Share

NS ~ Stilte Zone.

zaterdag 7 maart 2009



'Ik had toch helemaal niet gezegd dat ik erheen ging!'
'Maar dan zie ik je rond achten vanavond, oke?'
'Nee, ik eet niet thuis, ben straks bij Joost.'
'Ik dacht dat is wel handig, even naar Barbara en haar kindje en dat jij me dan oppikt, en ...'
'*Zucht* Weet je, ik ben klaar met jou!'
'Wat eten we dan?'
'Maar ik moet dit hele weekend studeren...'
'Ben je er zo?'
'Frans zei dat hij niet mee ging.'
'Wat let je? Wat let je?'
'Nee, de zon schijnt hier!'
'Oke, volgens mij ben ik er zo...'
'Daar heb ik geen zin in.'
'Volgens mij ben ik zo in Den Bosch, ik hoop dat ik de goede route heb, ik ben niet topografisch aangelegd *Ha Ha*'
'Zoooo, dat meeeeeen je niet!'

Labels: ,


5:16 PM //
Share

Ben je helemaal beTwitterd?

maandag 9 februari 2009



Blijkbaar snapt niet iedereen hoe twitter werkt. Of blijkt hun manier van aanpak niet helemaal handig.

Vanavond, net na zessen, stapte ik in de trein met een Pers onder mijn arm. Er een beetje doorheen bladerend, want mijn voornemen was (en is nog steeds) zo min mogelijk lilluk en tragisch nieuws te lezen, kwam ik op een artikel over het fenomeen twitter en het twittergebruik.

'Wat is dat nou eigenlijk, twitter? Een nuttig netwerk of een vrijplaats voor zelfbevlekking?'

Koster en Jojanneke van de In Business sectie van de Pers stuurden in het weekend een desperaat mailtje met de vraag waarom twitter zo'n vaart heeft genomen. Niemand reageerde. Ze werden een beetje pissig.

'Een mededelingenbord maar niemand luistert ernaar!'

twitter.


Wat gek dan toch, bedacht ik me, bedenkend hoeveel twittertoevoegers men heeft die regelmatig meedoen met ieders gedachtenstromingen, discussies en vraagstellingen. Koster en Jojanneke hebben twitter niet zo goed door, dacht ik toen. Mindmasturbatie? Mwoah, iets teveel credit? Zelfs op internet en twitter voegen mensen elkaar toe waar zij van denken: jij lijkt me wel aardig, handig, slim, interessant (voor mijn netwerk, beroep, organisatie, vrijwilligerswerk, doelgroep, etc) Koster en Jojanneke, van de In Business sectie bij de Pers, geef het nog eens een kans! ;-)

Labels: ,


8:10 PM //
Share

'Slaaf van jezelf.'

dinsdag 20 januari 2009



Er stonden een aantal mensen in het tussenstuk van de trein te wachten. De trein reed langzaam het station binnen van Utrecht toen de man voor mij, schuin achter zich keek naar mijn laptoptas.

'Ik zie dat jij je werk meeneemt. Zal je baas leuk vinden.'

Ik glimlachte.

'Dit werk is niet voor een baas.'

En dat voelde goed om te zeggen.

'Oh. Maar dan ben je toch een slaaf van jezelf?'

Ik schudde mijn hoofd.

Nee, slaaf van je baas, dat is lekker.

Labels: ,


6:57 PM //
Share

Trudy wil zo graag zeggen.

zondag 4 januari 2009



'Ik werk sinds kort 40 uur. Da's best veul, maar da's beter dan helemaal niets. Met niets sliep ik onder de brug. Kik. Doar. En da's gin pretje, kan ik je meedelen. Maar bij die ene huis, met die grote direkteur, met die unne lange jas, dah witte gij nieh natuurlijk, daar was ik twee jaar lang. Eerst. En dan moette aan het werk gezet. Best fijn, want dan kunde later zelf meer kopen.'

...

'Het was daar wel een bietje gek. Af en toe dan. Als ge een mes moest lenen dan schreven ze dah op. En als er dan een mes weg was, dan moest iedereen lopen zoeken. Dah war ook een bietje stom; allemaal zoeken naar een mes. Maar ja, zo was het daar. Streng.'

...

'Die Hindoestaan, die het nou een kei goej baan. Hij had ook papieren he. Ik heb geen papieren. Ik heb gewerkt bij een uitzendbureau maar bij een werk liep ik weg. Dah von'k tien keer niks. Nu hebben ze mij ergens anders geplaatst. Ik werk 40 uur, witte wel. Da's best veul. Best veul, maar beter dan niets. Ik sliep eerst onder die'unne brug.'

Trudy met haar grote tas en fox hondje Jannes onderweg.

Labels:


5:45 PM //
Share

Gehoord,

dinsdag 9 december 2008



in de trein:

'Dus je gaat eerste kerstdag naar je ouders?'

'Ja.'

'Dat zal vast wel lekker zijn.'

'Nou, ik ben daar wel gewend smakeloos te eten.'

Labels:


8:28 AM //
Share

de verlate WoW.

donderdag 2 oktober 2008



rou·ti·ne [roetiene]
de; v 1 door gewoonte verkregen vaardigheid 2 normale gang van zaken


in de trein.


Dat alle rommel
Chaos -- een plek
moest krijgen,
alles op een
geordende stapel.
Recht --
alles dat scheef was
Recht,
Gelijk;
Ontrommeld
voelde bizar genoeg
als een bevrijding.

fragment uit Witte Koord. (all rights reserved.)

Reva is overal! KLIK!

Labels: , ,


12:22 PM //
Share

de waarde van een waarde-oordeel.

woensdag 6 augustus 2008



We can never judge the lives of others, because each person knows only their own pain and renunciation. It's one thing to feel that you are on the right path, but it's another to think that yours is the only path. -- Paulo Coelho


Toen ik vanochtend, vroeg, in de trein zat, in een stille coupé, met de weilanden om me heen en de blauwe lucht, bedacht ik me dat ik me bij sommige mensen wel uit en bij sommige mensen niet. Ja, logisch, zul je denken, maar ik bedacht me dat die knoop in m'n maag, die ik zo nu en dan eens voel, en soms erg pijnlijk aanwezig, door enorm schuldgevoel dat nergens op gebaseerd is, de ene keer meer aanwezig is dan een andere keer.

Soms kan ik met een stalen gezicht en een ietwat, soort van, stalen gevoel zeggen wat ik ergens van vind. Dan interesseert het me geen klap (meer) wat de ander denkt en vindt en voelt. Er is (te)veel afstand en (te) weinig binding om me ergens iets van aan te trekken.
Soms merk ik aan de openheid van een ander dat ik veel meer openheid (van zaken) kan/wil geven en dus vertel ik meer. Ik voel dat de ander, degene die luistert, meedenkt en meevoelt, geen waardeoordeel velt over wat ik vertel. Het (de verbinding) staat open.
Soms voel ik aan de ander dat hij/zij geen ruimte weggeeft aan openheid en dus word ik me ervan bewust dat ik wel een (afwijkende) mening heb maar ik durf minder goed te zeggen wat ik ergens van vind. Omdat het waardeoordeel gevoeld wordt. De afkeuring. Het sarcasme. Het oordeel geven.

Ik had afgelopen week een lang en goed gesprek met iemand. Een gesprek waarin ik, zoals ik me achteraf bedacht, helemaal mezelf kon zijn. Compleet met m'n nukken en grillen. Want ik ben niet altijd Jantje Vrolijk. Ik bedacht me in de trein dat ik de laatste tijd mensen tegenkom die steeds meer van me verschillen maar zonder waardeoordeel met me praten en willen weten wat ik denk. Wie ik ben. En dat is een openbaring. Dat is een goed gevoel.

Labels: ,


9:48 PM //
Share

GEHEIMPJE.

vrijdag 11 juli 2008



Ik zou 'm in kunnen sturen naar briefgeheimen.nl. Ervoor zorgen dat mijn geheimpje in deel 2 komt van het gelijknamige boek. Het kwam ook zonder erg mijn gedachten binnengefluisterd.

Dat gezinnetje voor me in de trein, dat frans pratende gezin met drie kinderen en een kwijlende baby, waarvan de vrouw langer dan de man met de lengte meegenomen van haar enorme afro, en dat ene kind dat schuin voor me zat met een zak vieze, smerige chips die ze in een plastic zak deed om daarna onder de stoel te schuiven richting mijn voeten.

Voor ik er erg in had bedacht ik me dat ik best wel die plastic zak had willen pakken met mijn voet, voorzichtig naar achteren zou schuiven zodat ik erna de zak chips eruit zou pakken en de tas weer terug zou schuiven. En dan net doen alsof ik van niets wist als zij met haar handen zou voelen en tot de ontdekking kwam dat haar smerige, stinkende chips verdwenen was.

Gemeen. Maar wel lachen.

Labels:


8:47 PM //
Share

maandag 24 maart 2008



IN DE TREIN GEBEURT DUS,

zoveel. Mensen die gaan zitten en eerst keuren of de zitting nog wel schoon is. Daar verbaas ik me altijd over. Zittingen van stoelen in een trein zijn never nooit schoon. Op een krant wil ook niemand zitten. Mocht je opstaan van het (lange) zitten op een krant, drukken de letters een verhaal op je aars.

(Ik heb iets met het woord aars. Ik kan het niet helpen.)


Stel nou dat iemand en een witte broek zou dragen, en een krantje op de zitting zou leggen. Welk verhaal zou er dan op hun achterwerk te lezen zijn?

...Volgens mij zat er teveel advocaat in die paaseieren.

Labels:


9:06 PM //
Share




'ERGENS BEGRIJP IK HET NIET,

waarom een date opzoeken waarvan je niet zeker weet of zij wel into een one night stand is, en daardoor het risico lopen om niet gen**** te worden. Er is teleurstelling alom, en niet alleen bij hem, want zij gaat naar huis denkende; dit kan best iets worden, misschien, ooit, ergens, gewoon, terwijl hij denkt: fuck, weer niet gelukt.'

'Want laten we wel wezen, dat gedoe achteraf, als zij met twinkeloogjes naar huis gaat, en jij een volle nacht spierpijn voelt op plekken waarvan je overdag nog last hebt, is zo vervelend. Zij gaat je zitten bellen en sms-en en vraagt: 'waarom hoor ik niks?' En jij bent maar aan het zuchten en verzinnen enzo.'

'Waarom niet gewoon bij het leren kennen van een leuke meid, op de man af vragen:
zeg, leuke meid, als wij op date gaan, wordt er dan ook gen****? Dan loop je inderdaad het risico dat ze 'm verbolgen afnokt. Maar, je loopt ook het risico dat, geheel zoals jij hoopt, zij zegt: Ja, graag, heb jij dan een tandenborstel voor me?'

Labels:


2:16 AM //
Share

zondag 9 maart 2008



MET EEN STOPTREIN VANUIT,

Den Haag leek de trein voort te sjokken. Halverwege stopte hij ook nog. Kwam vanuit het niets een jongen achter me vandaan die in gebrekkig Engels vroeg of 'this Utrecht was.' 'No, not yet.' zei ik. Hij ging weer zitten. Riep nog een keer: 'This is not Utrecht?'
'No. Not yet!' riep ik weer. Ik sloot m'n ogen en leunde tegen het raam.

In de trein van Utrecht naar Den Bosch wilde ik gewoon niets meer in me opnemen en sloot wederom m'n ogen toen drie jonge mensen, twee meiden en een ontzettende donkere jongen met baggy jeans en spierwitte schoenen, trui, zonnebril en pet naast me plaatsnamen. Ze waren luidruchtig. Ze dronken cola, namen alledrie de telefoon op en spraken door elkaar heen. En stopten alledrie hun mobiel weer in hun broekzak.

'Maar weet je wat het is, ik vind het allemaal zo tegenstrijdig, weet je. Ik bedoel, jij gelooft in die energie. Toch? En ik snap nog steeds niet wat je bedoelt met die energie. Ik snap de quantumfysica voor een groot deel, en kan het behapstukken maar die goddelijke energie zit me in de weg. En ik kan niet zoveel met die Secretstuff.'

De jongen gebaarde groots toen hij er even goed voor ging zitten.

'Weet je wat het is, de basis is gewoon this. Alleen als je het echt wilt, dan komt het naar je toe. Als je voelt in jezelf dat je daar alles voor over hebt, om in je dagelijkse leven daarnaar te streven, en te zien dat alles met elkaar verbonden is, dan komt het naar je toe. Example. Ik wil dansen. Toen ik voor Footlocker en Adidas ging dansen en naar America ging, kwam dat niet voor niets. Daarvoor, daarvoor, nam ik lousy baantjes, maar bij elke ontmoeting, elke dag, elk nieuw ding, wist ik dat ik zou komen waar ik wilde komen.
Ze zeggen toch niet voor niets, 'Hey, ik dacht net aan je.' Ja, daarom loop ik nu voorbij. That's how it works.'

Ik spotte vanaf de ochtend al hartjes. Niet omdat ik op zoek was, maar ze waren er gewoon.

'Dus, het is net zoiets als, je bent bang voor een relatie, en niets gebeurt, maar je laat de angst een beetje achter, zeg maar, dat je dan opeens mensen ontmoet, en dan iemand ontmoet die langer bij je blijft, maar het lukt niet helemaal, en dan ontmoet je steeds vaker nieuwe mensen waarmee er kansen ontstaan.'

Ik had vanmiddag een uitwisseling van glimlach met de kok van Dudok. Alsof ik het voelde keek ik, terwijl J. naar de serveerster liep, achter me, waar de onbekende kok naar me aan het glimlachen was. En ik terug glimlachte. En hij knipoogde.

'You know, it's all about belief! En de een gelooft in God, de ander gelooft in energy. Maar it's all the same. Als je gelooft, in heel je wezen, dat je iets bereiken kan, dan kan je dat. Die Secret zegt dingen als winnen in de loterij maar ik geloof dat niet. It's the smaller things that makes it big!'

Ik genoot. Van een ontzettend mooi treingesprek. Moest glimlachen. Die glimlach kreeg ik er ook niet af. In het schijnsel van het raam met een donkere lucht en allerlei lichtjes buiten, zag ik de donkere jongen, die zijn bril inmiddels afgezet had, naar me kijken. Hij glimlachte terug en leunde voorover.

'If you nolonger believe in yourself and in love, it's just not there...'


comfortshoes!

Labels: ,


8:23 PM //
Share

zondag 2 maart 2008



HET WAS VERBAZINGWEKKEND STIL,

in de treincoupe. Normaal gesproken hoorde je nog wel enig geklets, het ritselen van krantjes en mensen die opeens een niesje of een hoestje proestten.

'Wat is het hier stil!' riep de conducteur, toen hij met zijn enorme gewicht aan donkerblauwpak de tussendeur opende en de treincoupe binnenstapte. Hij had zijn kaartjesknipper al in zijn hand, klaar om te beginnen.

'We luisteren naar een telefoongesprek van die mevrouw daar.'

De passagier, een man met grijs piekhaar, wees naar het volgende tussenstuk, waar een jonge vrouw met donkere krullen een meisjesachtig mobieltje aan haar ene oor hield terwijl ze met haar andere hand haar inklapfiets probeerde recht te houden.

'Het is inderdaad raar ja, dat de vader dan al meteen aan het werk moet, en zij wel een paar maanden zwangerschapsverlof krijgt.'

...

'Nou, ze dacht dat het wel mee zou vallen, die bevalling, maar het heeft uiteindelijk dertien uur geduurd. En ze scheurde ook nog in. Ja, echt. Ze moest ook nog naar het ziekenhuis.'

...

De conducteur fronste zijn wenkbrauwen, vergat kaartjes te controleren en liep naar de mevrouw toe.

'Is het een hele bevalling?' vroeg hij heel hard.

Ze begreep het niet. Ze vroeg wat hij bedoelde, waarop hij antwoordde dat iedereen mee kon luisteren naar haar telefoongesprek. Hij wees naar achter waar gros van de mensen belangstellend langs de leuning van hun stoel het tussenstuk in keken.

Hij liep door, de conducteur. Men gniffelde nog maar eens toen de jonge vrouw tegen haar gesprekspartner zei:

'Nee, ik zit in de trein. Ze luisteren hier allemaal het gesprek af! Ja, belachelijk he!

Labels:


6:54 PM //
Share

zaterdag 18 november 2006



ZWIJGEN:

In de trein had ze schuin tegenover twee opgeschoten knullen gezeten. Ze schatte hen rond de zeventien misschien. Ze waren luidruchtig. Enorm, irritant luidruchtig. De coupe zat vol. Tegenover de knullen zaten twee ouderen. Achter hen een vrouw van middelbare leeftijd. Zij klampte haar tas al bangig tegen zich aan. Ergens in de buurt stond een treinconducteur in het tussenstuk.

Er ging een mp3 speler op hard. Zonder oordoppen. Er knalde door heel de treincoupe een rapnummer, een persiflage van het nummer van Lange Frans en Baas B. Dat de rapper het zusje van Lange Frans wel wilde pakken. En nog meer van dat gewauwel. De volumeknop ging harder en ze zongen lachend als Beavis en Buthead mee.
Zij had om zich heen gekeken. Tegenover haar zat een jongeman die haar in de gaten kreeg. Haar ogen hadden namelijk vuur gespuwd.

Was er nou niemand die opkeek, het vervelend vond? Deed iedereen nou net alsof ze het niet hoorden? Was er nu niemand die wilde vragen of het alsjeblieft wat zachter kon? Ze wiebelde gefrustreerd op haar stoel en stond op het punt zelf maar te vragen of ze oordoppen hadden meegenomen! De jongeman legde een hand op haar knie. Schudde zijn hoofd 'niet doen.'

Ze was weer gaan zitten. In Roosendaal was ze zwijgend uitgestapt. Had de mensen, waar ze de treincoupe mee gedeeld had, nagekeken. In shock. Ze voelde zich boos. Boos vooral op zichzelf. Iedereen was bang geweest. Ze had zich tegen laten houden door een vreemdeling. En nu was ze boos. Boos!
Thuis had ze kwaad haar tas weggesmeten en was op de bank gaan zitten. In het boek dat ze elke dag een keer inlas kwam ze op een onbekende bladzij terecht. Er stond:


Labels:


10:02 PM //