienen met hun blog?

Naar aanleiding van dit weblogstukje.

Labels: ,


8:00 AM //
Share

Persoonlijke Elevator Pitch.

woensdag 29 juli 2009



Het is ietsje langer dan drie minuutjes. Had ook echt niet langer moeten duren. Het is raar om in het luchtledige te praten. :-)

Elevator Pitch met-k.com bij vimeo.

Labels: ,


10:12 PM //
Share

The Elevator Pitch.




Een elevator pitch is een korte presentatie over je werk, je project, over wie je bent en wat je doet. Het laat op die manier zien in een hele korte beschrijving waar je enthousiast over bent zodat een ander getriggerd kan worden. In het kort is een elevator pitch een verkooppraatje in de lift.

Als je ergens op een feestje, meeting of bijeenkomst bent en iemand vraagt wie je bent en wat je doet en je mompelt: 'eh, iets met organiseren en adviezen' dan raakt het kant noch wal. Als je op zo'n moment in het kort kunt vertellen wat je doet, waar je passie ligt, ben je al een heel eind. Een korte presentatie geeft je zelfvertrouwen op die momenten dat er onverwacht gevraagd wordt wat je doet. Bovendien zal degene die luistert eerder geinteresseerd raken in jou.

De basis van een elevator pitch is zelfkennis. Als jij weet waarover je praat, waar je kracht ligt en waar je enthousiast over bent, is dat merkbaar en voelbaar voor de ander. Als je nog niet helemaal zeker weet wat je functie is, kun je wel met zekerheid vertellen wat je leuk vindt om te doen. 'Mensen enthousiast maken, met geduld mensen helpen, organiseren en uitwerken van projecten, ik hou van creatief zijn, ik vind het leuk om betrokken te zijn bij een project.'

In je Elevator Pitch bespreek je de volgende punten:

1) eventueel studie en opleiding
2) werkervaring
3) speciale vaardigheden
4) geslaagde projecten
5) je manier van werken
6) expertises
7) wat voor jou belangrijk is
8) je doelstelling
9) jouw unieke kenmerken

Vanavond een videofragment van mijn eigen elevator pitch.

Labels: , ,


10:14 AM //
Share

Productief en structureel.

dinsdag 28 juli 2009



Het voordeel van 's morgens klusjes doen werken, zoals bijvoorbeeld de btw omzet, werkafspraken regelen en mail beantwoorden is dat je daardoor 's middags de vrijheid hebt te doen wat je leuk vindt. Zoals chillen op een handdoekje op het strand. (Met een factoortje of vijftig op je schouders.)

high.


Om te kijken naar de mooie blauwe lucht en de vele vliegers die er rondwapperen.

Labels: , ,


7:12 PM //
Share

Memes.




'Een meme (spreek uit als meem) is een begrip uit de memetica en betekent een idee dat zich onder informatiedragers verspreidt. Memen verdubbelen zich door imitatie en kunnen dat in principe veel sneller dan genen. ' -- bron wikipedia.

In de blogwereld is een meme een idee dat zich zo sterk ontwikkelt dat anderen het overnemen (al dan niet in aangepaste vorm) zodat het zich op internet verspreidt.
Je hebt verschillende memes;

* Broodje aap verhalen en hoaxes
* Afbeeldingen en bewerkte afbeeldingen
* Referenties naar populaire cultuur
* Reclame en advertenties
* Verzonnen tags, quotes, stokjes
* Zelfpromotie.

Een voorbeeld meme is deze. Maar ook deze, en deze.

Via deze link kwam ik bij de online persoonlijkheid meme. Deze meme kan alleen bij een voor- en achternaam. Ook bij Flickr kennen ze memes. Deze meme ging snel! Door het boek Wreck This Journal van Keri Smith is er ook veel gebeurd op dat gebied. Men maakt nu foto's, video's en kunstwerken via het boek en schrijft erover.

Een meme is leuk als het bij voorkeur zelf verzonnen is en razendsnel door enthousiasme overgenomen wordt door anderen. Dan weet je dat je meme geslaagd is.

Labels: ,


10:41 AM //
Share

Lady Gaga.




Kappertijd zit er weer aan te komen. Het tweemaandelijkse dilemma speelt dan weer. Gisteren tijdens een puik stukje research kwam ik bij deze site terecht. Knock your socks off.

into lady gaga.


Can't read my,
Can't read my
No he can't read my poker face.

Labels: ,


9:32 AM //
Share

Adverteren?

maandag 27 juli 2009



Een tijdje geleden werd ik een paar keer benaderd door bedrijven die wilden adverteren op mijn weblog. Omdat ik deze bedrijven niet vond passen bij wat ik wil uitdragen op mijn weblog weigerde ik. Maar het zette me wel aan het denken.

Waarom ging ik zelf niet op onderzoek uit? Waarom ging ik zelf niet bedrijven benaderen waar ik wel van vond dat zij bij mijn weblog pasten?

Ik heb nu een aantal bedrijven gemaild. Want waarom zou een goedlopend lezend weblog niet adverteren en daardoor een zakcentje verdienen met bloggen?

Labels: ,


8:37 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. Deel 20.




Het voelde alsof ik wilde schreeuwen maar niemand sloeg er acht op. Omdat niemand er acht op sloeg, leek mijn stem te vervagen in de ruimte. Als kleine zeepbellen die plotseling uit elkaar barstten. Het gevoel dat ik had leek op bonken op een deur die toch nooit openging.

Het was alsof de momenten langs me heen gingen. Klasgenoten wandelden en kletsten en liepen langs mij heen door lange gangen. Lange gangen waar ik in kon verdrinken. Ik wist niet waarheen ik moest. Het voelde alsof ik me in een doolhof bevond waarbij niemand me hielp, me alleen maar schaapachtig aankeek, lachte en vervolgens doorliep. Alsof ik in een slechte film beland was, waarin alles achterstevoren liep.

Ik bevond me in de aula waar ik mijn rugzak op de grond gezet had. Mijn rugzak was veel te zwaar. Het droeg boeken en praktijkboeken met schriften en ringbanden die ik het liefst in de dichtsbijzijnde container wilde gooien. De aula was leeg en hol. De zitkuil smerig met achtergelaten lunches en blikjes drank. Ingedeukte witte plastic bekers waaruit chocomel lekte.

De concierge gaf mij een bezem. Ik nam het aan maar bleef staan. Met licht opgetrokken wenkbrauw keek hij me aan. ' Het is wel de bedoeling dat je nu gaat vegen.' Het was straf. Straf die ik blijkbaar verdiend had. Ook al zoiets. Het was onterechte straf. Ik had die straf niet verdiend. Maar ik kon zeepbellen schreeuwen wat ik wilde. Bonken op deuren die toch nooit open zouden gaan. Niemand sloeg acht op wat ik wilde zeggen. Uitleggen.

Niemand.

Maar ik verroerde me niet. Hield de bezem in mijn handen en keek de concierge aan. Hij zuchtte geirriteerd en liep weg. Ik bleef achter in een stille aula. Rugzak aan mijn voet. Bezem in de hand.

Labels: ,


4:08 PM //
Share

Briefgeheim.




...


Het is wat je wenst
de schouder, de woorden
de bescherming, de liefde.
En zonder dat, niet tastbaar
in iedergeval
zul je moeten weten
dat je het zelf moet doen.

Labels: , ,


2:51 PM //
Share

Imperfect.




Een hele tijd terug vond ik rechte lijnen het mooist. Of op een toonbank alles rechtleggen, dat wil ik soms nog steeds. Alles dat scheef is rechtzetten. Perfect. Wat een vervelende eigenschap als alles om je heen verre van perfect is. En wat is perfect nu eigenlijk en wat kun je ermee?

imperfect.


In de wereld van appels en peren is ook alles imperfect. In de wereld van het opgroeien naar volwassenheid is het zelfs riskant om te denken en te wensen dat alles perfect is. Misschien streef je er met alle macht naar maar kun je het gewoonweg niet bereiken, omdat het niet bestaat; perfectie.

Salvador Dali zei immers: 'Wees niet bang van de perfectie, je bereikt ze toch nooit.'

Waarom streeft men naar het perfecte? Ontevredenheid? Laag eigenwaarde? Zoeken en wensen dat er een prachtig iets is dat perfectie heet? Is de zoektocht er naartoe niet het ding en als de perfectie er eenmaal is, zoals men na lang zoeken denkt te verkrijgen, is het nog steeds geen utopia? Want men zoekt steeds meer, verder, langer en met meer risico?

Ik denk zelfs dat het averechts werkt. Als je een idee hebt dat je wilt uitwerken en je streeft vanaf dag een naar een perfect geheel, dan zul je ernaar streven totdat je een ons weegt. Want telkens als je denkt dat je er bent, is er toch weer iets dat beter kan/moet. Ook als je een kans in je schoot geworpen krijgt en je hebt de keus, dan zijn er ook mensen die wachten op een betere kans. Wie weet was die eerste kans wel de kans op verbetering, de volgende stap. Nee, misschien geen droombaan of droomhuis, maar wel een stap in de goede richting.

Misschien is imperfectie wel het allermooiste dat een mens zich wensen kan. Door imperfectie kan verschil blijven bestaan.

Labels: , ,


9:28 AM //
Share

Throw Away This Page.

zondag 26 juli 2009



and accept your loss.

Wreck This Journal. met-k.com

Labels: , ,


9:45 PM //
Share

Open Coffee.




Ken je het? Ik ben een paar keer naar de Open Coffee geweest. (Alleen in Den Haag heet het Opuh Koffie.) Het is een informeel offline netwerk ochtend/middag bij een plek waar je een kop koffie kunt drinken en informeel kunt klessenbessen over wat je bezighoudt bijvoorbeeld op werkgebied, ideeen die je wilt uitwerken en waar je hulp bij kunt gebruiken of om eens te brainstormen over het een of ander.

De Open Coffee is ontstaan doordat ondernemers online de behoefte hadden offline met elkaar te spreken.

koffie.


Open Coffee is nu op heel veel plekken in Nederland.

Amsterdam op 6 augustus 2009.
Arnhem. elke eerste vrijdag van de maand.
Tilburg, om de week op vrijdagochtend.
Utrecht, elke woensdagochtend.
Groningen, elke eerste woensdag van de maand.
Eindhoven.
Den Haag, elke woensdagochtend.

Wil je zelf een Open Coffee organiseren? Kies dan een goede plek uit waar lekkere koffie geserveerd wordt, nodig je mensen uit bij voorkeur in de ochtend voordat men gaat werken, tussen 9.00 en 11.00, en anders aan het eind van de middag of tijdens de lunch. Als je zelf te weinig mensen hebt die je kunt uitnodigen, vraag de uitgenodigden een introduce mee te nemen. Let ook op de bereikbaarheid van de plek. Liefst dichtbij een station of centraal gelegen plek.

Opuh Koffie heeft om de twee maanden zelfs een Haagse Hap, voor alle mensen die niet op de woensdagochtend kunnen aanschuiven. De eerste Haagse Hap is in juni geweest en werd al met 8 mensen bezocht.

Misschien zie ik je daar!

Labels: ,


7:39 PM //
Share

De Upside van Down.




Toen mijn ex collega, met dezelfde naam, net bevallen was, kreeg ze de schrik van haar leven. Haar kindje was geboren met het syndroom van down. Haar wereld stortte in. Ze bleef daardoor wat langer thuis, kreeg hulp en langzaam begon zij te wennen aan het idee dat haar dochtertje deze aandoening had. Hoe zij daarmee omging heeft me altijd diep bewonderd. Ze schreef haar dochtertje gewoon in bij het kinderdagverblijf, en vertelde iedereen die er, in haar ogen, vreemd mee omging zonder blikken of blozen dat dit een kind was met het syndroom van up!

de upside van down.


Gisteren was ik op het spuiplein, Den Haag, in verband met een festival, en bekeek de tentoonstelling van De Upside van Down. Een week ervoor bladerden P. en ik in het enorme grote boek dat in de boekwinkel lag, met prachtige portretten van kinderen met het syndroom van down. Op de site kan ik niet goed terugvinden of de tentoonstelling verder reist, maar mocht je in de gelegenheid zijn, raad ik je aan te kijken.

Labels: ,


12:07 PM //
Share

Hallo!

vrijdag 24 juli 2009



Voordat P. de telefoon wilde gebruiken drukte ze op de cijfers van de draaischijf. Want ja, zo bellen wij tegenwoordig; met een druktoets. Ik legde uit dat we vroeger een telefoon hadden die op dezelfde plek stond, waar een draad aan vast zat. En dat je eerst de cijfers moest draaien, in plaats van drukken. Terwijl ik dit aan het vertellen was, besefte ik hoe snel de tijd ging. Dat geschiedenis gebeurt terwijl ik leef.

Hallo! van met-k.com bij vimeo.



En dat voelde even heel apart.

Labels: ,


4:36 PM //
Share

Communicatie. (Zo moeilijk. ...)




Van de week stond ik bij de balie van de bank met mijn papieren en vroeg om een gesprek om een zakelijke rekening te openen. Nadat ze me verteld had dat ik andere papieren nodig had ging ik weer naar huis. Vanochtend stond ik weer aan de balie met de papieren waarom gevraagd was.

'Oh, ik ga even bellen.' mompelde de receptioniste. Ik besloot dat het niet zo erg was om te wachten; de lucht werd namelijk dreigend donker en de eerste druppels vielen al uit de lucht.

'Ja, daar was ik al bang voor. Je uittreksel van de Kamer van Koophandel is maar drie maanden geldig.'Ze keek me aan vanonder een leesbrilletje, roze met zwart.

Ik zuchtte ervan. Ik kon het gewoonweg niet snappen.

'Ik vraag me dan echt af waarom iemand aan de balie niet meteen tegen me zegt wat ik allemaal mee moet nemen en dat een uittreksel binnen die drie maanden moet vallen. Nu vind ik het gewoon erg vervelend dat ik al twee keer hier sta terwijl bij een keer volledige uitleg dit voorkomen had kunnen worden.'

Ze verontschuldigde zich. Meerdere malen. Gaf me gelijk. Ik fietste naar de Kamer van Koophandel om een nieuw uittreksel op te vragen. Het bewijs dat ik echt nog steeds ingeschreven sta met mijn eigen bedrijf. (Geldklopperij ook trouwens.) Om daarna weer in een plensbui terecht te komen en snel een boom op te zoeken om minstens een kwartier te schuilen.

Gisteren was ik in het museum voor communicatie. Het is eigenlijk een museum voor kinderen maar volwassenen hebben er net zoveel aan. Wat een leuk museum! Over communicatie door de eeuwen heen. Van het telegram tot email. Van de draaitelefoon tot het mobieltje. En hoe je iets zegt bepaalt wat je zegt. Zo waar.

Museum voor communicatie.


Dat beeld communiceert net zoals je stem dat doet. En dat je door middel van gezichtexpressie ook duidelijk kan overbrengen wat je bedoelt, maar soms ook verkeerd wordt geinterpreteerd. Dat woorden op papier net zo veelzeggend zijn als het geheim dat je koestert. Dat foto's en video's communiceren. Dat het zo vreemd is eigenlijk dat een kind van zeven jaar niet eens weet dat er ooit een telefoon bestond met draaischijf. Dat je er niet op kon drukken maar moest draaien. ...

(Videoblog volgt.)

Labels: , ,


2:55 PM //
Share

Blogbeeld. Over passie.

woensdag 22 juli 2009



Herken je het? Je sleurt jezelf elke ochtend uit je bed, voelt een soort van baksteen in je maag maar denkt: het zal allemaal wel weer best gaan vandaag, terwijl je ondertussen denkt: hoe kom ik in godsnaam de tijd door? Je neemt iets vaker een toiletpauze, je gaat meteen naar huis als je kunt en je laat extra bezigheden steevast achterwege, want je hebt er gewoonweg geen zin in. Er is geen gevoel meer in je werk.

Er zijn mensen die zijn vastgelopen in hun werksituatie en weten niet meer waarvoor ze eigenlijk hier zijn; wat hun talent is. Ze doen hun werk zonder plezier en alles op routinebasis. 'Wat wil ik eigenlijk?' is een terechte vraag, waar zij geen antwoord op weten. Moet er nog een opleiding gevolgd worden? Ze weten eigenlijk niet hoe ze tot een goede beslissing moeten komen.

Zorg voor een goede (over)stap naar het uitdiepen van je talent en je voelt daardoor meer energie en geluk. Maar eerst een uitprobeersel om dit in beeld te brengen:

blogbeeld over passie. met-k.com bij vimeo.


Labels: , ,


10:20 PM //
Share

Soms duwt expertise je in de rug.




Toen ik me ging inschrijven bij de Kamer van Koophandel, een bijzonder moment, vroeg de man zittend achter zijn bureau wat ik precies ging doen. Dat vond ik toen een moeilijke vraag die ik wel moest beantwoorden. Ik ben toen mijn bedrijf gaan omschrijven als creatieve project organisatie, en dat is het nog steeds, want op projectmatige basis creatieve dingen doen is wat ik doe.

Tijdens het praten met bedrijven, instellingen en andere vormen van bestaande projecten kwam er een onderwerp steeds om het hoekje kijken. Weblogs.

Het is een beetje apart dat ik daar nu steeds voor gevraagd word. Blog Consultancy.

Blog consultancy in het onderwijs, bij stichtingen en instellingen die hun 'ding' beter op de kaart willen brengen en bij bedrijven die op een zakelijke manier een weblog willen gebruiken om hun markt te vergoten. Het is grappig dat ik van oorsprong dacht dat het een hobby was. Nee, het is mijn werk!

Labels: ,


11:10 AM //
Share

Write One Word Over And Over.

dinsdag 21 juli 2009



Wreck This Journal


De opdracht luidde: 'Write one word over and over.'


Ik dacht meteen aan het woord passie.

Passie omdat je het beste geniet van het leven als je kunt zijn wie je bent en kunt doen wat je bent. Wat bij je past, wat je energie geeft en waar je waarde uithaalt voor jezelf. Passie begint bij hartsgevoel; iets dat gaat glimmen en branden zodra je praat over iets waar je over droomt, waar je van geniet en waar je bewondering voor kunt hebben.
Passie is het begin van elke doelstelling. Met passie kom je uiteindelijk het verst. Passie maakt (daad)krachtig. Passie is energie. Over passie moet je praten. Wie weet verbindt het.

Lees ook:
Personal Branding
Vreemd hoe energie werkt
Zoek en gij...

Labels: , , ,


5:38 PM //
Share

Dat raakt ietsje dieper.




Toen Michael Jackson de pijp uit ging, excuustruus voor de woordkeus, was ik niet echt geschokt maar wel onder de indruk. Ik herinnerde me plots dingen van vroeger; dat mijn broertje met zijn cassettebandjes in de weer was, want hij draaide Michael Jackson veel meer dan ik. Terwijl ik bezig was met Madonna en Wham en de Dolly Dots bewoog hij op Thriller en Beat It.

Vandaag las ik dat Ria Brieffies is overleden. Daar kreeg ik dus wel kippenvel van. Even was ik er stil van. Deze mevrouw werd namelijk vroeger, heel vroeger, op de basisschool elke dag zowat geplaybackt. Door mij. Met vijf andere fanatieke vriendinnen stonden we steevast tijdens pauzes op het schoolplein keihard mee te bleren zingen met 'Love Me Just A Littlebit More.' En ik was Ria. Dat was ik gewoon.

Potverdorie zeg. Ria dood. Ik vind het nogal wat. Zomaar een DollyDot weg. Ook al traden ze niet meer op, behalve dan die keer dat ze een paar comeback concerten planden en een oude jeugdvriendin me (toen nog via Hyves) benaderde om een reunie op te zetten. Uiteindelijk zag ik twee vriendinnen van toen pas na twintig jaar weer terug. Een jeugdvriendin zag en sprak ik nog regelmatig via mijn werk, eentje was hoogzwanger en moest rond die tijd bevallen en de andere jeugdvriendin was spoorloos. Met z'n viertjes zongen we luidkeels mee met alle liedjes, dansten we erop los. Het was als vanouds. Wat was het bijzonder allemaal. Toen de DollyDots uiteindelijk echt het podium afliepen met familie pinkten we tranen weg. Een stukje jeugd. Persoonlijke geschiedenis. Sentiment.

Ik ben er nog steeds een beetje stil van. Ik kan er niets aan doen. KLIK.

Lees ook:
IK ben hier.Deel 5.
Reunie, Reunie.

Labels:


1:04 PM //
Share

Werkafspraken en dergelijke.




Over ... drie kwartier heb ik een werkafspraak in een leuk kunstenaarswijkje in Den Haag. Over mogelijke projecten waar ik bij betrokken zou kunnen zijn. Als ik wil. Als het leuk is. Als zij met mij in dat project willen stappen. Maar omdat zij mij belden en vroegen erover te praten, zit dat wel snor.

Die zakelijke rekening moet nu ook maar eens geopend. Bij de bank een afspraak hopen te maken voor vandaag en dan ook nog vanmiddag naar het notariskantoor. In verband met nieuwe, uitdagende en spannende ontwikkelingen. U hoort spoedig meer van mij.

Labels: , ,


9:18 AM //
Share

Blogger, accounts en zoute friet.

maandag 20 juli 2009



Terwijl ik er bij toeval (blond) achterkwam dat mijn bloggeraccount ergens in een wat verder verleden eigenlijk ge-update had moeten worden via gmail, mede doordat ik mijn blog een tijdje terug een knetter te gekke wordpress thema wilde aansmeren en dat op geen enkele wijze kon, zo zei ook mijn technische manus van alles.

De export dinges werkte niet en daarop volgden allemaal DM's en emails van collega-bloggers die mijn trackbacks, hyperlinks en deeplinks wilden, wat ook al niet kon door blogger. Ik werd een beetje boel sjaggerijnig van blogger en wandelde straks even naar buiten.

Waar een heel klein jongetje met zijn moeder bij een frietkraampje stond met een bakje frietjes met mayonaise in zijn hand en aan het snikken was. Moeder snapte er niets van, de frietjes waren toch lekker? (Ze bedoelde ook te zeggen: een frietje met mayonaise tussen de middag is extra feest, kleine man, dus geniet ervan. Volgende week is mama niet meer ongesteld.)

Het kleine manneke snikte en snikte en haperde toen de woorden:
'Er zit eigenlijk, eigenlijk teveel zout op de patatjes, mama!'

Labels:


2:51 PM //
Share

Visueel Denken.





Met beelden communiceer je effectiever dan met tekst. De combinatie van tekst en beeld is het meest effectief. Visueel denken helpt mensen om moeilijke informatie te versimpelen waardoor het gemakkelijker is over te dragen en te onthouden.

Als je iets in een (werk)gesprek, vergadering of presentatie duidelijk wilt overbrengen maar je gebruikt geen beeld (whiteboard, bijv.) is de kans groter dat de ander iets anders oppikt in die bespreking dan jij bedoelt. Belangrijk bij visueel denken is om echt te leren kijken. Vaak kijken mensen wel maar zien ze het niet echt. Dat komt met name door allerlei veronderstellingen en gedachtengangen die mensen automatisch maken.

Beeld gebruiken is dus duidelijkheid scheppen.

Met Mindmapping maak je structuren zichtbaar en relaties tussen elkaar. Het is een fijne tool om te gebruiken om projecten op te zetten die nog geen duidelijke richtlijnen hebben maar wel allerlei 'lijntjes' bezitten die met elkaar in verbinding kunnen staan. Door een mindmap uit te zetten kun je visualiseren hoe die structuur werkt en waar de connecties zijn.

Als een manager aan zijn/haar team wilt uitleggen waar de structuur heen gaat bij een bedrijf is het uitzetten van een visueel bedrijfsbeeld ook heel belangrijk. Voor alle betrokkenen zou hun werkaandeel binnen het bedrijf zichtbaar moeten worden. Dit brengt duidelijkheid naar elkaar en rust in een team. Ook voor projecten en presentaties is beeldgebruik ontzettend belangrijk. Men wil graag zien waar iemand het over heeft. Het helpt onthouden van informatie en men slaat die informatie beter op als men een beeld bij een verhaal gekregen heeft. De beste leerkrachten zijn zij die door middel van bordgebruik en beeld aan hun leerlingen kunnen overbrengen wat onthouden moet worden. Veel studenten gebruiken niet voor niets streeptechnieken tijdens het maken van verslagen.

Binnen het onderwijs zijn er zeker leerlingen die sterk visueel zijn en denken in beeld. De uitspraak van een leerkracht naar een leerling: 'Ik snap best dat je het allemaal voor je ziet, maar ondertussen staat er nog niets op papier!' Zou dezer dagen misschien anders voorgelegd worden, want deze leerling zou beter gebaat zijn bij een velletje tekenpapier zodat hij zijn idee(en) zou kunnen vertalen naar beeld.

(Mijn eigen voorbeelden van sterk beelddenken is dat ik soms moeilijk kan overbrengen in woorden wat ik feitelijk bedoel. Ik zie eerst de beelden voor me (men zei tijdens een onderzoek dat ik ook steeds naar boven kijk als ik denk) en dan pas kan ik woorden formuleren. Ook de weg van A naar B vinden, vind ik eerder met het onthouden van gebouwen en afwijkende structuren dan met werkelijk de straatnamen onthouden. Als ik voor mezelf iets wil 'uitdenken' neem ik papier ter hand en werk dit uit.)

Kortom, visueel denken is niet verkeerd om informatie over te brengen. Het gebruik van een weblog is daarom zeker niet uit te sluiten in het geheel. Het is namelijk een perfect middel om over te brengen wat een bedrijf, een (onderwijs)instelling of een ander project wil met zijn doelen.

(Illustration by Buck Jones.)

Leestips:
Zo Werkt Het!
Het Onderwijs van de Toekomst.
'Chaos' in je hoofd parkeren.

Labels: ,


10:44 AM //
Share

Glog your blog.

zondag 19 juli 2009



Een nieuw soort van speledingetje, genaamd Glogster. Sinds Wreck This Journal en nogal wat gedoodle her en der,


klik op het plaatje.

nu wat online knip- en plakwerk.

Labels: , ,


10:18 PM //
Share

10 jarig bestaan van het weblog!

zaterdag 18 juli 2009



Misschien dat men zich tien jaar geleden nog massaal afvroeg wat het dan was. Nog steeds vraagt men zich af wat in godesnaam een weblog is, wat een blogger doet en waarom een weblog leuk is.

'Een weblog, ook wel blog genoemd, is een website waarop regelmatig, soms meermalen per dag, nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische volgorde (het nieuwste bericht verschijnt als eerst) wordt weergegeven. Wie een weblog bezoekt, treft dan ook op de voorpagina de recentste bijdrage(n) aan. De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie die hij wil delen met zijn publiek, de bezoekers van zijn weblog. Meestal gaat het dan om tekst, maar het kan ook om foto's (een fotoblog), video (vlog) of audio (podcast) gaan. Weblogs bieden hun lezers ook veelal de mogelijkheid om, al dan niet anoniem, reacties onder de berichten te plaatsen of een reactie via een Trackback-mechanisme achter te laten.'--
wikipedia.

uit artikel Bright.

Terwijl men op het ene blog discussieert of het webloggen '
dood' is, tikt men op een ander weblog over vrouwenblogs. Feit is wel, het weblog bestaat dit jaar tien jaar. Best wel iets om even bij stil te staan. Zelf begon ik zes jaar geleden via iemand die me wat webruimte aanbood. Daarna blogde ik een tijdje via web-log.nl
Totdat ik de overstap maakte om mijn eigen domeinnaam en webruimte te claimen via blogger en zelf begon te bloggen onder de naam met-k.com. In die jaren heb ik veel geprobeerd. Mijn blog is nooit hetzelfde gebleven. Ik veranderde en mijn weblog ook. Ik heb zelfs een tijdje niet meer over mezelf geblogd maar geschreven over observaties en dingen die ik vervormde in een verhaaltje. (Waar men enorm aan moest wennen.) Ook nu is mijn blog weer veranderd; in mijn leventje is op persoonlijk en werkvlak veel veranderd. Het is voor mij daarom niet meer dan logisch dat ik mijn weblog gebruik voor werkzaamheden. In iedergeval op een manier waarbij de lezer er ook nog iets aan heeft. Webloggen is een wezenlijk onderdeel van mijn dagelijkse dagbesteding. Bloggen neemt voor mij niet veel tijd in beslag, het is een manier van uiting maar ook een plek om informatie te verzamelen en om te netwerken.

Het doel van het bijhouden van een weblog is misschien gedurende de afgelopen jaren ietwat veranderd. 'Vroeger' bestonden er veel 'mannenblogs' met linkdumps en bestonden er veel lifeblogs. Nu zijn er meer en meer communityblogs, fotoblogs en magazine-blogs. (Bright, Viva.) Nu is er ook steeds meer oude media die (voorzichtig) gebruik gaat maken van de nieuwe media. Ook in het bedrijfsleven en onderwijs is het bijhouden van een weblog steeds interessanter en zal daar steeds meer gebruik van gemaakt gaan worden. Kortom, bloggen is 'in' en niet 'out'.

Labels: , ,


10:38 PM //
Share

Chaos in je hoofd 'parkeren'.




Marloes zei het al: 'Knap als je het kunt, maar met mijn chaotische hoofd is zelfs het maken van een lijstje onbegonnen werk. Ik doe mijn best..heus wel...maar het kost me ook enorm veel energie.'

Een agenda, een online To-Do lijst, memobord, een sticky notes, kalender, je mobiele telefoon. Allemaal hulpmiddelen om ervoor te zorgen dat alles dat je in een dag, paar dagen of week moet doen kunt 'wegzetten.'

Parkeren van je chaos.

De chaos die je vaak in je hoofd veroorzaakt is het alles willen doen, onthouden dat je het moet doen en vervolgens ga je in je hoofd bedenken hoe je dat allemaal gaat doen. Conclusie? Je raakt door die chaos alleen nog maar meer in de war. Je raakt het overzicht kwijt.

Stap 1. Een hulpmiddel om je hoofd rustiger te maken, en daardoor een lijstje wel effectief is, is het parkeren van je chaos. Het letterlijk opschrijven, hoeft (nog) niet in volgorde, van de taken die je te doen hebt, geeft al iets meer rust.

Stap 2. Vindt een manier die bij jou past. Sommige mensen gebruiken geen agenda. Koop dan ook geen agenda. Je zult er namelijk ook niet in kijken. Anderen gebruiken een kalender (of memobord) die in een kamer hangt waar je veel langsloopt en dus naar kijkt. Het voordeel van een kalender is een overzicht van een hele week, maar kan ook frustreren omdat je geneigd bent verder te kijken dan de week waarin je zit en dus weer chaos kweekt voor jezelf. Een handige tip die ik ooit kreeg was het gebruik van je mobiele telefoon. Hetgene dat je op die dag moet doen zet je als notitie in het display van je mobiel en laat het op jouw gewenste tijd afgaan. Je parkeert daarmee je taak en hoeft er niet meer aan te denken. Het wenkt jou vanzelf.

Stap 3. Orden je takenlijst. Dit is misschien wel een moeilijke. Want iemand die het overzicht moeilijk hanteert, heeft ook moeite deze lijst te ordenen op mate van belangrijkheid. Meestal kijk ik naar de deadline van taken. Je wilt niet eerst naar de kapper en daarna pas aan de slag gaan met een taak dat af moet een uur of drie later. Ja natuurlijk is je haar alweer ontzettend lang geworden en is het echt nodig dat je erheen gaat, maar die deadline die je te behalen hebt is veel urgenter. Je haren groeien niet tien centimeter in een dag. Prioriteiten stellen is dus spelen met de taken op je lijst. Zet bovenaan wat het meest urgent is. Waarbij een deadline te behalen is en dus echt gedaan moet worden. Werk met je lijst in volgorde van urgentie. Boodschappen kun je bij de avondwinkel ook halen. Als die ene deadline echt af moet zijn om zes uur, dan is dat belangrijker.

Mijn To- Do.
Klik op plaatje voor uitleg.

Stap 4. Neem ook een pauze. Als je een takenlijst hebt waarbij je denkt: ik kan me een pauze niet eens veroorloven, dan is je takenlijst sowieso al te groot. (Lees: taken zijn dan al misschien verschoven en uitgesteld.) Pauze heb je namelijk ook nodig om even tot rust te komen en energie te krijgen. Je put jezelf mentaal uit als je handelt en werkt vanuit een gevoel van haast en passieloze toestand. Pauze heb je ook nodig om even te herfocussen. Goed voor je kop. Doen dus. Al is het maar tien minuten. Ga weg van je bureau, loop even rond, neem een kop koffie en blader even in een krantje voordat je weer aan de slag gaat. Doe even iets dat niets te maken heeft met je huidige werkzaamheden.

Stap 5. Als je een ochtendmens bent, werk dan wat harder door in de ochtend zodat je dan de meeste energie hebt voor je taken. Avondmensen zullen bepaalde taken dus beter een avond of twee eerder kunnen doen, zodat zij 's avonds de energie ervoor hebben en dus ook hun deadline halen.

Stap 6. Doodle wat. Experimenteer met je takenlijst. Een takenlijst moet geen vervelend ding zijn. Het moet je een prettig gevoel geven, alsof je niet zonder zou kunnen omdat het zo bruikbaar is en makkelijk. Er bestaat geen een manier om lijsten te maken. De ene zal puntsgewijs werken, de ander met tekeningen. De ene schrapt veel tussendoor en plakt een boel verschillende sticky notes op zijn/haar tafel. De ander schrijft op een hand.

Stap 7. Voordelen van lijstjes is het schrappen of weghalen. Als je werkt met sticky notes en je taak is volbracht, dan haal je letterlijk je taak weg en is er letterlijk en figuurlijk meer ruimte. Datzelfde geldt voor het schrappen van taken die af zijn. Je kunt letterlijk je taak wegdoen. Het is af. Klaar.

Handig:
Desktop sticky notes.
Kitsch & Kitchen organizer.
Remember the Milk.
Leestip.

Labels: , ,


1:50 PM //
Share

Zijn dromen bedrog?




Als je dromen simpel en nuchter zou benaderen dan zou iedereen volgens mij ongeveer weten wat een droom heeft betekend voor hem of haar. Iemand die wordt overspoeld telkens door enorme hoeveelheden water zou in het dagelijkse leven misschien ook wel overspoeld zijn door gebeurtenissen of gevoel. Ik bedoel, een overstroming is een overstroming. Toch? Terwijl helder water wel een positief droomsymbool vertegenwoordigt, namelijk reiniging en beweging. Veel mensen dromen dat zij kunnen vliegen (associate: vrijheid, ontstijging, maar ook realiteit ontvluchten.) of dat zij naakt in een menigte rondlopen. Ik kan me zo nuchter bedenken dat naakt zijn met jezelf blootgeven te maken heeft. Je blootgeven zonder remmingen, onafhankelijk.


Vannacht rinkelde mijn mobieltje. Het was een schel geluid in de stille kamer. Toen ik opnam, in de woonkamer, zag ik wel dat het overdag was; de woonkamer was helder en buiten scheen licht. Ook mijn moeder liep rond. Terwijl ik opnam en luisterde naar de vrouwenstem aan de andere kant van de lijn, liep mijn moeder heen en weer en sprak me aan. Ik gebaarde dat ik even wilde luisteren, ik was aan de telefoon. De vrouwenstem aan de lijn vertelde me dat zij van het cultureel centrum was en graag eens wilde afspreken, en verder kwam ik niet want mijn moeder vroeg wederom mijn aandacht. Ik raakte een beetje geirriteerd en liep naar de gang om het telefoongesprek beter te horen. Maar mijn moeder stond even later bij me in de gang en praatte tegen mij. Ik kon niets meer horen van het gesprek en liep naar de keuken en sloot de deur. De vrouwenstem vervolgde haar gesprek. Zij vertelde dat zij werk voor me had en of... en toen werd de verbinding verbroken.

Ook reisde ik terug naar mijn oude werkplek. Ik liep naar binnen en was opeens weer buiten waar mijn oude groep kinderen aan picknicktafels zaten te eten. Ik schoof aan. Schuin tegenover me zat een jongetje (die in het leven van nu al lang naar de basisschool gegaan is) naar mij te kijken. Ik herkende hem meteen. We wisselden een blik van verstandhouding. Hij keek toen naar rechts, of zijn leidster het niet zag, stond toen op en liep naar me toe. Ik was op mijn hurken gaan zitten en liet toe dat hij me een dikke knuffel gaf.

Ik weet verder weinig van droomduidingen. Dat ik het interessant blijf vinden is een feit. Het enige dat ik weet is dat ik die knuffeldromen zeer koester. Op de een of andere manier zweef ik dagen later nog op aarde.

Labels: ,


11:50 AM //
Share

Kappa.

vrijdag 17 juli 2009



Ooit de eerste letter van je naam onderzocht? Ik ook niet. Ik kwam op het idee doordat ik gezocht was op de naam K. Dat gebeurt weleens vaker, regelmatig eigenlijk, maar ik had nooit de behoefte daar verder naar te kijken, laat staan te onderzoeken. Toch won mijn nieuwsgierigheid vandaag en onderzocht ik de letter K.

'De letter K is de elfde letter in het moderne Latijnse alfabet. De letter K komt voort uit de Griekse Kappa (?, ?), ontstaan uit de Semitische letter Kaf (of Kap) met het pictogram van een open hand.' --bron wikipedia.

photo made by: SAM. CC.

Labels: ,


11:22 PM //
Share

Uitstel.




1 verschuiving in tijd, verlenging van een gestelde termijn

Sinds tijden werk ik volgens een eigen gedisciplineerd principe; 's morgens veel doen, in een gestaag tempo zodat ik in de namiddag tijd heb voor mezelf. Met het gevoel dat je veel gedaan hebt en mogelijkerwijs dingen hebt afgerond kun je intens genieten van je vrije uurtjes.

In de tijd van moeten is het belangrijk om creatief om te gaan met je tijd. En soms kunnen mensen wel even wachten. Volgens mij zijn wij te snel geneigd om meteen aan de wensen van de ander te voldoen, werken we onze agenda en ons zelf daarmee in de problemen. En we moeten veel van ons zelf. We moeten mail zo snel mogelijk beantwoorden, we moeten die persoon snel terugbellen. Maar in een bepaalde tijdsvlak; een dagbesteding, doe je wat je eerst af moet hebben; wat het belangrijkst is. Een handige middel is een werklijst maken. Op die lijst orden je voor jezelf je taken en verschuif je die taken zodat op nummer een staat wat het eerste is dat af moet.

1) bepaal je prioriteit(en)
2) maak een werklijst
3) streep af wat je gedaan hebt
4) neem een pauze als je even niet meer geconcentreerd bent
5) voorkom de uitstelmethode. De uitstelmethode is eerst tien minder belangrijke (leukere) klusjes doen en dan pas toekomen aan het belangrijkste, waardoor je in tijdnood komt.

16 juli 2009.


Van uitstel komt afstel. Als je tijd hebt, maak het af. Het is pas genieten als je niet meer hoeft na te denken of je nog je agenda moet nakijken, mail moet beantwoorden en afspraken moet maken, of klusjes moet afronden die je liever op de schap zet. Voor morgen of overmorgen. Leven doe je nu. Als je werk af is, voel je je vrij en geniet je beter. Zonder (al te veel) zorgen.

Leestip: Tijdmanagement voor Dummies.

Labels: , ,


9:49 AM //
Share

@ the beach.

donderdag 16 juli 2009





Er was een jongetje, balanserend op gladde stenen
op de terugweg van heen.
Hij wankelde een beetje; het water klotste
en nam de schaduw mee.

Labels: , , ,


11:27 PM //
Share

Blog-Art Dag.




(__)], statuten bekijken, mail wegwerken, blogstukje tikken, bellen met notariskantoor, nieuwsbrief herzien, afspraak Amsterdam @gabemac 'postponed' dus wegstrepen in agenda, werken aan programma, (__)], doelstelling stichting opmaken, mails wegdoen, werken aan nieuwsbriefsysteem, lunS, overleg, verder werken aan doelstelling stichting, agenda bijwerken, mails beantwoorden, (__)]

En dan ...

STRAND.

Labels: , ,


1:32 PM //
Share

Ik ben linkshandig deel 2.

woensdag 15 juli 2009



Door dit filmpje kwam er een reactie van Joos. Ik kon natuurlijk niet achterblijven met de (volgende) uitdaging. Daarom deel 2:

Ik ben linkshandig deel 2. met-k.com vimeo.

Labels: ,


10:43 PM //
Share

Write four letter words & fill this page with circles.




Als je begint met het opschrijven van woorden met vier letters spot je onderweg in de trein heel veel woorden met vier letters. Je komt er ook achter dat er heel veel woorden bestaan met vijf letters. ...

circles, lots of 'm.


And I dreamed of circles last night.
I couldn't control my left hand this morning; it made circles while I tried to make a cup of coffee.
My sandwich became a nice circle when I tried to cut away the ends.
I wanted to dial the numbers on my cellphone but of course it didn't work.
I spotted a circle dog, but it was only because of my round sunglasses.
I am a big circle living in a circle world.

Labels: , , ,


7:45 PM //
Share

@Labs55.

dinsdag 14 juli 2009



@Labs55 in gesprek met DollyPop.


Vanmorgen fietste ik naar de andere kant van Den Haag om een gesprek te hebben met Dollypop in het gebouw van Labs55. Wat alleen vantevoren besproken was via email was de deal dat we eens gingen praten. Over verbindingen. Omdat Guido die verbindingen zag. Over verbindingen leggen gesproken.

Het mooie van het gesprek was dat beiden geen weet had van de richting van het gesprek maar open stond voor wat er komen ging. Wel enig idee over het doel, maar niet concreet in vraagstukken.

Ik beantwoordde zijn vragen, gaf mijn mening en gaf suggesties. Over weblogs. Het gebruik ervan. Hoe je dat doet. Welke middelen je dan gebruikt. Weblogconsultancy. Waarover later gesproken werd in de vorm van een project. Heel erg leuk, uitdagend, interessant en goed voor mijn CV.

Labels: , , ,


4:25 PM //
Share

Dus ik ben.




dusikben


Ik ben. Ik ben online. Ik ben mijn flickrfoto. Ik; mijzelf, starend in de spiegel,een moment in de tijd vastgelegd. Ik ben mijn zorgvuldig gekozen zinnen, mijn vertwijfeling, mijn virtuele zoektocht.. Wie ben ik, zonder woorden? Heb ik bestaansrecht, een voorkomen, een doel? Mag ik voortbestaan, mijn geschiedenis en toekomst, online? Waar zijn de mensen tijdens hun pauze op kantoren, achter balies en in een studiezaal, die voorbij struinen, google-end, gezocht?
Zij vinden, lezen, voelen, verdwijnen. Zij discussiëren, lurken, vragen. Ik ben mijn zorgvuldig gekozen woorden, mijn vertwijfeling, mijn passie, mijn liefde. Ik ben mijn foto, een tweet, een blogstuk. Mijn leven is open, gedeeld, soms zonder schroom. Ben ik echt? Zoals ik offline leef, zonder middelen? Ben ik wat ik graag wil zijn, zouden de anderen vragen. Mijn foto verandert, zoals mijn dagen, mijn gedachten. Mijn 140 tekens zijn vervlogen, bedachtzaam, tijdloos. Ik maak mijn archief; mijn verleden; een moment. Dus ik ben veranderlijk, passievol, gedreven. Dus ik ben een schrijver, een fotograaf, een document. Dus ik leef, vier, bedenk. Dus ik ben. Mijzelf. Op internet.

Meer: hier.

Labels: , ,


10:48 AM //
Share

Als dingen ontstaan.




Ik hou ervan als dingen ontstaan.


ontstaan: realisatie, ontstaat, voortkomen, ontwikkeling

Als iets ontstaat, doordat men bij elkaar zit, een idee bespreekt en het begint te groeien, te leven, dan heb je de kern van je project al te pakken. Het ontstaan van een project begint met een gedachte.

Labels: , ,


9:36 AM //
Share

@metkcom:

maandag 13 juli 2009



da's allemaal leuk @huizendenhaag maar mag het een woon- werk ding zijn, bietje betaalbaar? alles staat toch leeg!


Want dat heb ik nou nooit helemaal kunnen snappen. Ik ben geen makelaar maar ik zou helemaal gefrustreerd raken bij het zien van leegstand van panden en huizen die eigenlijk veel makkelijker te verhuren zijn, naar mijn idee.

Misschien naief, maar daar is nog nooit iemand van dood gegaan, maar waarom die leegstaande panden; winkels en andere kantoor-,bedrijfsruimtes niet laten leven door creatievelingen de kans te geven gebruik te maken van woon/werk ruimte zodat je twee vliegen in een klap slaat?

Wat schiet je ermee op om panden een aantal maanden, zelfs jaren, leeg te laten staan omdat de gevraagde koop/huurprijs niet betaald wordt? Het is verloedering voor de stad en gemeente, het zorgt voor risico's en bovendien kan degene die er graag iets mee wil er niet mee aan de slag omdat het zo onmenselijk duur is.

Twee vliegen in een klap sla je door die twee te laten verbinden, is mijn idee. Er zijn genoeg manieren om die panden te laten leven. Goed voor de wijk, de stad en bedrijvigheid en je laat mensen werken aan een stukje cultuurverbetering. Bovendien heeft de makelaar ook weer wat verdiend.

Naief? Ik denk het niet.

Labels: ,


3:55 PM //
Share

Als het beestje maar een naam heeft.




Hoogsensitiviteit is geen mankement en geen afwijking. Een hoogsensitief persoon (Engels: highly sensitive person), afgekort HSP, is een persoon die een gevoeliger zenuwstelsel heeft dan gemiddeld.

Hoogevoeligheid kan zowel positief als negatief uitpakken voor de persoon. Indien men al deze indrukken niet goed verwerkt, en ook niet goed controleert, kan de persoon in de war raken, angststoornissen krijgen, drugs nemen om de zintuigen te bedwelmen etc. HSP-ers hebben volgens Aron percentueel een veel hogere kans om overspannen te raken. Als de persoon zich bewust is van zijn HSP kunnen er maatregelen worden genomen. Men kan ander werk kiezen (niet in de ratrace maar rustiger werk, in de kunst of wetenschap) parttime werken, grenzen aangeven aan anderen en met name het hoofd veel rust geven, middels boswandelingen en time-outs.

In plaats van de negatieve elementen uit hoogsensiviteit te halen, zoals overprikkeling; overgevoeligheid voor geluiden, licht, geuren en andere impulsen, zijn er ook positieve elementen.

Men is alerter op externe situaties; heeft sneller in de gaten wat de sfeer doet in een bepaalde omgeving en kan ernaar handelen. Gedrag van de ander is sneller opgemerkt. Men vraagt sneller naar gemoedstoestanden en weet hierop in te spelen. Zaak is dan wel dat je het niet op jezelf betrekt maar het bij de ander kan houden.

Men is gevoeliger voor muzieksoorten, kunst, alles dat 'mooi' is raakt en wordt daardoor op een dieper niveau opgemerkt en gewaardeerd. Men kan erg ontroerd raken door muziek, teksten en beelden.

Het patroon van de wereld is hard werken onder alle omstandigheden, vooral niet zeuren dat je (weer) moet 'bijtanken'. Ik herinner me nog een situatie waarbij ik aangaf te moeten 'bijtanken' en iemand riep dat iedereen wel vakantie wilde. (Bijtanken in dit geval is knock-out op de bank liggen en slapen.) Ontspanning is in het patroon van de wereld naar veel feestjes, veel mensen om je heen, luidruchtigheid, veel afspreken met mensen en het vooral extern zoeken. Want dat is gezellig, leuk. (Het wil ook niet zeggen dat mensen met overgevoeligheden nooit naar een concert kunnen en niet genieten als zij op een feestje zijn.) Afgelopen weekend sprak ik een goede vriendin die mij vertelde dat die overgevoeligheid ook als een bom kan inslaan. 'Ik was op een verjaardag, het was erg leuk en gezellig, en ineens voel ik dat mijn hoofd niets meer oppikt en ik me niet meer kan concentreren op het gesprek. Dan is de accu ineens leeg. Wil ik slapen, het liefst meteen.' Belangrijk hier is dat je met degene met wie je bent duidelijke afspraken maakt. Waar leg ik die grens? Als ik naar dit feestje ga, dan neem ik later meer tijd voor mezelf.

Omgaan met onbegrip is lastig. Grenzen aangeven is vooral het allerbelangrijkst, ook in je werk. Ik ben blij dat ik na al die jaren, niet wetende waarom mijn werk steeds net niet helemaal goed uitpakte, zelf te kunnen bepalen hoe ik mijn werktijden inplan. Het voordeel is dat ik zelf overzicht hou op mijn dagen. En daardoor meer energie overhou.

Ook het intensief waarnemen is in mijn werk alleen maar een voordeel. Tijdens het schrijven kan ik beter overbrengen door taal wat mijn observeringen zijn (geweest.) Intensief waarnemen is verbazen, verwonderen en verkennen; onderzoeken. Stilstaan bij het moment en in zich opnemen. Sterk detail gericht. Ook kan ik anderen, kinderen bijvoorbeeld, laten zien hoe je met middelen dit kunt overbrengen. Met beeld, taal en het bundelen ervan kun je, doordat je intensief waarneemt en hebt waargenomen, vastleggen.

In plaats van te concentreren op de negatieve aspecten van hooggevoeligheid zou ik me meer willen richten op de positieve kanten ervan. Intensiteit is ook erg mooi en bijzonder namelijk. (Vooral in de liefde.)

Leestips:
Hoogsensitiviteit als Kracht.
Leven met Hooggevoeligheid.
Hoogsensitieve Personen.
Bron: Wikipedia.

Labels: ,


9:50 AM //
Share

Het Maakproces.

zondag 12 juli 2009



Soms heb je gesprekken met mensen die ergens vastlopen maar niet meer weten hoe ze het voor zichzelf kunnen oplossen. Dat kan iets in de privesfeer zijn maar vaak ook op werkvlak.

you have an idea, you create, struggle en make.


Iemand wil iets voor zichzelf gaan doen, heeft er de middelen voor (creativiteit, knowledge en netwerken) maar noemt voor zichzelf alle redenen op om daar niet mee te starten.

1) Ik weet niet hoe ik beginnen moet
2) Straks heb ik iets af en koopt niemand mijn produkt en heb ik alle tijd en energie verspild
3) Ik weet niet zeker of die mensen mijn produkt wel willen kopen
4) Het moet wel meteen goed zijn

Dit zijn een aantal denkpatronen die je eigen idee kapot maken. Zonde! De truc van een maakproces is de eerste stappen naar een geheel dat af komt.

1) Wie bepaalt dat je meteen moet weten hoe je moet beginnen? Elke start heeft opstartmomenten
2) Tijdens het maakproces is tijd en energie geen verspilling. Je verspilt pas tijd en energie op het moment dat je niets doet.
3) Je weet niet wat je produkt zal doen. Je weet alleen dat jij gelooft in je produkt en met je enthousiasme en ervaring ermee kunt overbrengen dat een ander het produkt moet kopen. (Hoe je dat doet bespreek ik later.)
4) Wie zegt dat? Denk je dat ontwerpers en designers en kunstenaars meteen een goed produkt afgeleverd hebben? Nooit een blik geworpen op hoe zij hun maakproces aangegaan zijn? Heeft de computerbranche meteen de meest perfecte software gemaakt? Hebben The Beatles meteen de meest perfecte plaat gemaakt? Heeft een choreograaf meteen het beste dansstuk uitgeschreven? Schrapt de schrijver nooit een zin?

Het maakproces, het prutsen, maken en weggooien, opnieuw beginnen en uitproberen is onderdeel van je werk. Wat je tegenhoudt om het te doen is wat jij vraagt van (aan) jezelf. Is ontwikkeling en groei niet een esentieel onderdeel van je bestaan? Dus ook in je werk?

Bovendien is dit precies wat mensen vaak interessant vinden aan een creatieveling, de kunstenaar, de ontwerper. Dat je durft te proberen. Dat je durft te praten over wat je ideeen zijn en wat je ermee doet, hoe je ermee omgaat en waar je doel ligt. Ze raken betrokken bij het proces zodat de kans dat zij het kopen als het eenmaal af is vele malen groter is.

Labels: , ,


11:18 AM //
Share

Joos zei:

zaterdag 11 juli 2009



'Ik verwacht nu, als mede-linkshandige, een uitbraak van hetgeen waar linkshandigen het allerbest van de hele wereld in zijn: creatieve uitdagingen aangaan. Dus hup: nu met rechts. Dare and Draw!'

Bij deze:

karin tekent rechts from M.Raaphorst on vimeo.



Dit naar aanleiding van een opdracht uit het boek Wreck this Journal.

Labels: , , ,


6:53 PM //
Share

Write or Draw Lefthanded.




De opdracht was: teken of schrijf iets met je linkerhand.

Wreck this Journal.


Ik ben een lefty, dus piece of cake.

Labels: , , ,


9:45 AM //
Share

Spill Your Coffee.

vrijdag 10 juli 2009



spill your coffee.


Ik vertelde in Wreck This Journal dat het knoeien van koffie op het blad, en de vlekken die het vormden, leek op nieuwe continenten.

Labels: , ,


9:06 AM //
Share

Twitter is stom?

donderdag 9 juli 2009



Wederom naar aanleiding van een blogstukje bij Jeroen Mirck, een weerwoord:

Als je vooroordelen hebt ten aanzien van nieuwe media, dan kijk je vanuit een kokervisie en dus heb je geen (breed) goed beeld van hoe je die nieuwe media sociaal gebruiken kan. want het kan natuurlijk wel.

Ik denk juist in deze tijd dat het 'booming' is. Men zoekt en verlangt erg naar de verbinding tussen online en offline. (met blog-art spelen wij daar bijvoorbeeld op in.) Er is een groeiend verlangen naar online kennis en info te delen op een offline gebied.

Als je met je vooroordelen kijkt dan kijk je vanuit beperkingen en angst in plaats van de verrijking en toevoeging. Want er is toevoeging en er is verrijking.

De toevoeging van twitter is het online netwerken en in contact komen met mensen die iets met jou hebben of met je willen. Daarin heb je altijd vrije keus, net zoals in de kroeg als je aan de bar hangt met een pilsje en met de een wel een gesprek voert en met de ander niet.

De verrijking is de verschillende mensen die je ontmoet en die ergens, terwijl die verbinding gelegd wordt, iets voor je kunnen betekenen. Dat kan kortdurend of langdurend zijn, er kunnen meerdere ontmoetingen uit voortvloeien en zelfs werkopdrachten.

De verrijking van o.a Twitter is ook dat je soms al een herkenning met iemand hebt waardoor je makkelijker en op een toegankelijkere manier de eerste afspraak maakt. het is laagdrempelig. Veel mensen zijn terughoudend als zij voor het eerst naar een social meeting gaan. Als je via twitter al contacten gelegd hebt is die drempel soms lager.

Je hebt altijd nog je gezonde verstand, lijkt mij. Natuurlijk ga je niet meedelen dat je van 3 augustus tot weet ik veel met vakantie bent. Dat je ooit ontslagen bent of die ene collega niet kan uitstaan. Je let als je een beetje slim bent wel op wat je wel en niet meedeelt.

Labels: ,


12:48 PM //
Share

Crack the Spine.




Opdracht:

Kies 10 persoonlijke woorden die jij belangrijk vindt. Kies uit die lijst 5 woorden die dan het belangrijkst zijn.
Uit die 5 kies je de 3 belangrijkste.

de waardenlijst.


De 3 overige persoonlijke woorden zet je in een driehoek die elkaar overlappen. Deze woorden zijn de persoonlijke kenmerken die voor jou het allerbelangrijkst zijn en waar je naar wilt streven en naar wilt leven.

de waarden driehoek.


FlickrPool.

Labels: , ,


11:17 AM //
Share

Les 3. Pielen met een blog.

woensdag 8 juli 2009



Ik reageerde op een blogstukje van Jeroen Mirck op Mindz over blogmoeheid. Dat sommige bloggers blogmoe worden is een feit. (in de comments.)

Waarom blog ik eigenlijk? Het neemt zoveel tijd in beslag. Ik heb geen zin meer om elke dag te bloggen. Ik heb geen inspiratie meer. Waar moet ik het nog over hebben? Als ik niet persoonlijk en over mijn priveleven (meer) kan bloggen wat blijft er dan over?

Je bent nog altijd meer dan je werk, je kat, je partner, je kind(eren), je hobbies en je huis. Kijk eens om je heen. Naar de straat, de mensen, wie je spreekt, de bakker, supermarkt. Wat gebeurt er onderweg, wat doe je op het toilet, in de tuin of wat denk je zoal? De gekste dingen zijn blogbaar.

Maar wat ik vooral mee wil geven is het volgende. Men denkt waarschijnlijk dat een weblog dat ooit onstond hetzelfde moet blijven. Maar dat is niet zo! Jij groeit en verandert toch ook? Jouw weblog zou als het zou kloppen mee moeten groeien. En dat er dan dingen veranderen, zoals een layout bijvoorbeeld *kuch*, dat is niet erg. Betrek je publiek bij je zoektocht. Maak foto's als je niets te vertellen hebt. Maak tekeningen, doodles en andere creaties. Beweeg en speel met je weblog. Daaruit zal groei en verrijking ontstaan.

Als je dat echt wilt. Ben je echt hartstikke blogmoe en kun je de pc niet meer luchten of zien dan is er een toedeloeknop. Ook op een weblog.

Labels: ,


5:29 PM //
Share

Stiefmoederschap.




'En jij bent dus mijn stiefmoeder.' ratelde P.(bijna 7 jr.) een tijdje geleden terwijl ze ondertussen hele andere dingen aan het doen was. Het was dat ik geen hap nam van een boterham of een slok uit mijn koffiemok anders had ik me goed verslikt.

Stiefmoeder? Dat klonk als een slecht sprookje!

Misschien begin ik me nu pas, na ruim twee maanden samenwonen en daarvoor elk weekend in elkaars gezelschap, te beseffen dat ik inderdaad een soort van stiefmoederrol vervul. Dat is nogal wat. Dat is me nogal heul veul wat. En wat is die rol dan precies? Ik raak er soms een beetje van in de war.

Toen het moederdag was voelde ik me aangesproken. Verdrietig. Waarom die vrouwen geen extra aandacht geven die andermans kinderen opvoeden? Kinderdagverblijfleidsters, de oppas en andere vrouwen die zorg dragen voor andermans kind? Waar bleven die rozen, zelfgemaakte werkjes en andere aandacht? Je viert moederdag, logisch, als je moeder bent en vaderdag als je vader bent. Maar de stiefmoeder dan? Ik voelde me ergens vallen tussen wal en het schip.

Wist je dat er een stichting bestaat voor stiefmoeders? Ik was op zoek naar hele andere soort stichtingen, omdat nou ja, dat verhaal vertel ik later nog weleens. Als je op de website komt staat er: Welkom stiefmoeder! Nou, oke. hallo terug. Ik begon wat te lezen en te lezen en knikte, en knikte nog eens, en mompelde: ja, dat herken ik ook!

En toen las ik dat op 18 april dit jaar stiefmoederdag geweest was. Toen ik dat las was dat echt even balen.

Labels:


2:01 PM //
Share

Integriteit. Hoe hou je het vol?

dinsdag 7 juli 2009



Integriteit;
Handhaven van algemene of professionele sociale en ethische normen en waarden, ook bij druk van buitenaf om hiervan af te wijken.

In het beroep op integriteit wordt verwezen naar de eigen standaarden die dienen te worden gerespecteerd en die veelal verbonden zijn met de identiteit of levensbeschouwing van bepaalde. (bron encyclo.nl)

Het allermoeilijkste vind ik om tijdens het bewaren van integriteit; het eerlijk blijven naar mezelf en naar de ander, de grens te vinden tussen luisteren naar mezelf en tegelijkertijd een ander tegemoet te komen. Mezelf niet te kwetsen daarbij en de ander integer tegemoet te komen terwijl de ander soms niet wil horen wat je te zeggen hebt. Soms moet je namelijk weleens voorbij die grens. Wordt het van je verwacht. En daar zit bij mij de worsteling. De continue worsteling tussen trouw zijn aan mezelf, eerlijk blijven naar mezelf en naar de ander en daarbij integer blijven.

Een voorbeeld, en praktijkoefening, van vorig jaar was mijn verjaardag. Jaar in en jaar uit vierde ik met een knoop in mijn maag mijn verjaardag. Er kwam zelfs een moment dat ik het liefst mijn verjaardag oversloeg. Ik moest allerlei mensen tevreden stellen. Ik stelde mezelf alleen niet tevreden. Iemand vroeg toen aan mij: 'Voor wie vier jij eigenlijk je verjaardag? Zijn die andere mensen jarig? Ben jij jarig die dag? Wat wil jij dan precies? Wie wil je dat er naar je verjaardag gaan? Hoe wil jij het vieren? Ik hakte knopen door en besloot mijn verjaardag op een avond te vieren en mensen die niet konden of wilden komen, die hadden pech. Er kwam verzet, toen de uitnodigingen verstuurd waren. Maar uiteindelijk was ik duidelijk en bleef ik oprecht en helder in mijn uitleg, kon achter mijn beslissing staan en kon ik voor het eerst in jaren tijdens mijn verjaardag genieten van een leuke avond. Ik genoot omdat ik had bepaald hoe die avond zou zijn.

Hoe doe jij dat? Omgaan met de vele verplichtingen op werkgebied maar vooral in je priveleven? Hoe ga jij om met de 'moetjes'? Wanneer mag je luisteren naar jezelf en beslissen dat je nu eens niet iets gaat toezeggen, dat gaat doen? Hoe zit het met die knoop in je maag wanneer iets echt niet goed voelt, en vooral niet goed blijft voelen maar er toch van je verwacht wordt ermee te dealen; die afspraak toch te houden? Wanneer ben je integer en doe je goed voor jezelf en wanneer is het egoisme?

Wanneer ben je oneerlijk naar jezelf en daardoor naar de ander? Hoe ga jij om met de verplichtingen des levens en blijf je trouw aan jezelf en waar jouw normen en waarden liggen? Hoe ga jij om met de balans tussen integriteit naar jezelf en de verplichtingen die zwaar wegen? Hoe ga jij om met die stem in je hoofd die influisert dat je nu niet echt goed bezig bent. Dat er integriteit van je verlangt wordt.

Integriteit is:

• geen van leugentjes om bestwil, zoals het geven van complimenten die je niet echt meent
• nadenken wat jouw belangrijkste normen en waarden zijn en elke dag iets doen wat daarmee in overeenstemming is
• je eigen redenen of achtergronden in een oprechte en eerlijke manier toelichten.

Labels: ,


10:39 PM //
Share

Page One.




Page One.

Labels: , ,


1:58 PM //
Share

Als je op de afgrond staat van creativiteit.




Dan experimenteer je met dit.

Niet dat ik op de afgrond sta van creativiteit. Verre van dat. Vandaar het experiment. Ik ga gedurende een tijd via mijn blog en flickr mijn eigen Wreck this Journal bijhouden. Het lijkt me een leuk blog-experiment wat ook offline zijn stappen maakt en door het online te volgen zal het online en offline gaan leven.

Het intrigeert me al tijden; wat online gebeurt zich vertaalt naar het offline.
Dat uit zich vooral in blog-art.nl, online/offline events en opuh koffie's. Daaruit vloeien ook weer sub offline events.

Wreck This Journal frontcover.


Wreck this Journal is persoonlijk. Het is een boek waarin je opdrachten maakt. Creatieve opdrachten. Je slaat een bladzijde om en het zegt je wat je te doen staat. Mocht je aan de afgrond van creativiteit staan, dan is dit de oplossing.

Boek: Wreck This Journal.
Auteur: Keri Smith.
Flickr Pool.

Labels: , ,


12:44 PM //
Share

Les 2. Pielen met een blog.




En toch stonden de kleuren me niet aan. Ik liet het nog even zo, misschien moest ik eraan wennen, zoals menig toeschouwer zich rotschrok en zei eraan te moeten wennen. Het is toch niet helemaal mij.

Ik ben verknocht aan het minimalistische, aan mijn tekening en het wit. En zoals Impa het omschreef:

'Ik hield heel veel van je oude layout, zo helder wit, met die mooie tekening en met heel veel lucht tussen alle elementen... Net als alle lucht tussen je gedachtenspinsels en ideeen. Vorm en inhoud gingen altijd goed samen en gaven mij als lezer ook ruimte van binnen.'


Ai. Dan sla je de zogenaamde spijker op zijn (in dit geval haar) kop.

Labels:


10:14 AM //
Share

In mijn dol dwaze heimweebui.

maandag 6 juli 2009



Vanmorgen sprak ik ex collega. Ze had zich net voor de pc gesetteld zei ze. Ik zei: 'Dat werd tijd!' Een week of wat geleden had ik namelijk mijn belofte ingewilligd en wilde data afspreken wanneer te meeten, samen met andere ex collega.

Meteen waande ik me tijdens het gesprek in haar tuin, woonkamer of gewoon in de groep tijdens ons werk. Ditjes en datjes, serieuze onderwerpen, lief en leed werd gedeeld. Meer dan drie jaar lang. Ik was er opeens een beetje stil van, nadat ik opgehangen had.

Later die middag vroeg ik me opeens af hoe het zat met ex/oude bloggers van toen. Daar werd ook lief en leed gedeeld, serieuze gesprekken en ditjes en datjes. Wie herinnert zich bareuh nog? tikky? Heel af en toe heb ik nog wel eens contact met tiks. Bareuh daarintegen lijkt van de aardbodem verdwenen. Het bloggen totaal zat. Een ander offline leven. Haar goed recht.

Een soort van heimweegevoel. Misschien niet helemaal, maar toch een beetje. Beetje raar om duidelijk te maken. Belangstelling. Nieuwsgierigheid. Medeleven.

Labels:


5:35 PM //
Share

Onderweg.




Als je hoofd een beetje vol zit
van geluiden, geuren en reflecties,
ga je een eindje lopen.

onderweg.

Leeg.

Labels: ,


1:20 PM //
Share

Les 1: Pielen met een Blog.




Wat mij het meest overzichtelijk lijkt is categorie verdelingen. Bij een oogopslag zien op een blog waar je wezen moet. De blogstukjes moeten goed leesbaar zijn, de titel groot en duidelijk en ook de reactiemogelijkheid goed te zien zodat je eventueel kunt reageren.

Drukke blogs maken mij nerveus. Vooral roze, zwarte en grijze toestanden als achtergrond of decorbouw vind ik persoonlijk niks. Ook de columnverdeling bij sommige blogs zijn druk en daardoor warrig. Veel linkjes en andere verwijzingen kunnen een lezer afschrikken.

Ik ben nog niet helemaal klaar met deze layout. Ook ben ik nog niet helemaal zeker of ik deze hou. Misschien vindt men het raar om een layout te veranderen terwijl je nog zoekende bent. Maar zie dat maar als een proces waarbij ik de lezer deelgenoot maak. Voordelen zijn dan dat je als lezer zelf opmerkingen kunt achterlaten.

Perfect is bij mij al lang de deur uit. Zoeken is niet verkeerd.

Labels: ,


9:23 AM //
Share

Over Frans.

zondag 5 juli 2009



'Ooit een mondelinge overhoring moeten doen waarbij de juf frans mij vroeg naar verschillende soorten fruit. Ik had niet (goed) geleerd en dacht, we zien wel. Ik wist le cherise, la pomme en le druf wel. Maar le druf was fout en omdat de hele klas in een deuk lag werd ik eruit gezet wegens wanorde.'

karin r. (URL) - 04-07-’09 14:27 via koekjesfabriek.com

Labels: , ,


11:34 AM //
Share

Ik ben begonnen.

zaterdag 4 juli 2009



Het zat een tijdje in m'n hoofd; nieuwe verhalen. Gisteren sprak ik over wat je soms tegenhoudt en dat het in je hoofd zit. Ik begon vandaag waar ik over nadacht.

'In liefde zit vrijheid. Het voelt niet als een touw om je middel. Je hebt niet de neiging de deur uit te vluchten met je tas om bij het eerst volgende station een treinkaartje te kopen naar het andere eind van Nederland. Liefde laat je niet in bed liggen; je ogen gesloten omdat met je ogen dicht de wereld je geen kwaad doet. Met je ogen dicht is alles weggepoetst. Met je ogen dicht doe je niet mee.

In liefde ben je samen. Je drinkt samen een kop koffie, je koopt samen boodschappen die je diezelfde avond gaat opeten onder het genot van een wijntje en een kaarsje, als het donker wordt. Je wrijft elkaars vermoeide voeten om dan elkaar glimlachend aan te kijken en te besluiten dat het welletjes is geweest en je samen, lepeltje lepeltje, in slaap valt. Als een stille fluistering ratelen de verwarmingsbuizen ik-hou-van-jou’s.

Het is alsof je elk moment door de gang hierheen loopt. Je voetstappen schuifelen over het tapijt terwijl je ingehouden kucht en je met je linkerhand reikt naar de knop van de tussendeur. ‘Ik ben weer thuis!’ roep je dan, alsof ik je niet eerder gehoord heb. Maar je zei het telkens weer.'

Labels: ,


6:28 PM //
Share

RSS? Is dat een ziekte?




Gisteren tijdens een leuk feestje werden de items als Flickr, Linkedin en RSS feed besproken. Waarop iemand vroeg hoe ik zou uitleggen aan iemand wat een RSS feed is.
Ik moest er even over nadenken. Woorden als samenvatting en beknopt kwamen over mijn lippen. (Flickr is een fotosite met de mogelijkheid op elkaars foto's te reageren en Linkedin is een netwerksite voor de werkenden die met elkaar verbindingen zoeken.)

Hoe leg je aan iemand uit wat een RSS feed is in een zin? Ik dacht later aan verzamelplaats voor interessante linkjes van weblogstukjes. Misschien daarnaast dat je kunt vermelden dat een RSS feed meteen nieuwe weblogstukjes laat verschijnen op je verzamelsite. (Alhoewel ik Googlereader traag vind.)

Ik gebruik een RSS feed omdat ik mijn (ouderwetse) linklijst (al heel lang geleden) van mijn weblog af gehaald heb. Het nam ruimte in beslag en bovendien wisselde ik nogal eens van linklijst waarbij ik soms een mail of reactie kreeg waarom ik hem of haar eruit geknikkerd had. Nu zitten er een aantal weblogs in mijn RSS feed die ik volg wanneer ik daar zin in heb. Maar wat ik niet zo goed begrijp is waarom men liever een RSS leest en niet meteen naar het weblog surft.

Gisteren werden redenen aangekaart als de vrijheid hebben om te kiezen of je verder leest of niet. Soms trekt een titel je aan en kijk je verder maar soms denk je: ik sla nu weer even over.

'Dus een titel is heel belangrijk?' merkte ik op.

Als de titel in de RSS feed niet prikkelt, kun je het met je stukje in sommige gevallen dus shaken.

Wat is RSS.

Labels: ,


2:54 PM //
Share

Feedback.




Via een omweg kwam ik terecht bij dit columnpje van meneer Robert van Eijden. Ik neem aan dat hij journalistieke achtergronden heeft, en waarom ik dat aanneem is mij op zich een raadsel, maar dat hij kan lurken is een feit.

Dat vervolgens een andere (mannelijke) blogger er een beetje verontwaardigd op reageert verbaasde me:

'Wat ik dan gewoon niet kan begrijpen, is dat je blijkbaar jarenlang blogs van bepaalde vrouwen leest, zonder daar ooit te reageren, om dan later een artikel te schrijven die de schrijfsters van deze blog ronduit belachelijk te maken.'

Ja? En? Is dat niet het bloggersrisico van het vak?

Wat zijn de grenzen van lurken, reageren of niet reageren en zelf een stukje plaatsen (dat dan vaak opeens een column heet in plaats van een blogstukje?) Wat zijn de ongeschreven regels van het volgen van een blog, je eigen mening en wat je er vervolgens zelf over schrijft? Mag je stukken tekst bij elkaar voegen zodat er een bepaalde opzet in het verhaaltje terecht komt en dit dan persvrijheid noemen? Wanneer mag je mopperen op het feit dat je leven, zelf omschreven in je eigen blog, te kijk gezet wordt bij een andere online magazine of weblog?

Men zou over mij kunnen schrijven dat ik een een andere of zweefteef ben, op zoek naar leuk werk en ondertussen net samenwoont en inburgert in het westen des lands. (Dat vrouwen met een weblog opeens stoppen met bloggen na het krijgen/onderhouden van een relatie, is dus lariekoek.) Moet ik daar boos om worden? Verontwaardigd? Op de tenen getrapt? Dat schrijf ik toch zelf, direct of indirect? Als ik een vrijgezel was met drie katten, een cursus 'hoe punnik een sjaal' volgde, even op en neer naar Cancun reisde voor een zakenreisje en van rose-tjes hield dan had de algemene lurker met of zonder journalistieke achtergrond daar denk ik hetzelfde stukje over getiept.

Het stukje in de Bright, geschreven door meneer Robert van Eijden over 'herkenbare dingen' en hoe 'mooi geschreven' sommige blogstukjes zijn, irriteert mij soms ook. Ik kan niet zoveel met weblogs waarin men na veertig reacties nog steeds allemaal in koor zegt hoe 'herkenbaar' en 'mooi geschreven' het allemaal is. Ik vraag me dan af in hoeverre de weblogger er steun bij zoekt en in hoeverre de reageerder graag wenst dat men even zijn of haar weblog bezoekt.

'Liever geen reactie dan lucht.' zei ik als reactie op zijn blogstukje.

(De wereld van een journalist lijkt me steeds prettiger worden. In je werktijd een beetje vrouwenblogs bezoeken onder het mom van research.)

Labels:


10:52 AM //
Share

Mijn persoonlijke collage.

vrijdag 3 juli 2009



Collages heb ik wel vaker gemaakt. Als ik zin had pakte ik oude tijdschriften, een schaar, een tekenblad en plak en knipte plaatjes, woorden en andere betekenisvolle dingen uit die ik mooi vond, bij me vond passen of iets over mij zeiden. Dat is een leuke, creatieve vrijetijds bezigheid, maar het is ook een manier om te zien wat je belangrijk vindt. Waar je voor warm loopt. Waar je waarde aan hecht.

mijn collage.

Ik ben benieuwd wat je eruit haalt over mij.

Labels: , ,


3:42 PM //
Share

Witte Veer.




Vraag me niet hoe of wat, maar ik wist dus dat het een speciale betekenis had. Het vinden van een witte veer. Nooit heb ik de informatie opgezocht, totdat ik in Amsterdam zat in de kelder van FOAM en genoot van een stuk taart en een kop koffie.




'Er ligt een veer naast je schoen.' reageerde mijn gezelschap.

Ik keek onder de tafel en tot mijn verbazing vond ik inderdaad een klein wit veertje. Naast mijn schoen.

'Dat heeft volgens mij een betekenis!' riep ik enthousiast uit. Niet wetende wat die betekenis dan werkelijk was.

'Het gebruik van veren is het meest bekend van de indianen. In hun optiek heeft alles op aarde een ziel. Of het nu om stenen, grond, bomen, dieren of mensen gaat, elk heeft een eigen persoonlijkheid. Het geeft hun verbondenheid met de natuur aan en zij geloven dat de lessen van het leven zijn hierin zijn af te lezen.
Daar vogels in de lucht leven worden ze gezien als de verbintenis tussen hemel en aarde en als boodschapper tussen deze twee werelden.'

'De betekenis van een veer kun je ontdekken door de vogel die de veer heeft geschonken te bestuderen. Zijn levenswijze en karakteristieken vertellen je zijn boodschap.
Als je een veer vind is het interessant om stil te staan bij het moment; waarom vind je juist nu, op deze plek die veer? Welke boodschap kun je er in vinden?' -- ezinenieuwemaan.nl

'Als u het piepkleine veertje eenmaal hebt gevonden dat deze spirituele deur voor u heeft geopend, draag het dan altijd bij u om u eraan te herinneren dat u een nieuwe weg bent ingeslagen.'

Het maakt voor mij niet echt uit wat de precieze betekenis betekent. Een realist zal meteen zeggen: 'De betekenis? De betekenis is dat een vogel zijn veer verloren heeft.' Maar ik vind het best bijzonder.

foto gemaakt door: Marco Raaphorst.





Labels: , ,


1:21 PM //
Share

Zonnig.




Zonnig

1 door de zon beschenen, met veel zon

2 vrolijk

Als ik (terug)denk aan de hoofdpersoon Reva Reijnen, een soort van meiske aan de kant van de straat onderzoekend en observerend naar de rest van de wereld en de mensen die erin bewegen, denk ik terug aan Isla Cristina waar zij vertoefde toen zij de beslissing nam weg te gaan uit het kale Nederland om antwoorden te vinden.

Ik zie haar, met haar volle tas, afgetrapte spijkerbroek en licht shirtje, lopend op de bolle stenen naar de pier. In de volle zon, op een zondag, met wat toeristen die op slippers langs haar lopen, loopt zij zwijgend naar de zandstrook. Haar zwarte haren plakken tegen haar schouderbladen. De zon prikt op haar gezicht en er loopt een klein streepje transpiratie van de haargrens in haar nek via haar schouder naar haar rug.

Zelf ben ik jaren geleden ook daar geweest. Met een huurauto reden broer en ik op de lange snelweg langs wadden en water. Het was een mooie zomerdag. De lange weg mondde uit in een zandweggetje naar de kust. Er stond een klein jongetje aan de kantn van de zee. Hij was boos omdat zijn vriendjes niet met hem wilden spelen.

...


Op de een of andere manier is Isla Cristina nooit uit mijn gedachten gegaan. De zomer, de zee, de wadden. De grote vuurtoren. De warmte. De zon. Het ontstaan van mijn verhaal. ...

Labels: , ,


10:58 AM //
Share

Meet the Blog-Art initiatiefnemers. They're talking tennis.

donderdag 2 juli 2009



klik.

Labels: , ,


8:28 PM //
Share

Soort van kriebels in je buik.




Toen ik afgelopen zondagmiddag stond te wachten bij de ingang van parkpop, want #filosoof zou ons kaartjes geven om backstage te kunnen, voelde ik heel langzaam iets borrelen. Een soort van opwinding. Een langzame opborreling van uitermate genieten in het kwadraat. Toen #filosoof de kaartjes aan ons gaf, en we door de ingang naar binnen liepen, de muziek door luide boxen kwam en de zon op onze gezichten scheen, kreeg ik gewoon goeie kriebels in mijn buik.

'Hebben jullie dat nou ook?' vroeg ik.

De twee mannen schudden hun hoofd. Of #CultureS haar hoofd schudde kan ik me even niet meer herinneren. Nee, zij hadden er geen last van. Daar fronste ik even mijn wenkbrauwen van. Hoe kon dat dan?

Het voelde als kinderlijke spanning. Als een soort van nervositeit maar dan omdat je niet wist hoe het ging zijn, maar wel graag heul snel heen wilde om te zien en te ontdekken hoe het dan wel zou worden.


het wow effect @parkpop 2009.
het wow effect @parkpop 2009.


Hoe kon het dat ik dat wel voelde en zij niet? Waar lag dat aan? Is het iets dat sommige mensen nooit kwijtraken of zijn er mensen die het nooit gekend hebben? Heb jij dat ook? Of niet?

Labels: ,


3:48 PM //
Share

Het ding is doen!




Naar aanleiding van dit blogstukje hier mijn reactie:

Het is ook zo dat mensen die eerst willen onderzoeken op de voorhand zekerheid wensen. Dat gaat niet als je een idee hebt dat nog niet eerder gedaan is. Je zult met elk ideetje, plannetje in je hoofd, moeten gaan stoeien, proberen en doen. (doen!)

Veel mensen laten zich ook enorm afschrikken door het 'uitprobeersel'. In hun ogen moet iets namelijk meteen goed zijn anders faal je. Ik geloof niet dat als je iets gaat proberen en het werkt niet dat je dan gefaald hebt. Je hebt gepoogd iets te doen. Dan doe je het erna anders.

De ‘ja maar’ mensen, Kritische Noten en Onderzoekers willen op voorhand zekerheid. de Informatievinders. De Bewijspeoples.

De creatievelingen zoeken het idee op en gaan aan de slag. Doen. Doen!

Labels: ,


10:52 AM //
Share

'So Long Blogging, Hello Lifestreaming!'




Met ietwat verbazing las ik op aboutblank een stukje over Steve Rubel, een van de grootste promotors van weblogs, en dan vooral op het gebied van public relations.

'Blogging feels old. Publishing today is all about The Flow. Posterous, my new home, feels more like flow and where the web is going so it's time for me to do the same with my publishing, which will become daily once again!'

Met 'the flow' bedoelt hij tools zoals Twitter en FriendFeed. In een reactie reageerde ik met:

'De vergelijking o.a Twitter en bloggen is naar mijn idee van de zotte.
Daarom zal een weblog blijven; diepte, tekst, aanvulling. Twitter is micro. Beperkt.'

Zou het webloggen langzaam tenonder gaan doordat andere, snellere middelen zoals social media tools als Twitter, Facebook en Friendfeed effectiever blijken? Ik denk namelijk dat er een ding vergeten wordt.

Hier de voordelen en de meerwaarde van het bijhouden van een weblog:

Doordat een weblog zoveel kenmerken heeft op een pagina, kun je heel veel kanten op en zul je de meerwaarde zien en ervaren van webloggen. Je hebt de kans om langere teksten; recensies, columns, gedachtengangen te beschrijven met als groot voordeel de reactiemogelijkheid. Het voordeel daarvan is directe interactie met 'het publiek'. Het publiek kan meedenken, kritiek leveren en aanvullen. Dat komt jouw weblog alleen maar ten goede.

Doordat op een weblogpagina middelen te gebruiken zijn; zoals agenda, fotoblog,tagcloud, bundeling van categorieen, archief, widgets, etc is er zodanig diversiteit dat iedereen die op je weblog komt ergens wel 'aan zijn/haar trekken komt'. Wie op zoek is naar een artikel uit 2007 zoekt in het archief, wie wil zien wanneer er een meeting is, een event of iets anders dat georganiseerd wordt via het weblog kan noteren in zijn/haar agenda, wie zich wil aansluiten bij je twitteraccount kan aanmelden en meedoen en wie wil lezen en reageren doet dat.

Voor professioneel gebruik is een weblog ideaal. Het bouwen van een weblog is goed te doen met wordpress, blogger of andere weblogbouwers. Met een team van mensen kun je taken verdelen zodat het minder van je tijd inneemt. (En zoveel tijd neemt het niet in.) Je kunt mensen warm maken en houden door ze mee te nemen in de wereld van jouw werk(plek) en foto's laten zien, video's. Interactie is in deze tijd niet weg meer te denken. Omdat het wat oplevert. Mensen zijn geraakt, nieuwsgierig, uitgedaagd en betrokken.

Door het bijhouden van een weblog nodig je mensen uit in je keuken. Dat kan je privekeuken zijn maar het kan ook je werkkeuken zijn. Als het je werkkeuken betreft, zie daar de voordelen van in. Doordat je mensen als het ware uitnodigt in je werkkeuken, raken zij betrokken bij het ontstaan en de voortgang van een produkt, een event of een bedrijfsvoering. Die betrokkenheid is nodig om minder afstand te kweken tussen jou en je publiek. En daar is een weblog ideaal voor.

Om terug te komen op mijn eerste opmerking. Twitter is microbloggen. Geweldig als netwerktool en korte boodschappen. Het kan makkelijk geintegreerd worden in je weblog. Daar zijn widgets voor.

Mijn punt is eigenlijk deze: Met een weblog kun je juist lifestreamen.

Labels: ,


9:59 AM //
Share

Inburgeren. Deel 3.

woensdag 1 juli 2009



In het zuiden des lands zijn fietspaden overzichtelijk. Sommige fietspaden zijn zelfs rood. Nee, niet omdat die Brabo's anders niet snappen dat het een fietspad is, ik hoor die Hagenezen al grappend smurken.

Het is een hele belevenis om in het Haagse een beetje rond te fietsen. Naast het feit dat gros van de mensen niet op- of om kijkt als zij een fietspad oversteken, zijn soms de fietspaden zo verweven met de grote weg en de binnenstad dat soms ongelukken in een klein hoekje zitten. Vooral als je niet gewend bent om langs voetgangers, rollators en 45 kilometer autootjes te slalommen.

Fietspaden in Den Haag houden soms ook zomaar ineens op. Een zomaar opgeheven fietspad zorgt voor mensen van buiten voor enorme verwarring. 'Waar moet ik nou heen?' en 'Waar is ie nou?' zijn doodnormale kreten voor geimporteerde Brabo's die fietsen in Den Haag.

Bovendien is men in het Haagse de fietsbel vergeten. Als je gezellig met zijn tweetjes aan het fietsen bent, op zowaar een fietspad breed genoeg om heel snel met stuur in elkaar te geraken, en iemand moet voorbij, dan fietsen zij rakelings langs de buitenste fietser heen. Dat gaat negen van de tien keer net goed. De geimporteerde Brabo heeft al tig hartverzakkingen te verwerken gehad, vooral in de eerste weken fietsend door de Haagse straten.

De fietsbel zal wel 'uit' zijn daar.

Straks ook hier te lezen.

Labels: ,


9:29 AM //
Share

Dus. Ik Ben.

dinsdag 30 juni 2009



Laatst bedacht ik me
dat er in zoveel jaren bloggen,
ik mezelf (beter)
heb leren kennen
en de ander mij
heeft leren kennen.

Ik ben.

ik.


Hoeveel ben ik van hier
of daarbuiten?
Hoe zien anderen mij?
Wie ben ik zonder blog?
Wie kan ik zijn zonder tekst?
Ik word herkend. Soms. Daar.

Ik mag zijn. Dus ik ben.

Labels: , , ,


9:25 PM //
Share

Open.




Ooit weleens een mail gekregen van iemand die je werk zo mooi/nuttig vond dat hij/zij het wilde gebruiken voor zijn/haar werk? En vroeg of hij/zij je werk mocht gebruiken met naamsvermelding? Omdat het nut had voor zijn/haar werk?

open


Wie open is kijkt. Wie open is zal willen delen. De kunst die je maakt. De momentopnames die je creeert. De klanken die je de ruimte in stuurt. Omdat je niet voor jezelf wilt houden maar wilt samenwerken zodat een ding groter kan worden. Omdat je het de wereld in wilt sturen, omdat het mooi is. Niet alleen, maar samen. Co-creaties.

Soms ontstaan er kansen om je werk de wereld in te helpen. Groter te maken. Doordat een foto gebruikt kan worden van jouw hand, bij een ander doel, leeft je produkt voort. Natuurlijk mag iemand daar best credits voor krijgen. Het zou vermeld moeten worden. Misschien zijn er nog andere voorwaarden waar de ander aan moet voldoen. Dat kan dus. All Rights Reserved hoeft niet meer. Creative Commons kan. Delen = verspreiden en verspreiden = groter maken.

Zelf was ik lange tijd huiverig. Wat als iemand zonder erg mijn werk gebruikte en bewerkte? Ik vond dat niet altijd goed, het was namelijk wel mijn ding. Later gebeurde het een aantal keren bij anderen dat foto's en zelfs teksten gebruikt werden zonder naamsvermelding. Alsof de auteur of fotograaf het wilde laten lijken dat hij/zij zelf alles bedacht had. Schande! Zelfs lui bij kranten als het AD waren te lui om zelf iets te bedenken. Maar ja, als zij nu geen voldoende tijd gehad hadden, en de foto wilden gebruiken van Jantje, dan hadden zij dit best kunnen overleggen en de foto kunnen gebruiken, als de naam van de fotograaf, amateur of niet, maar wel vermeld werd. En zo is het dus nu wel langzaam zo dat 'professionals' het werk gebruiken van 'amateurs'. (De fijne lijn tussen de professional en amateur is een blogstukje voor later.)

Mijn werk is vermeld onder CC. Wil je content, fotomateriaal of kunstzinnige toestanden gebruiken voor jouw werk? Noem mijn naam.

Labels: , ,


10:19 AM //
Share

Over Liefde.

maandag 29 juni 2009



Omdat. Via Inge.

Als ik liefde voor iets of iemand
zou moeten omschrijven,
vertel ik met volle overtuiging:
acceptatie.
Het allermoeilijkste in de liefde,
voor een situatie, een moment of een persoon;
aanvaarden dat het zo is; dat hij of zij zo is.
In alle tekortkomingen liefde voelen,
omdat op al die andere momenten je
die liefde tien keer meer ervaart.
Je kunt iemand niet veranderen
je boosheid, verdriet en teleurstelling,
is verloren in het nietige van de dag.
En ben je in liefde met jezelf?
Ben je trots op wat je doet, sta je achter
wie je bent?
Geen verwachtingen, geen ideaalbeeld.
Ik kan eeuwig boos blijven
op hen, dierbaar aan mij;
iemand tekort doet in mijn ogen.
Maar het is liefde tekort doen
als ik vergat dat er nog steeds
liefde over is.

Labels: ,


8:31 PM //
Share

Win met je mooiste zomerfoto!




Terwijl ik mijn krantje las in de achtertuin in de volle zon, en Baby in de wipper zat te spelen met handen en voeten, stuitte ik op een leuke zomerwedstrijd van het AD. Het is overal crisis en de kranten 'doen het niet goed' want tja, er bestaat internet. Arme kranten. Arme oude media. Het heeft ergens wel wat; een stuk smerig papier in je handen. Wetende dat er elke ochtend een krantje op je deurmat ligt. Toch is het bijna van de zotte om voor een abonnement centen neer te tellen terwijl gros van het nieuws vaak al uren eerder bekend is gemaakt op twitter en andere weblogs/sites. Anyhoo, ik las dus in het afgevende krantje over een zomer fotowedstrijd. Leuk, dacht ik. Meedoen, dacht ik.

ijsko's.



Ach, ik win zelden prijzen.

Labels: , ,


4:10 PM //
Share

Parkpop 2009. Deel 2.




Het blijft bijzonder hoe hele massa's mensen tegelijk naar een festival lopen en daar dansen, eten, drinken, praten, zingen en luisteren. Het blijft apart hoe saamhorigheid werkt en hoe mooi het is. Niets geen akkefietjes. De zon scheen, en er was plezier.

@Parkpop 2009


Het was helemaal bijzonder hoe Guus Meeuwis de hele tent op z'n kop kreeg als slotact. Alles verbroederde. Hij hoefde er niet eens veel voor te doen. Hossende Hagenezen, meezingers en handen in de lucht. Na het slotwoord van de organisator, het was toen echt afgelopen, liep iedereen in een rustige massa weer richting huis. Topdag, ook omdat ik backstage mocht.

Labels:


9:41 AM //
Share

Week Update.

zondag 28 juni 2009



Vorige week tiepte ik een blogpost over de (uit)werking van LinkedIN. Dat ik twijfelde of het wel goed voor me was. Omdat ik niet zeker wist of ik eruit kon halen wat ik erin stopte. Ik wist niet zeker of ik voldoende gebruik maakte van LinkedIN waardoor het zijn waarde ging maken. Ik geloof er namelijk erg in dat je, als je iets voedt, het gaat groeien. Prompt werd ik geintroduceerd door iemand die sterke verbindingen zag/ziet met de ander. Het contact werd snel gelegd en er wordt (binnenkort) een afspraak gemaakt. Praten over verbindingen leggen is een ding. En toch voedt je het dan al.

Ik kreeg in de gaten dat mijn nieuwe woonplaats echt bij me gaat horen. Het gevoel overviel me ineens toen ik op de fiets zat en langs de Grote Markt via een omweg naar huis fietste. (Langs de Jan Hendrikstraat waar ik steeds naar het lege pand moet kijken en droom over grootste dingen.) Het gevoel dat ik hier fietste en me goed voelde was een soort van gewaarwording. Terwijl ik daarvoor nog zoekende was. Ik vind mijn weg, langzaam, door de straten van Den Haag. Den Haag is een leuke stad. Mijn stad.

Deze week bekeek ik de geschiedenis van mijn flickraccount weer eens. Meestal zet ik er foto's op en log weer uit. Ik bekeek een set foto's, meer foto's van teksten, en vond het bijzonder genoeg er (op later tijdstip) meer mee te gaan doen.

Mijn blogstukje van gisteren, het ontlurken van blog passanten, vind ik verrassend. Leuk om te lezen wie me volgt. Verrassend omdat ik bij sommige reageerders ineens denk: jij ook? Dat is leuk. Inspirerend. En ik voel me soort van gesteund dat ik moet blijven doen wat ik nu doe. Zoiets als wat ik al eerder zei; zaadje planten en het laten groeien.

Vanmiddag Parkpop. Dat ik nauwelijks liedjes beluister van Guus weet iedereen die me kent. Ik ben onlangs wel naar zijn concert geweest in Eindhoven. En pinkte een traantje weg bij het lied Brabant. Misschien is het voor een Hagenees niet of nauwelijks te begrijpen waarom juist Guus op Parkpop moet afsluiten. En ik beluister zijn liedjes niet thuis. Hoewel ik meezing als hij 'Ik Wil Je' ten gehore brengt. Uit volle borst. Het is de bewondering die ik heb voor het gewone in hem. Hij heeft geen Haagse Bluf. Geen fratsen. Geen gedoe. Hij zingt. Hij vindt het leuk. Zijn stem is gewoon maar loepzuiver en reikt ver. Als ik vanavond meezing met Guus dan voelt dat helemaal goed.

Misschien niet helemaal goed te zien, maar ik heb mijn tagcloud (zo goed als) aangepast. Als je meer wilt weten over dromen, verbindingen, vernieuwend leren en weblogs dan kun je via de tagcloud er naartoe.

Netwerken gaat meestal, en vooral in mijn geval, als vanzelf. In een ongedwongen situatie ruimte voelen die je kan opvullen met een vertelling of vraag over jezelf en waar je naar zoekt. Zelfs tijdens een visite omdat je raakvlakken opmerkt. Daar komen soms nieuwsgierige vragen van, emails, een korte beschrijving wat je wilt met je gedachten. En dan kijken of het groeit. Verbindingen zijn sneller gelegd dan iedereen denkt, denk ik weleens. ...

(Ik heb nog wel een vraag. Wat vinden jullie fijner; linkverwijzingen apart vermeld onderaan een blogstukje, zodat je rustig kunt lezen, of de linkverwijzingen meteen vermeld in een blogstukje, zoals nu?)

Labels:


12:34 PM //
Share

En wie ben jij?

zaterdag 27 juni 2009



Het was ooit booming hier op mijn blog. Nu is het gewoon niet meer te peilen. De ene dag schiet de teller omhoog, de andere dag blijft hij op een soort van gemiddelde hangen. Toch weet ik, na al die jaren bloggen, sinds 2003, dat ik een aantal vaste volgers heb. Dat geeft een goed gevoel.

foto gemaakt door marco raaphorst.


Maar wie ben jij? Ben je toevallige passant? Google-zoeker? Al sinds zo lang anoniem meelezer? Mijn tante? Ex werkgever?

Kun jij je nog herinneren, die ontlurkingsweek van Zezunja? Yuri Maanzand? Waarin er de oproep gedaan werd jezelf voor deze keer bekend te maken?

'Maak u bekend. Vertel mij voor een keer dat u meeleest. Klik op het woordje
'reacties' bij dit stukje en zeg het:'Ik lees mee'. Liefst met
(schuil-)naam. Eventueel voorzien van hobby’s, ongewone eetgewoonten en andere geheimen.'


En wie ben jij? Laat deze keer jouw reactie achter.

Wat is lurken?

Labels: , ,


7:06 PM //
Share

Leven in het NU.




Wie het boek kent van Eckhart Tolle weet hoe belangrijk hij het vindt te leven in het nu. Niet gisteren, ook niet morgen maar vandaag. In het moment.

Gisterenmiddag zat ik alleen op een terrasje in het centrum en las een boek terwijl de serveerster, die me herkende, een 7Up neerzette en een stuk appeltaart met slagroom met een soort van bosvruchtensiroop eroverheen.

Ooit met je volle verstand geproefd wat je at?

Labels:


10:34 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. Deel 19.

vrijdag 26 juni 2009



Het was zomer. Ik moest nog een paar dagen met de bus naar mijn school en dan zat het erop. De grote vakantie zou dan starten en ik zou na de grote vakantie naar de middelbare school gaan. Ik had een keer bij het bushokje gestaan en werd toegezwaaid door een meisje dat bij mij in de balletklas zat. Ze was een paar jaar jonger en ik kon wel met haar praten. Over school. Dat ik verliefd was op Robbie. Dat ik hem heel erg zou gaan missen als ik als enige helemaal alleen naar díe middelbare school zou gaan en de rest van de klas naar andere scholen. Ik was een paar maanden geleden verhuisd en ik miste mijn oude huis, mijn buurt en m'n vrienden.

Bonny woonde vlak achter mij. In een leuk huis met ruime kamers en ze had een hond, wit met zwart gevlekt, Boe-Boe, vernoemd naar een één of andere Belgische persoon. Of zoiets. Ik ging vaak bij haar spelen na schooltijd en we fietsten samen naar de balletklas. We draaiden casettebandjes van Madonna en Michael Jackson.

Zijn videoclip was net uit. Ik durfde het nooit hardop te zeggen maar ik gruwelde bij het zien van die clip op televisie. Ik kreeg er nachtmerries van. De overleden mensen die 's nachts uit de graven kwamen en bij mij op de kamerdeur klopten omdat zij binnen wilden komen. Mijn opa was overleden toen ik zes was.

We stonden in de woonkamer van Bonny's huis en maakten dezelfde dansbewegingen als Michael Jackson deed in Thriller. We oefenden alsof onze levens ervan af hingen, om vóór vrijdag het dansje zo in elkaar te hebben zitten dat we het zonder fouten konden presenteren aan de rest van de balletgroep.

Vandaag dacht ik aan het huis, Boe-Boe en het dansen. Ook aan de broer van Bonny die me vierkant uitlachtte omdat ik voor het eerst, na lang aandringen van Bonny, een spijkerrokje droeg. Met melkfles witte benen er onderuit gestoken. Hij lachte heel hard. Ik weet nog dat ik vertwijfeld naar mijn benen keek toen Thriller zijn laatste noten liet horen.

Labels: ,


2:26 PM //
Share

Dromen mag best.




En zo fietste ik gisteren
door de straten van Den Haag.
Beseffende dat ik hier écht woon.
Dat de straten ook van mij zijn,
om op te fietsen en
van A naar B te gaan.
Zo voelde het in het begin niet.
Het leek een soort lange vakantie
waar geen eind aan kwam.
De kamers in mijn huis, de meubels
en de gewoontes. Het was een lange vakantie.
Waar geen eind aan kwam.

Waar ik geen einde aan wilde maken. Niet.

Het soortgelijke heimweegevoel van naar huis gaan
en thuis zijn maar niet meer thuis zijn,
alles is zo veranderd en
de straten daar zijn niet meer de mijne.
Het leek een reis naar het oude
maar ik wilde ook snel weer terug.

En ik wilde snel weer terug.

Labels: , ,


1:21 PM //
Share

To Do List:

donderdag 25 juni 2009



- twee contacten mailen die ik doorverwezen kreeg via linkedin.
- aan nieuwe layout werken voor mijn weblog. (wat moeizaam gaat.)

Labels: ,


10:23 AM //
Share

DZDD.

woensdag 24 juni 2009



Er moet me iets van het hart. Die keer dat die rare Simek de presentatrice helemaal door het slijk haalde was tenenkrommend. Niet omdat de presentatrice heel liefjes probeerde de zaak goed te draaien, daarna toch nog probeerde assertief te zijn waardoor Simek het podium tot zich nam om helemaal over de top en ontzettend asociaal zijn beklag te doen over de manier waarop er geinterviewd werd. Hij smeet zelfs de notitiekaartjes van de presentatrice van tafel. Tragisch TV noem ik dat. Oke, dat was tenenkrommend en helemaal fout van die rare kwast. Teveel ego naar mijn idee. Nee, ik zet het filmpje niet online. Daar moet je zelf maar naar gaan zoeken op joetjoep.

En toch blijft het tenenkrommend. De presentatoren krijgen de ene grote filmster, pianist en andere bnn'ers over de vloer en telkens wens je door te zappen. Waarom? Omdat bij bijna elk interview de kern van het interview niet naar boven komt en daarbij de presentatoren zelden iemand laten uitpraten. Dat de ene een beetje stottert is tot daar aan toe, maar dat telkens onderbreken was vooral gisteren, toen Rutger Hauer te gast was, vreselijk irritant.

Kan ik het beter? Nee, denk het niet. Maar de naam De Zomer Draait Door doet nu wel een beetje zijn eer aan. ...

Labels:


5:03 PM //
Share

People Who Inspire - Are You On The List?




Laatst vertelde ik iemand dat er een paar mensen zijn geweest die bepaalde dingen tegen mij gezegd hebben waar ik jaren later nog aan moet denken en waar ik daadwerkelijk praktisch iets aan heb (gehad.) Dat zijn de mensen die (vaak) op een bepaald ogenblik in je leven wandelen, iets met je delen of toevoegen en dan, zoals het in dat geval hoort, weer gaan. Het zijn die woorden die blijven hangen en daardoor ook de mensen zelf. Want vaak zijn er mensen die juist niet weten te inspireren. (Mijn mentor tijdens de examenuitreiking mdgo-aw wist mij te vertellen tijdens een speech dat zij er maar een hard hoofd in had om mij de weg te zien bewandelen die ik gekozen had.) Gelukkig zijn er dan andere mensen die het beste in je boven halen, soms onbewust.

Een aantal jaren geleden rommelde het al in m'n hoofd. Mijn werk was niet helemaal meer wat ik wilde. maar wat was het dan wel? De omgeving, het beleid en de frustraties van niet kunnen uitvoeren wat ik op creatief vlak graag zou willen uitvoeren bleek dermate een belemmering dat ik de puf niet meer had om te werken. Ik werkte wel, en maakte er het beste van, maar de energie kwam niet tot mij. Het stroomde alleen maar weg. Ik werd geadviseerd eens te praten met een arbo psycholoog. Deze krasse tante met een hele directe aanpak mocht ik wel. Ik kreeg tips waar ik in de praktijk iets mee kon. Ik zag haar een aantal maanden eens in de zoveel weken voor een gesprek. Ik sprak met haar een keer het gevoel machteloos te zijn in sommige situaties. Het gevoel (bijvoorbeeld niet door te dringen bij mensen, het beleid etc) frustreerde me zo, dat het zoveel energie liet wegstromen zodat ik me vaak moe en machteloos voelde. Dat gevoel, onmacht, brak me vaker op. En toen zei zij:

1) 'Je moet ervoor zorgen altijd heft in eigen hand te nemen. Jij bepaalt. Jij zorgt voor jezelf, niet een ander. Als je wacht, gebeurt er niets. Als je niets zegt, hoort niemand je. Als je iets wilt, dan ben jij de persoon die ervoor moet zorgen dat het er komt. Alleen jij.'

De tweede persoon die mij wist te inspireren was Gerjanne Tiemens. Ik heb haar vaker genoemd op mijn blog, maar zij kon in een tijd van zoeken naar waarheen mij een richting te geven. Door met mij te sparren over mogelijkheden. Want, zoals zij toen zei:

2) Er zijn mogelijkheden, altijd.

Daarna kwam ik via een omweg in contact met een coachingsadviseur/trajectbegeleider. Bij de eerste ontmoeting ging het al mis; zij dacht dat ik later kwam en ik wachtte op haar. Maar tijdens onze gesprekken kreeg ik steeds meer inzicht in waar ik echt goed in ben en waar ik op moet bouwen. Dat kwam door haar.

3) 'Als jij ergens in gelooft, ziet iedereen dat aan jou. Jouw ogen gaan fonkelen, je gaat op het puntje van je stoel zitten en je kunt heel helder en duidelijk omschrijven waar jij precies in gelooft. Dat kan een idee zijn, een vergevorderd project, de verbindingen die je weet te vinden tussen mensen. Dat is je talent en daar moet je mee verder.'

Verder kon ik vroeger snel onzeker worden als er mensen waren die er geen heil in zagen. Als andere mensen niet zagen wat ik zag, hoe mooi iets was, hoe bijzonder of hoe dat idee echt iets kon worden, dan was het misschien toch maar geen goed idee. Nu zoek ik de mensen die zien wat ik zie. En de kritische vragen beantwoord ik, en leg het naast me neer. Als ik voel van binnen dat dit nieuwe idee gaat werken, dan gaat het ook werken. Dat dankzij de mensen die wisten te inspireren. Er zijn vast wel mensen in jouw omgeving die ook veel hebben betekend voor jezelf en je toekomst. Misschien leuk om te delen?

leestip.

Labels: , ,


10:28 AM //
Share

Weblogs in het onderwijs. Deel 2.

dinsdag 23 juni 2009



Het neemt meer en meer vorm; het project wat ik wil uitdiepen en wil klaarzetten voor het ICT en onderwijs. Er komen meer nieuwsgierige vragen en hopelijk ga ik na de zomervakantie een keertje praten met een school over de leuke, uitdagende en educatieve kanten van bloggen in het onderwijs. Ook een culturele instelling heeft mijn project in behandeling. Allemaal een beetje onzeker op dit moment, maar er zit in iedergeval beweging in. Nee heb ik, ja kan ik altijd krijgen. En daar ga ik vanuit. Omdat ik hierin geloof en weet waar ik het over heb.



Gisterenavond besprak ik, tijdens een visite, het nut van het nieuwe leren en dat daar dus bloggen een wezenlijk onderdeel zou kunnen zijn van het nieuwe onderwijs. Nou ja, zelfs in het oude onderwijs kun je ruimte creeren voor het nieuwe. Ja, dan moet je aanpassen en omgooien, maar door verandering leer je weer. Ook (vastgeroeste) leerkrachten hebben daar wat aan.

De Nederlandse taal kwam ter sprake. De visite, lerares Nederlands, werkzaam bij een middelbare school, vroeg zich af of er een taalproject van gemaakt zou kunnen worden. Natuurlijk zou dat kunnen. Dat is juist het leuke van weblogs in het onderwijs; die ruimte, die creatieve manieren om bezig te zijn met taal, thema's, samenwerken en informatie verzamelen.

Ja, dat opzetje ga ik zeker voorbereiden en opstellen. Later meer.

Weblogs in het onderwijs deel 1.
Het onderwijs van morgen.

Labels: ,


3:36 PM //
Share

Die aardbeientaarten moeten eerlijk verdeeld!




Ik was in een grote gymzaal. Er was een bijeenkomst met een feestelijk tintje, van wie wist ik niet maar het leek op een bijeenkomst van mensen waarmee ik te maken had en die ik kende.
Er waren hoge tafels met krukken en aan de achterste tafel zaten een paar mensen koffie te drinken en taartjes te eten. Ik nam er geen deel aan; ik bekeek het hele geheel en liep weer de hal in. Alsof ik moest survieeren.

Later was ik er weer. Ik bekeek de zaal en de mensen aan de hoge tafels met krukken en zag dat er iemand aan de laatste tafel een groot bord voor zich hield waar allemaal aardbeiengebakjes op lagen. Ze vrat potdomme alle aardbeien er vanaf! Ik werd link.

'Dat is toch van de zotte! Haal je alle aardbeien zo van de gebakjes af! Dat is toch niet normaal! Ben jij de enige hier op deze aardkloot? Er zijn potdomme meer mensen die van een aardbeiengebakje willen genieten! En nou ermee ophouden!'

Even later bleek ik ruzie te hebben in een klaslokaal met een paar moekes. Eentje stond recht tegenover me. Ze had zwart kort haar, een zwarte bril en zwarte grote, lange jas. (Moeke was een beetje fors.) Ik pakte haar jas vast en smeet haar zo tegen de vlakte.

Zo, beetje agressie wegdromen van maandag op dinsdag.

Labels: ,


11:24 AM //
Share

SPAM!

zondag 21 juni 2009



Ik kreeg een 'final notification from the FBI.'

moet ik nou bang worden?

Labels: ,


9:58 AM //
Share

Flessenpost.

zaterdag 20 juni 2009



Het Nationaal Archief organiseert een flessenpostwedstrijd waarmee je een reis kunt winnen naar New York.

Als ik mijn ogen sluit ben ik er. De straten zijn gevuld met mensen onderweg naar hun werk. Ik zit op de hoek in een druk bezochte koffietent. Er is beweging. New York ruist. Bruist. Werkt. En ik zit hier. Aan een tafeltje, grote kop koffie, terwijl ik The Times heb opengeslagen.


Het nieuws van vandaag lonkt. Grote kop met zwarte letters. 'De Virtuele Reis Is Begonnen.' Ik weet niet precies wat het betekent. Ik voel alleen dat ik er deelgenoot van ben. Ik kan het niet goed omschrijven maar iets in mij voelt dat ik, hier, ben met een reden. Het zou zich misschien later pas aan me openbaren. Ik neem een slok van mijn latté, wrijf over mijn voorhoofd en sluit heel even mijn ogen.




1930. Ik sta tegenover een rij met mensen. Ik weet niet waarop zij wachten, maar heel langzaam schuifelen ze vooruit. Hun jassen en hoeden bijna identiek. The line. Het is alsof ik er naar kijk en er geen deelgenoot van ben.

'A refill, sir?'
De serveerster naast me kijkt naar mijn lege kop.
'Um, yeah, thanks.'

(Hoewel ik dus mezelf heb opgegeven weet ik nu even niet of het allemaal goed is doorgekomen daar; omdat ik geen verificatiemail ontvangen heb om in mijn account te komen. Hopelijk krijg ik die nog.)



photo CC license: Cold Cut.

Labels: ,


12:49 PM //
Share

Linkedin? Deel 2.

vrijdag 19 juni 2009



De hele ochtend ben ik in de weer met Linkedin. Sinds lange tijd probeer ik weer linkedin te snappen, te gebruiken en te zien hoe het werkt. Als beginnend zelfstandig ondernemer wil je zoveel mogelijk netwerken om te zien wat jij voor iemand betekenen kan en andersom. Dat het tijd kost is een gegeven. Het vergt een boel geduld en ondertussen veel manieren om jezelf beter op de kaart te zetten en daarbij niet jezelf te vergeten. Authenticiteit. Weet je nog?

Via een tweet van Peter de Kock kreeg ik de tip om deze blog eens te lezen. Daar worden handige manieren besproken om linkedin nuttig te gebruiken.



Maar als ik op de website rondstruin, mijn eigen profiel bekijk en de profielen van andere mensen, is er iets dat ik mis. Wat is dat dan? Ik begon weer wat te klooien met mijn aanvullingen en bedacht me dat ik linkedin beperkt vind. Waarom?

1) De dingen die je graag uiteengezet wilt vertellen hebben een woordenlimiet.
2) Je kunt niet zomaar mensen aanschrijven, daarvoor moet je emailadressen tot je beschikking hebben. Daar begrijp ik wel uit dat men wilt oppassen voor onnodige emailspam, maar het is soms knap irritant als ik denk dat ik mensen zou willen/kunnen helpen dan wel informeren.
3) er is geen of onvoldoende interactie. Wat dat betreft vind ik twitter de meest geschikte netwerktool. Je hebt (snel) contact.

Ik voelde me een rund toen ik opeens bedacht dat ik op mijn profiel van linkedin gewoon moest schrijven wat ik wil. Ik wil namelijk met de dingen die ik organiseer en opbouw mensen verzamelen waarmee ik zou kunnen werken. Waarmee ik opdrachten kan doen. Werk!

Het voordeel van linkedin is wel dat op een pagina zo goed als alles staat wat de ander moet weten. Maar als je zelfstandig ondernemer bent doet bijvoorbeeld, in mijn geval, mijn opleidingsachtergrond er niet toe. Sterker nog, blijkbaar moet je minstens op het Rietveld gestudeerd hebben want een 'gewone' MBO opleiding staat niet eens in de functie die je moet aanklikken om je opleidingen toe te voegen.

Ik vroeg op twitter wat linkedin nou echt voor me kon betekenen. Hier wat reacties:
Koetjeboeh, zbdigitaal en Brighterhell.

Kortom, als ik linkedin wil (blijven) gebruiken, zal ik met de beperkte middelen meer eruit moeten halen. Waardoor helder en slim formuleren wat ik wil een must is. Ik zit niet op linkedin om gezellig te trutten. Ik wil laten zien wie ik ben en wat ik kan. En wat ik wil. En uitvinden wie in mijn netwerk mij van dienst kan zijn en ik de ander. Delen = verbinden.

Mijn linkedin.
frankwatching's artikel.

Labels: ,


1:49 PM //
Share

BabyHuggen.




Misschien had het helemaal niets om handen. Misschien was het betekenisloos en toevallig. Maar het gevoel waarmee ik naderhand achterbleef was vol verwondering en geluk. Op een geheel onverwacht moment waarbij ik niet had stilgestaan dat het me zo'n blij gevoel kon geven. Waarschijnlijk had hij het niet eens door; het effect. Daar was hij immers nog veel te klein voor.

In de late middag haalde ik Baby, nu vijf maanden, uit zijn bedje. Hij lag stilletjes te kijken, was zichtbaar blij me te zien en begon met allebei zijn benen te trappelen in de slaapzak, alsof hij wilde aangeven: 'Haal me nu maar uit dat ding, ik ben helemaal wakker!'

Ik hield hem voor me, wilde zijn hoofd ondersteunen, aangezien baby's van vijf maanden nog steeds oncontroleerbaar heen en weer wiegen met hun hoofd, maar voordat ik daar de kans toe had, legde hij zijn hoofd in het holletje van mijn nek, sloeg beide armen om mijn nek en hield me stevig vast. En liet niet meer los.

Het leek op een welgemeende knuffel. Zo eentje die je krijgt als je iemand heel lief vindt en wilt dat de ander dat voelt. Echt voelt. Ik was een moment uit het veld geslagen. Wat gebeurde hier nou? Dit was toch gewoon een reflex? Nee, het was geen reflex, maar wat was het dan wel?

Ik weet alleen dat ik het gevoel niet goed kon omschrijven. Ik weet alleen dat ik helemaal gelukkig was en me overgaf aan dat gevoel. Die omhelzing liet me de hele middag en avond niet meer los. BabyHuggen. Sjeetje, wat mooi.

Labels: ,


10:14 AM //
Share

Mijn actuele Weblog Top 5.

donderdag 18 juni 2009



'Niets veranderlijker dan de focus en de aandacht van de webloglezer. Veelal afhankelijk van de continuiteit van je favoriete weblogs en van de vernieuwende kracht van de makers.' -- Huub Koch.
De 5 weblogs die ik redelijk gestructueerd volg omdat zij inspirerend werken, me laten nadenken en waarmee ik daadwerkelijk vooruit kan zijn de volgende weblogs:

1) sanneroemen.nl Zij weet op kennis en ervaring en vooral door, heb ik het idee, zichzelf te blijven steeds interessante blogstukjes te schrijven waardoor ik verder kan. Laatst nog schreef ik naar aanleiding van haar blogstukje een eigen stukje hier.

2) MAEB. Het bleek dat ik me al tijden geleden had ingeschreven voor dit unieke ding. Vorige week kreeg ik mijn tijdschrift (weliswaar op m'n oude adres, maar dat kon de heer brugman niet weten.) Omdat we eigenlijk hetzelfde doen en willen. Wat online is offline presenteren en ervoor zorgen dat het schrijverschap kan bestaan zonder een uitgever. Inspirerend, vooral als je er met elkaar over kunt filosoferen.

3) de WOW van Loesje. Het stemt tot nadenken over de mogelijkheden die taal je biedt. Wat betekent een woord, waarover kun je schrijven en welke metaforen kun je gebruiken. Haar initiatief voor de WOW vind ik inspirerend en leuk om te gebruiken op m'n blog.

4) GetClientsTips. Een blog van Laura B. (Haar naam is, zelfs na tien keer hardop oefenen, een moeilijkheid.) Zij geeft tips en adviezen voor zelfstandigen. Aangezien ik me nog maar een aantal maanden op dit avontuurlijke pad begeef vind ik het des te interessant om haar blog te volgen. Ik vond deze blog wel erg inspirerend.

5) De Inspiratiekamer. Vooral wat daar geschreven wordt over het onderwijs en hoe je creativiteit kunt gebruiken is leuk om te volgen, maar vooral de diversiteit van onderwerpen is interessant.

Het is officieus een stokje, maar ik laat in het midden wie het oppikt. :-)

Labels: ,


3:17 PM //
Share

Durf te vragen!




'Maar hoe doe je dat dan?' vroeg S. tijdens een etentje. Refererend aan de bands die we hebben gestrikt voor blog-art.

Laatst dacht ik, de reden dat de ene persoon wel krijgt wat hij wenst en de ander niet, of minder snel, is het lef hebben exact te vragen wat je wenst.

We luisteren vaak, door opvoeding en gene, teveel naar een innerlijk stemmetje dat vertelt hoe stom, raar, idioot en brutaal het wel niet is om exact te vragen wat je wenst. Alsof het beschamend is hardop te vertellen waar je naartoe wilt, wat je nodig hebt en waar de vraagtekens liggen. Want als je niets vraagt komt er niets van de grond.

Stel je zit in een nogal frisse kamer en het raam staat wagenwijd open. Je bibbert aan alle kanten en denkt dat je daarom niet goed het gesprek zou kunnen volgen. Bij de vraag van de gesprekspartner of het te koud is, schudt je bijna automatisch je hoofd in een nee. Als je 'Ja' gezegd had en 'Mag het raam dicht?' was de gesprekspartner vast niet niet in een stuip geschoten.

vraag en antwoord.


Je bent op zoek naar een baan. Je weet ongeveer wat je zoekt, wat je kunt en wat je in huis hebt. Wat vraag je dan? En bij wie?

Toen ik net geslaagd was voor mijn opleiding en zeker wist dat ik wilde gaan werken, schreef ik tal van sollicitatiebrieven en mocht ik een enkele keer op gesprek maar daar bleef het bij. Na een half jaartje schoonmaakbaantjes via een uitzendbureau was ik het zat. Ik wilde doen wat ik graag wilde doen en waar ik goed in was. Als er geen vast werk was voor mij, dan desnoods vrijwillig.
Ik opende het telefoonboek (dat was toen nog) en bladerde totdat ik alle adressen voor me zag van alle basisscholen in de buurt. Ik heb een hele dag gebeld naar scholen en hield vol. Mijn vraag was duidelijk: 'Ik ben net geslaagd en ik wil dolgraag werken bij uw school. Mag ik een gesprek om uit te leggen wat ik bij jullie wil doen?' Het resulteerde in een part-time baan als onderwijsassistente, eerst op vrijwillige basis een aantal dagen in de week, en later werd ik aangenomen omdat men dik tevreden over me was. Durf te vragen!

Witte Koord werkte net zo. Ik mailde M. met de doodsimpele vraag of zij tijd en zin had mijn werk te herlezen en eventueel te verbeteren. Op vrijwillige basis. We spraken een middagje af en de rest is history.

Het werkt ook andersom. Als je open staat voor de openheid waarmee mensen je benaderen, dan sta je ook open voor de vragen die zij hebben. Bovendien is er iemand in m'n leven geweest die met enorme drive me telkens vertelde: 'Neem het heft in eigen hand! Altijd! Zorg in die zin goed voor jezelf. Maak helder wat je wilt, en stel de juiste vragen!'

durf!
leestip.

Labels: , ,


10:54 AM //
Share

Beste Paulien,

woensdag 17 juni 2009



Daar begint het dus al mee. Met beste. Ik weet toch helemaal niet of je een beste bent? Lieve gaat dan weer net te ver, vind ik, en geachte is over the top. Of is het over de top?

Ik heb je boek(je) met veel interesse en plezier gelezen. Het is niet een boek wat je oppakt en niet meer weg kunt leggen, maar telkens een beetje taal is best leuk. (Nu weet ik dat je van het woordje best vindt dat het dus niet echt best is, maar in deze context vind ik dat ik best best gebruiken kan.)

taal is zeg maar echt mijn ding.


Door het lezen van je boek(je) ben ik erg op taal gaan letten. Zo vroeg ik me af of je 'je ergert je' mag gebruiken of ' je ergert' . Als ik dan vervolgens erger tien keer uitspreek, hardop dan wel hardop in mijn hoofd, dan erger ik me niet alleen aan mezelf maar ook aan het woord erger. Erger kan het niet worden!

Dus.

Dat is ook al zoiets. Het is blijkbaar algemeen gebruikelijk geworden om te pas en te onpas (daar zou je ook een alinea mee kunnen vullen) achter een perfecte geeindigde zin 'dus' te zetten. 'Ik erger me aan jou. Dus.' Of: 'Zo ging het dus. Dus.'

Anyhoo. (Sh**) Toen ik gisterenavond in mijn mandje lag *rolt ogen* en je dankwoord las en besefte dat het einde naderde, van het boek(je), vroeg ik me af of er nog een deel twee komt. Want volgens mij ben je nooit helemaal uitgetaald. Blijven er spraakvernieuwingen zich aandoen en blijf je je ergeren aan bepaalde taal- en woordkeuzes.

Persoonlijk frustreert me het meest de woorden die verkleind worden. Duimpje. Kindje. Borstje. Piemeltje. Huisje. Dinnetje.

Nu ben ik met die laatste zwaar de mist in gegaan. (De mist in?) Het werd ooit gebruikt, volgens mij, door Joyce Heisen op haar blog die nu uitgestorven lijkt. Voorbeeldje: 'Ik wist ook wel dat ik niet weg kon komen met een filmmiddag zonder m&m's. Dat zou binnen de dinnengroep als hoogverraad beschouwd worden.'
Ik begon het woord 'dinnen' te gebruiken als een soort van ik-spuug-op-het-woord. Maar tot mijn ergernis werd het een beetje boel gewoon.

Beetje boel. Rutger, da's jouw schuld.

Het woeide. Ja, dat is mijn woord. Een verbastering van waaien. Het onweerde en woeide enorm! 'Het woeit hier ontzettUnd!' (Ik ben een Und-tiep. Geen ond, zoals Nico Dijkshoorn die nu zomervakantie heeft. (Wat de rest van de crew ook maar beter kan doen. Vakantie houden.)

Maar, dus, Paulien, ik heb ontzettUnd genoten van je boek(je). Het maakte me vaak aan het lachen wat vreemde momenten opleverde in de trein. Ik hoop dat je overweegt een deel twee te schrijven, want dat moet eigenlijk. (Eigenlijk is ook een loos woord; 'Ik wil eigenlijk zeggen dat ik het er niet mee eens ben.' Dat zeg je dan toch al?)

Vanmorgen las ik de Metro in de trein, want boek uit etcetera, en zag dat je nog steeds in de top tien staat van beste boeken die nu gelezen worden. Gefeliciteerd. En nee, ik ga niet flapstaarten. Tss!



videofilmpje.
paulien's website.

Labels: ,


9:19 AM //
Share

Doelen zijn dromen met een deadline.-- Anthony Robbins.

dinsdag 16 juni 2009



Ja, maar.
Wat, ja maar?
Wat als ...
Ja, wat als?


pas.

Wat als?
Wat als je stil bleef zitten?
Wat als je je mond hield?
Wat als je je gedachten liet waar ze vandaan kwamen?

Het begint met een gedachte. Een gedachte gaat over in een idee. Het idee kan klein zijn of groot. Soms heeft een klein idee de potentie om groot te worden. Als een gedachte, een idee blijft hangen; het komt te pas en te onpas weer terug, dan is dat een seintje van je hart om het te gebruiken.

Ja, maar. Als je vertwijfelend 'ja,maar' zegt, dan is je idee nog niet klaar. Het is nog niet bruikbaar, klaar om aangepakt te worden. Het moment, je zekerheid, is er nog niet. Misschien komt het ooit. Misschien nooit. De tijd zal het leren.

Wat als je stil bleef zitten?

Laat je niet weerhouden door de kritische mensen om je idee uit te werken. Laat de kritische mensen vertellen waar zij tegenaan lopen, maar volg je eigen pad. Als je van binnen zeker weet dat het 'iets' kan worden, dan wordt het ook iets. En dat 'iets' kan klein of groot zijn.

Wat als je je gedachten liet waar ze vandaan kwamen?

Vertwijfeling, het knagende stemmetje in je hoofd, de onrust die je voelt als je bedenkt: ik zou best wel willen exposeren, ik zou best wel willen zingen op een podium, ik zou best wel een boek willen schrijven, ik zou aan een wedstrijd mee willen doen, ik wil graag een idee groot maken. Dat is de angst om je idee groot te maken. En weet je waarom je die angst voelt? Omdat je diep van binnen weet dat elk idee groot kan worden en je (nog) niet overziet hoe dat eruit gaat zien.

Dromen zijn toekomstbeelden. Dromen zijn je eigen wensen en verlangens. Die voel je niet voor niets. Jouw wens geeft je energie. Met die energie kun je veel (meer dan je denkt.) Als je je wens zou kunnen verwoorden (op papier) of kunnen tekenen, hoe zou jouw wens er dan uitzien?
Jouw droom, jouw wens moet voor jou voldoende geloofwaardig zijn. Als jij je droom, je idee, niet (voldoende) gelooft, wie, buiten jou om, zou het dan wel geloven?

Wat als je je mond hield?

Een wens gaat groeien op het moment dat je het hardop uitspreekt. Als je praat over wat je zou willen gaan doen, dan krijgt het vorm. Doordat je er met anderen over praat, ben je al onbewust aan het netwerken. Hoe meer mensen horen over je droom, je idee, hoe meer kans dat een persoon zal zeggen: 'Maar ik kan je helpen!' 'Ik ken iemand die je zou kunnen helpen.' Het bijzondere van hardop blijven uitspreken van je wensen en je dromen is dat het je brengt naar je volgende stap. Hoe dan ook.
Wat daarbij komt is dat door erover te praten je mensen aantrekt in je omgeving die met jou die energie kunnen versterken. Werken vanuit mogelijkheden is wat je zoekt, niet werken vanuit beperkingen.

Ten slotte, ernaar handelen en volhouden is wat daarna volgt. Maar omdat al die andere stappen al hebben plaatsgevonden, zul je zien en ervaren dat deze stappen makkelijk(er) gaan.

Binnenkort meer over de kracht van creatief visualiseren in het onderwijs.

tips:
mindmapping.
leestip.
wikipedia.

Labels: ,


12:48 PM //
Share

Witte Koord in Berlijn.

maandag 15 juni 2009



'Ja.
Gisteren.
In bijna een ruk.
In de U-Bahn naar gitaarles.
En de U-Bahn terug naar huis.

Ik vond het bij vlagen erg sterk.
En verder gewoon goed!
Leest lekker weg.
Dankjewel.
Dus.' -- Ruud.



Gisterenavond bedacht ik me dat ik best wel een bundel zou willen schrijven met een aantal korte verhalen. Misschien gaat het wel langzaam vorm aannemen in mijn brein en gaat het een eigen leven leiden. Soms loop ik al maanden, jaren, met een idee rond voordat het werkelijk vorm krijgt. Wat dat betreft heb ik engelengeduld.

Labels: , ,


10:00 AM //
Share

Hoe de geur van vers brood je het gevoel geeft thuis te zijn.




Labels: ,


9:19 AM //
Share

Naast het feit dat.

zondag 14 juni 2009



Met vriendinnen een avondje de hort op is leuk. Je raakt onderweg bijna de weg kwijt, moet je de deodorant inleveren bij de tassencheck, en vreet je je vol aan friet met frikadellen. (frika of frikan?)

De grote kerel bovenaan de trap verzocht me om mijn tas te mogen inzien. Ik wilde hem mijn tas geven, kan ie ook zelf, maar ik moest het doen. Dus ik opende mijn tas en hij keek erin. 'Is goed.' bromde hij toen. Het was een beetje een anti climax. Telkens als ik met het vliegtuig ging reizen en door dat poortje moest, haalden ze me uit de rij en moest ik gefouilleerd. Daar raakte een mens aan gewend.

'Heb je nu echt alles goed gezien?' vroeg ik. Ik was dus niet overtuigd.

Hij knikte.

Nou ja! Hoe kon hij nou in de diepte van mijn tas, tussen de sleutels, frutsels en dingen zien dat ik geen twintig centimeter lange slagersmes bij me had? Vriendin moest haar deodorant inleveren terwijl andere vriendin zo door mocht lopen. Inclusief deo. (Nu vertel ik je.)


Guus Meeuwis!


Er moest bier gehaald. Er moest geplast en bier gehaald. Ik ging de eerste ronde mee naar boven, maar bleef de tweede keer zitten. Terwijl ik vochtige oogjes keeg toen het lied 'Brabant' werd ingezet, zaten mijn twee vriendinnen boven beteuterd te plassen. Ze hoorden de menigte en Guus door de intercom. Dan baal je natuurlijk, als je uitgerekend moet plassen als het liedje Brabant inzet.

Ook Marco Borsato kwam langs. Hij rende over het podium en rustte erna uit met het lied Dochters. (Waar ik niets mee heb, maar vooruit, het kon de pret niet drukken.)En het oudere echtpaar voor ons lebberde er stevig op los. En ik bedoel stevig op los.

Het was zo mooi, en zo mooi om te zien hoe gezelligheid, muziek en samenzijn gewoon leuk kon zijn. Niet zoals bij een voetbalwedstrijd waar men elkaar halverwege met plastic bierbekers te lijf gaat maar gewoon de bekertjes bier hop-sa-kee de lucht in liet gaan. Onder het mom van: wat leuk, bier hoeft niet alleen je maag in maar ook in de lucht. Totdat vriendin naast me de volle laag kreeg en ze eruit zag alsof ze haar plas niet op had kunnen houden. Maar verder was alles helemaal goed.

Naast het feit dat ik zo schor ben als een kiep, zou ik vanavond weer gaan. Als het laatste concert van Guus niet helemaal uitverkocht was.

Labels: ,


2:39 PM //
Share

Weblogs in het Onderwijs.

vrijdag 12 juni 2009



Al een tijdje ben ik naast het organiseren van een evenement ook een project aan het opbouwen voor ICT en Onderwijs. Een hele poos geleden sprak ik Albert Plomp tijdens een werkbespreking in hartje Den Bosch over onderwijs, vernieuwing, ICT en daarbij het gebruik van weblogs. Het blijft een interessant gegeven; hoe het gebruik van een weblog ervoor zorgt dat een groep kinderen leert. Aankomende woensdag wordt (ook) mijn plan besproken. Ik ben heel benieuwd wat daaruit voortvloeit.

Mijn doel is om het webloggen beter en breder te gebruiken vooral in het onderwijs. Dit middel is namelijk, naar mijn idee, het middel om te verbinden, te laten samenwerken, te leren en om informatie op leuke manieren te gebruiken en te onthouden. Ik denk namelijk dat het gebruik van weblogs in het onderwijs een gat in de markt is. Als een groep kinderen werkt met thema's zou je makkelijk een themablog kunnen starten en zelfs kunnen behouden en aanvullen.


(Thema)blog.

Schoolgroep werkt met thema waarbij computer een belangrijke rol speelt. Belangrijk om informatie te vergaren om een weblog te starten. Samen met de kinderen (en eventueel een ICT leerkracht) zet ik een weblog op, maak teams, en coordineer. Dat zou kunnen door samen met de groep interviews te organiseren, blogstukjes te maken naar aanleiding van documentatie en informatie en te zorgen voor illustraties. Aan het eind van de themaweken presenteer ik samen met de kinderen wat het eindresultaat is.

Het doel van webloggebruik in het onderwijs is om internet in het onderwijs te integreren; je kunt simpelweg niet meer om het internet heen. Om een weblog toe te passen in het onderwijs kom je aan diverse aspecten tegemoet, namelijk:

1) taal: lezen en 'schrijven'
2) internet toepassen/omgaan met de computer
3) informatie verzamelen: cognitief
4) maatschappij: wat speelt er in de wereld?
5) experiment: simpelweg proberen en als het niet werkt, weggooien
6) sociaal: omgangsvormen, samenwerken, uitwisselen, vergaderen, wat de één minder goed kan kun je oefenen en verbeteren en wat de ander aan talent heeft kun je gebruiken.
7) netwerken: hoe gaan andere onderwijssystemen ermee om? welke thema's worden al toegepast, kan het anders? heb jij informatie voor ons, hebben wij andere informatie voor jou.
8) creativiteit: kinderen kunnen laten zien waar zij goed in zijn. fotografie, tekst, video, tekenen etc kan allemaal op een weblog als aanvulling van een project of thema.

en ten slotte

9) delen is verbinden en verbinden is delen. van niets naar iets. samen maak je veel. gedeelde trots.

Het grote voordeel van een (thema)weblog is ook dat het kan blijven voortbestaan en kan worden aangevuld en uitgediept. Een weblog kan groeien. Kinderen worden ouder en wijzer en creatiever en dat kunnen ze blijven delen met elkaar.

Toegevoegde waarde:

1) een leraar gaat op een andere ,speelsere, manier om met onderwijstaken
2) ouders kunnen volgen en zien wat hun kind maakt.
3) je kunt presentaties houden op ouderavonden etc.

Mijn rol in het geheel?

- Ik zorg voor de opzet en begeleiding van een (thema)blog.
- Ik kan, als de leerkracht zelf aan de slag gaat met zijn groep, begeleiden
- Ik kan voor een team een lezing geven over webloggebruik met kinderen
- ik kan bij een ouderavond/open dag etc, uitleg geven over webloggebruik in het onderwijs.

Mijn achtergrond:

Ik heb ongeveer 4 jaar als onderwijsassistent gewerkt in het basisonderwijs en kreeg naast deze taak ook de taken als motorisch begeleider en remedial teacher. Daarvoor heb ik 1 jaar stage gelopen in het speciaal onderwijs.

Ik heb ongeveer 4 jaar gewerkt als groepsleidster buitenschoolse opvang van kinderen tussen de 4 en 13 jaar. Ik ben toen ook actief geweest met een kinderraad en het opstarten van (grote) activiteiten. Ook was ik actief in het jeugdnetwerk. In de laatste dertien maanden heb ik een eigen locatie opgestart en was verantwoordelijk voor alle taken die een unitmanager had. Ik ben bekend met de brede school en was actief met andere scholen e.d

De laatste 3 jaar ben ik pedagogisch medewerker geweest in de kinderopvang. Ik was groepsleidster van een peutergroep. Deze kinderen waren 1,5 tot 4 jaar. Ook met deze jonge groep heb ik veel kinderkunstprojecten gedaan.

Ik ben actief blogger.

Labels: ,


10:04 AM //
Share

Wat moet oude media met nieuwe media?

donderdag 11 juni 2009



Een tijd geleden had ik een telefonisch interview met een student van de vrije universiteit Utrecht, ingehuurd door omroep brabant, over het gebruik van weblogs en hoe de media, omroep brabant in dit geval, beter en efficienter gebruik kon maken van het internet.

Ik legde toen al uit dat veel oude media huiverig is voor het gebruik van nieuwe media. Men zet zich schrap, weet onvoldoende wat het inhoudt en wil daarom vast blijven houden aan wat al bekend is. Wat bekend is is veilig en werkt, dus waarom spelen met middelen die nieuw zijn?

De rest kun je lezen op blog-art.nl

Labels: , ,


7:29 PM //
Share

Bah! Vies!




Je bent pas een schrijver als je een contract krijgt (aangeboden)en je daarna met de uitgever een boek maakt dat via allerlei promotiewegen in de boekwinkel komt te liggen.

Wie is het daarmee eens?

Als ik de gedachtengang heb van een uitgever dan denk ik geld. Welk verhaal maakt geld? Het boek van Sophie van der Stap, Het meisje met negen pruiken, maakte geld. Omdat het goed geschreven was? Het is een waargebeurd verhaal van iemand met een bruisend leven maar zij wordt ernstig ziek. Het verhaal maakt geld.

Eten, Bidden, Beminnen. Een prachtig geschreven boek van Elizabeth Gilbert, waargebeurd, mooie inspirerende reizen en herinneringen. Ik heb het gelezen en opgevreten. Wat men misschien niet weet is dat Elizabeth Gilbert deze reis kon maken met een 'advance'. Een voorschot. 'But I got that advance because this was my fourth book, and so I'd earned my way up over the years to that level of trust from my publisher.' De uitgever heeft zeer waarschijnlijk gedacht dat dit geld maakte. En hoe!

Hoe zit het dan met schrijvers die publiceren en geen bakken met geld verdienen? Is het wel zo lonend? Kan de schrijver zijn baan opzeggen (als vakkenvuller, loodgieter, programmeur, webdesigner of juffrouw op school) en fulltime schrijven? Hoe zit het met dat geld? Welke percentage gaat naar de schrijver en hoeveel gaat naar de uitgever, mediator?

Is het schrijversschap zo romantisch?

Nee! Je gaat toch niet zelf iets uitgeven? Dat zijn van die wanna-be's, van die ik-wil-ook-schrijven-maar-ik-word-afgewezen-bij-een-uitgever-die-werk-wilt-oppikken-dat-geld-oplevert. Jij kan misschien dan wel een beetje leuk schrijven, maar een verhaaltje maakt nog geen boek!

Hoeveel bandjes en muziekmakers maken een album in eigen beheer?

Boris mag dan in de media eigenwijs, arrogant en (daardoor) vervelend worden gevonden, maar deze meneer kiest zijn eigen route, wil niet gebukt gaan onder regeltjes die anderen (platenbazen) opleggen en gewoon muziek maken.

Ook Cloudmachine timmert aan de weg door het zelf te doen.

'Laat in gezelschap de naam Cloudmachine vallen en de kans is groot dat niemand weet waar je het over hebt. Toch bracht het Haarlems/Zandvoortse kwintet in maart al hun derde volledige studioalbum in eigen beheer uit.' -- muziek.nl

Dat een uitgever iets in je schrijven ziet, of muziek of wat dan ook is denk ik geen graadmeter om te denken dat je daarom goed gevonden wordt. Uitgevers zien geld. Labels zien geld. Ze kijken ook naar andere dingen dan naar wat je goed kan. Uiterlijkheden. Oppervlakkigheid. Het gaat vaak zelfs voorbij het talent dat je tentoonspreidt. Het zegt niets over de persoon die ook talent heeft maar niet met een uitgever of platenlabel spreekt. Uitgeven is ondernemen.

Ik geloof in geloven in wat je zelf kan. Kun je mooie designhoesjes maken? Do it yourself! Kun je mooie teksten maken? Do it yourself! Maak je prachtige muziek? Laat horen! Maar ga mij niet vertellen dat het maar bah!vies! is als je het zelf doet.

Leestips:
Je boek uitgeven in eigen beheer via aboutblank.nl
Do it Yourself.

Labels: ,


1:15 PM //
Share

jezelf promoten werkt alleen als je er zelf in gelooft.

woensdag 10 juni 2009



Labels: ,


8:44 PM //