Share

Vorig jaar.

donderdag 30 juli 2009



Dinsdagmiddag, hartje zomer, lichtverkleurde armen, op de fiets naar het strand, bedacht ik me dat ik vorig jaar op exact dat tijdstip in China zat. In de broeihitte, smog en lange autobus. Dat waren de vervelendere dingen van de reis, maar als ik m'n ogen sluit ben ik daar weer; in de mooie parken, bij mooie rustgevende tempels en buddha's. Wierook, rituelen, gebeden en dansen.

Memories of China.

Labels: , ,


10:44 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. Deel 20.

maandag 27 juli 2009



Het voelde alsof ik wilde schreeuwen maar niemand sloeg er acht op. Omdat niemand er acht op sloeg, leek mijn stem te vervagen in de ruimte. Als kleine zeepbellen die plotseling uit elkaar barstten. Het gevoel dat ik had leek op bonken op een deur die toch nooit openging.

Het was alsof de momenten langs me heen gingen. Klasgenoten wandelden en kletsten en liepen langs mij heen door lange gangen. Lange gangen waar ik in kon verdrinken. Ik wist niet waarheen ik moest. Het voelde alsof ik me in een doolhof bevond waarbij niemand me hielp, me alleen maar schaapachtig aankeek, lachte en vervolgens doorliep. Alsof ik in een slechte film beland was, waarin alles achterstevoren liep.

Ik bevond me in de aula waar ik mijn rugzak op de grond gezet had. Mijn rugzak was veel te zwaar. Het droeg boeken en praktijkboeken met schriften en ringbanden die ik het liefst in de dichtsbijzijnde container wilde gooien. De aula was leeg en hol. De zitkuil smerig met achtergelaten lunches en blikjes drank. Ingedeukte witte plastic bekers waaruit chocomel lekte.

De concierge gaf mij een bezem. Ik nam het aan maar bleef staan. Met licht opgetrokken wenkbrauw keek hij me aan. ' Het is wel de bedoeling dat je nu gaat vegen.' Het was straf. Straf die ik blijkbaar verdiend had. Ook al zoiets. Het was onterechte straf. Ik had die straf niet verdiend. Maar ik kon zeepbellen schreeuwen wat ik wilde. Bonken op deuren die toch nooit open zouden gaan. Niemand sloeg acht op wat ik wilde zeggen. Uitleggen.

Niemand.

Maar ik verroerde me niet. Hield de bezem in mijn handen en keek de concierge aan. Hij zuchtte geirriteerd en liep weg. Ik bleef achter in een stille aula. Rugzak aan mijn voet. Bezem in de hand.

Labels: ,


4:08 PM //
Share

Over Frans.

zondag 5 juli 2009



'Ooit een mondelinge overhoring moeten doen waarbij de juf frans mij vroeg naar verschillende soorten fruit. Ik had niet (goed) geleerd en dacht, we zien wel. Ik wist le cherise, la pomme en le druf wel. Maar le druf was fout en omdat de hele klas in een deuk lag werd ik eruit gezet wegens wanorde.'

karin r. (URL) - 04-07-09 14:27 via koekjesfabriek.com

Labels: , ,


11:34 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. Deel 19.

vrijdag 26 juni 2009



Het was zomer. Ik moest nog een paar dagen met de bus naar mijn school en dan zat het erop. De grote vakantie zou dan starten en ik zou na de grote vakantie naar de middelbare school gaan. Ik had een keer bij het bushokje gestaan en werd toegezwaaid door een meisje dat bij mij in de balletklas zat. Ze was een paar jaar jonger en ik kon wel met haar praten. Over school. Dat ik verliefd was op Robbie. Dat ik hem heel erg zou gaan missen als ik als enige helemaal alleen naar de middelbare school zou gaan en de rest van de klas naar andere scholen. Ik was een paar maanden geleden verhuisd en ik miste mijn oude huis, mijn buurt en m'n vrienden.

Bonny woonde vlak achter mij. In een leuk huis met ruime kamers en ze had een hond, wit met zwart gevlekt, Boe-Boe, vernoemd naar een n of andere Belgische persoon. Of zoiets. Ik ging vaak bij haar spelen na schooltijd en we fietsten samen naar de balletklas. We draaiden casettebandjes van Madonna en Michael Jackson.

Zijn videoclip was net uit. Ik durfde het nooit hardop te zeggen maar ik gruwelde bij het zien van die clip op televisie. Ik kreeg er nachtmerries van. De overleden mensen die 's nachts uit de graven kwamen en bij mij op de kamerdeur klopten omdat zij binnen wilden komen. Mijn opa was overleden toen ik zes was.

We stonden in de woonkamer van Bonny's huis en maakten dezelfde dansbewegingen als Michael Jackson deed in Thriller. We oefenden alsof onze levens ervan af hingen, om vr vrijdag het dansje zo in elkaar te hebben zitten dat we het zonder fouten konden presenteren aan de rest van de balletgroep.

Vandaag dacht ik aan het huis, Boe-Boe en het dansen. Ook aan de broer van Bonny die me vierkant uitlachtte omdat ik voor het eerst, na lang aandringen van Bonny, een spijkerrokje droeg. Met melkfles witte benen er onderuit gestoken. Hij lachte heel hard. Ik weet nog dat ik vertwijfeld naar mijn benen keek toen Thriller zijn laatste noten liet horen.

Labels: ,


2:26 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. Deel 17.

vrijdag 15 mei 2009



Ik hing ondersteboven aan een klimrek, omdat Jurgen mij achterover geduwd had en ik niet meer wist, in mijn overweldigende paniek, hoe ik mijn lijf terug moest duwen naar de rand. Het was een bungy-jump maar met mijn beide benen vast aan de houten balk van een enorm klimtoestel. En terwijl ik het zand onder me zag liggen, in een stille oase van geel en beige, wilde ik even dood.

Ik hoorde stemmen van kinderen die speelden, alsof er niets aan de hand was, en hoewel ik wilde gillen, ik gilde niet. Ik hing daar maar, met mijn beide handen in de losse ruimte, alsof ik ze in de lucht wierp in een overgave, maar het was pure onmacht.



Ik hoorde Jurgen lachen. Wat was het allemaal leuk zeg. Het maakte me boos en verdrietig en teleurgesteld. Hoe kon je, in het midden van een tegengehouden sprong naar beneden, omdat je benen simpelweg bleven haken aan een houten balk, erom lachen?

Ik heb, met ongelofelijke moeite en kracht, mezelf omhoog kunnen werpen, zodat ik met een hand de houten balk boven me kon vastgrijpen. In een waas van boze tranen zag ik kinderen van het klimrek gaan, terug naar de klas. Speelkwartier was over.

photo made by: demi-brooke.

Labels: ,


9:21 AM //
Share

Ik herinner mij...

vrijdag 8 mei 2009



... Oosterhout. De herdershond van mijn oom en tante die naast me ging zitten huilen toen ik een gat in mijn kin gevallen was toen ik een jaar of zes was.
... Max toen ie zich omdraaide bij de dierenarts, m'n moeder, mij en m'n broer nog een laatste lik op de hand gaf voordat ie ging liggen en stierf.
... Mimizan. Zonsondergang op het strand. Alleen.
... De uithaal die ik gaf in de aula van de mavo aan de grote, forse jongen die me al een jaar pestte. Een vertraagd beeld van Dennis die met zijn hoofd achterover ging terwijl mijn vuist zijn neus raakte.
... De mooiste droom die ik droomde van een wijd open veld van gele bloemen met een straalblauwe lucht. Ik was compleet gelukkig. 'Als dit de hemel is, wil ik blijven.' zei ik hardop voordat ik wakker werd.
... Het treinstation, vrijdagavond laat, mijn verwarde hoofd, een afscheidspoging, toen ik ineens uit het niets, puur gevoelsmatig, hem beetpakte en zoende.
... Het moment dat ik hardop uitsprak dat ik ging stoppen met werken. Ik voelde me ineens een stuk lichter.
... De avond dat ik bij de bovenbuurman mijn pakket Witte Koorden kwam ophalen, ik een schaar pakte om het tape open te maken om allemaal bundels te zien liggen. Het was echt af.
... De geur van oma.
... Afscheid. De laatste kus van Hidde. Peking. Dallas. Thuis. Zoveel ...

Via Herinnerik.

Labels: ,


10:06 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. Deel 16.

zaterdag 18 april 2009



1979, waar ik rillend van angst aan de kant stond van een instructiebad en met m'n lijf wel in het bad wilde springen maar m'n hoofd weigerde, omdat ik het water te eng vond, te bodemloos die diepte, en de badmeester schreeuwend in m'n oor en wilde gebaren maakte maar ik als vanzelf zijn woorden en octaven uit m'n hoofd wegveegde omdat ik daar weg wilde, heel snel.

'Spring dan!' riep de badmeester in m'n oor. Er gingen zware trillingen door mijn lijf. De tranen rolden, vermengd met chloorwater, over mijn wangen. Toen voelde ik een enorme stuwkracht, van een sterke, duwende hand op mijn rillerige rug, waardoor ik geen weg meer terug zag. De diepte voor me steeds dichterbij kwam. Het klotsen van water om me heen hoorde. Het water me omsloot als een draaiende, verwarrende sluier waar ik onmogelijk uitkwam. Ik bewoog mijn armen. Voelde de sluier zwaarder om me heen. Het trok me naar beneden, naar de diepte, waar ik niet wilde zijn.

Later stond ik in een douchehokje. Armen voor mijn borst met hoofd naar beneden te rillen. Volgens mij waren mijn tranen op. De kinderen renden vrolijk in en uit het douchehokje, droogden hun kleine lijven en pakten hun kleren. Terwijl ik daar wilde blijven staan. Misschien stond ik daar ook al een tijdje want papa kwam me halen.

'Ik wil niet meer naar zwemles.' wist ik eruit te krijgen. Met mijn keel zo droog en mijn stem zo zwaar. Ik voelde dat ik hier niet veilig was. Hier wilde ik weg.

Labels: ,


11:06 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 15. De Fonkel.

dinsdag 17 maart 2009



Misschien was het de fascinatie van de onbekende grootmoeder. Het mysterieuze verhaal en de antwoorden die ergens in het wijdse lagen. Ik romantiseerde mijn onbekende oma, wilde haar vastleggen; niet(laten) vergeten.

Adriana was hoedenmaakster. Ze werkte in een atelier. Als ik mijn ogen sloot zag ik haar in de jaren dertig, toen ze begin twintig was, op haar pumps en tot-de-knie-rok naar het winkeltje lopen, om de deur achter zich te sluiten, haar jas op te hangen aan een houten kapstok, en om haar handtas op de tafel te leggen naast het standaard, om haar dag te beginnen.

Ik was zestien, denk ik, toen ik een foto kreeg van haar inmiddels bejaarde zus. Een foto, zwart wit en heel klein, van twee meisjes voor de oorlog, die samen in de lens van de camera keken met op de achtergrond een meer met treurwilgen. Ik nam die foto mee naar de Fonkel.

'Ik wil een medaillon.'

Ik wilde een medaillon om haar foto in te stoppen en bij me te dragen. Om niet te (laten) vergeten.

De vrouw achter de kassa fronste even haar wenkbrauwen en schudde haar hoofd. Het winkeltje in een achteraf straatje had sieraden in de etalage liggen van edelstenen, metaal en smeedijzer.

'Ik geloof niet dat we...-' begon zij.
En ineens draaide ze zich abrupt om en verdween naar de achterdeur. Toen ze terugkwam legde ze een rechthoekig zilveren bedeltje op de glazen tafel.

polaroid.


'Hij is eigenlijk niet te koop. Maar je mag het medaillon meenemen.'

Labels: , ,


7:08 PM //
Share

All Gone Quiet.

zaterdag 14 maart 2009



going through my stuff just to put everything away in boxes or throwing things out,
I found my old notebook from years ago. english was/is my second language. this
poetry was written between 1990 and 1997.

All Gone Quiet.




Labels: , , ,


4:22 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 14.

maandag 9 maart 2009



Er waren zomeravonden waarbij de buurtkinderen in een clubje van vijf of zes aanbelden. En mijn vader of moeder opendeed en luisterden naar hun vraag en dan 'nee' knikten en zij weer sjokkend het paadje afliepen en heel even naar boven keken, waar ik met mijn neus tegen het raam stond, en ze even zwaaiden terwijl zij wegliepen naar het speelveld aan de overkant en ik binnenbleef.

Er stond een enorme grote boom aan de overkant. Precies op de plek waar ik op uitkeek. De boom veranderde telkens van kleur, van zomer naar herfst en winter en lente. Toen Pietje, onze gele kanarie, doodging, begroeven we Pietje onder de grote boom. Naast de goudvis en de hamster. Maar 's avonds spelen bij die grote boom, was out-of-the-question.

Er kwam een dag, dat ik wat spullen in een groene tas stopte, mijn tandenborstel en een koekje, en op school, tijdens het buiten spelen, vertelde aan mijn vriendinnen dat ik ging weglopen. Ik was het zat om nooit eens te mogen wat de anderen wel mochten. Als de schoolbel om half vier zou gaan, dan liep ik niet naar huis, maar naar .... gewoon heel ver weg!

En ik liep heel ver weg. Richting stad. Met een niet vastomvattend doel en al helemaal geen richting. In de verte hoorde ik mijn naam. 'Karin!' De toon werd iets scherper naarmate de stem dichterbij kwam. 'Kaaaariiinn!'

Mijn moeder nam me mee achterop haar fiets en foeterde onderweg. Uit boosheid maar ook van schrik. Of ik dat niet meer wilde doen! Potverdorie!

Labels: ,


12:10 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 13.

zaterdag 28 februari 2009



In de klas kregen we reken- en taallesjes waar je een voldoende, goed of onvoldoende voor kreeg. Of een cijfer. Voor taal hoefde ik niet in de zenuwen te zitten, ik had altijd een dikke voldoende tot goed.

Meneer Fransen zat meestal bovenop een bankje en haalde het stapeltje blaadjes tevoorschijn waardoor iedereen rechter ging zitten en de klas steeds stiller werd.

'Duncan. Een acht.'
'Mark. Een zeven.'
'Sybil. Een zes en een half.'

Als het om rekenen ging dook ik steeds verder in mijn stoel naar beneden. Wenste ik mezelf weg uit die klas waardoor ik daar ergens buiten was waar cijfers en voldoendes er niet toe deden. Waarom moest ik een cijfer zijn? Een dikke prima, een twijfelachtig of een slecht? Waarom stonden er ouders op het schoolplein in afwachting op het cijferrapport en moest die dikke prima gelden als een kroon op hun werk? Waarom was een oke tekening niet genoeg, een zes of een zeven? Waarom altijd meer? Waarom perfect? Ik hoopte op een lucht vol cijfers die ik weg kon blazen zodat cijfers er niet meer toe deden.

Ik wist toen al dat andere dingen, zoals lief zijn voor een ander, behulpzaam zijn, inzicht en talenten hebben net zo belangrijk waren. Ik wist toen al dat die krul door een lesje of die rode streep er niet zo heel veel toedeed. Daar hoefde geen dikke prima tegenop en zeker geen (hoog) cijfer.

Labels: ,


12:20 PM //
Share

Ik.

vrijdag 27 februari 2009



Zijn wie ik ben.

Tagged.

Labels: , ,


10:00 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 12.

donderdag 26 februari 2009



Ik viel pardoes een gat in mijn knie. Er kwam een beetje bloed uit en terwijl ik moest bekomen van de schrik en hard wilde huilen, hield ik me in.

'Valt wel mee, sta maar op.'

En als je tranen inslikte, op je kiezen beet, dan viel het ook wel mee. En liep ik gewoon door.

Met rolschaatsen, fietsen leren, struikelen over mijn x-benen, gewoon onoplettend of botsend tegen een ander vriendinnetje was het vallen en opstaan. Soms vallen met een smak, dan gewoon een beetje hard zijn en dan weer verder. Ik leerde niet te huilen bij pijn. Niet bij zulke pijn.

Labels: ,


9:02 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 11.

zondag 22 februari 2009



adriana.


Ik heb naar je gezocht
toen ik wilde weten
wie jij werkelijk was.
ik zocht in gelijkenis,
in foto's, brieven, kaarten,
gestuurd door jouw zus.

Ik heb naar je gevraagd
willen weten waarom dan toch,
en ik heb besloten
dat ik ergens op je lijk.

mijn oma. ik heb haar nooit gekend;
zij stierf drie maanden
na de geboorte van mijn vader,
in 1946.

Labels: , , ,


4:30 PM //
Share

What you SHOULD have said.

donderdag 19 februari 2009



Bejegen goede mensen goed. Bejegen niet-goede
mensen eveneens goed. Dat is hoe goedheid ontstaat. --Lao Tse


In verband met afscheid nemen en wat belangrijk is als je afscheid neemt, is het terugkijken naar de afgelopen jaren en de leuke dingen iets om me te herinneren en te koesteren, maar heb ik ook de mindere leuke dingen te herinneren. Wat doe ik daarmee? Werk en mobbing bijvoorbeeld.

Herken je die momenten in je leven dat mensen je zulke lelijke dingen mee te delen hebben dat je op het eerste ogenblik staat te knipperen met je ogen en je mond aanvoelt als een lap zeem? En dat je uren later, thuis op de bank, bedenkt dat je DAT had moeten zeggen? ...

'Ex twee collegae,

Ik had het toen moeten zien. Dat waar ik op afgerekend ben eigenlijk kenmerken waren van goed functioneren. Dat ik telkens de afwasmachine uitruimde was natuurlijk een godsschande, maar als jullie die afwasmachine niet uitruimden, bleef de afwas staan.

Ook had ik toen moeten inzien dat aandacht en liefde voor de kinderen in de groep een manipulerende techniek was de kinderen voor mij te winnen zodat ook de ouders het liefst met mij een gesprek aanknoopten in plaats van met jullie.

Ik had natuurlijk ook nooit of te nimmer de groep uit moeten lopen op momenten dat ik nodig naar het toilet moest. Het was ontzettend onnadenkend van me om juist op die momenten de deur achter me te sluiten om naar de overkant te wandelen om te gaan urineren. Ik zou natuurlijk zeker moeten vergeten die keer dat jullie twee collegae samen op het toilet aan het roddelen waren over mij en schrokken toen ik de deur opende.

Wat ik HAD moeten zeggen was dat jullie beter naar jezelf hadden moeten kijken. Waarom wilden ouders geen gesprekken met jullie? Waarom waren er zoveel kinderen gehecht aan mij? Was dat omdat ik afstandelijk was en teveel met privezaken bezig was, zoals telkens naar huis bellen om te vragen wie vanavond het eten zou koken? Of Marietje haar roze maillot aan had of de blauwe? Of dat het vlees uit de vriezer gehaald moest worden?

Mijn functioneren was prima. Ik had oog voor elk kind, elke ouder en wist bovendien tussendoor de boel netjes te houden. Al deze argumenten werden in een gesprek naar voren gebracht als zwaar disfunctioneren. Ik had toen moeten zeggen dat jullie je mond moesten houden. Dat jullie niet goed bij je hoofd waren. Ik had alles behalve moeten zwijgen. Ik had alles behalve moeten huilen en moeten twijfelen aan mezelf.

Door dit voorval jaren geleden werd ik erg onzeker. Ik voel nu boosheid als ik eraan terugdenk, maar ik neem genoegen met deze afscheidsuiting. Omdat iemand afgelopen week tegen me zei dit te doen en omdat ik deze interessante link vond op internet. Afscheid neem ik ook van nare mensen. Het gaat jullie goed. Wees wijs. Doe goed.'


What you SHOULD have said.

Labels: , , ,


9:13 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 10.

dinsdag 17 februari 2009



In de eerste klas werkten we met letterdozen. Dat waren bruine langwerpige dozen met piepkleine vakjes waarin letters zaten. Met die letters kon je op een bord woorden maken. Boom, roos en vis.

Als je wel of niet per ongeluk een letterdoos omstootte werd je verzocht om half twaalf na te blijven om die hele letterdoos opnieuw te vullen. Dat was een vervelend en tijdrovend klusje. Vooral als je de letterdoos per ongeluk had omgestoten voelde het enorm vervelend. Het allervervelendst was als je buurman die rechts was naast je zat en de letterdoos met zijn ellenboog omstootte.

Paul stootte op een ochtend mijn letterdoos om. Er dwarrelden piepkleine lettertjes naar de marmoleumvloer. Er vormden zich rare woorden op de grond. Paul was degene die me liet nablijven. Dat voelde enorm vervelend. En onterecht.

Dus nam ik de benen. En liep, terwijl de klaarovers al naar huis waren, zo de grote weg over naar huis. Toen ik thuis kwam vroeg mama waarom ik zo laat was. Ik vertelde over de letterdoos en dat Paul hem had omgeduwd en ik moest nablijven om op te ruimen. De telefoon ging. Of de jongedame thuis was. Van mama moest ik mijn excuses aanbieden aan Juf Monique. Zij was zo bezorgd geweest dat ik 'm gesmeerd was. Helemaal de straat over en zo. Het voelde alsof ik loog toen ik hakkelend 'sorry' zei.

Labels: ,


6:45 PM //
Share

Je hebben en houden in een vergeeld schriftje.

zondag 8 februari 2009



koffer.


Het zijn die boxen en die zwarte grote kartonnen dozen waarin ik over de jaren heen spullen verzameld heb die in tastbare vorm mijn verleden herbergen.

Als veertienjarig meiske telde ik de minuten af op school. De aula was een broedplek voor overpeinzingen en ik was altijd de eerste die haar fiets uit de fietsenstalling pakte en wegreed. Ik brak Dennis zijn neus, of althans hij deed net alsof het zo erg was, en de keren dat ik in het direkteur's kamertje zat waren op een hand te tellen maar wel zo indrukwekkend dat ik erover schreef in mijn lila dagboek.

Ik had stiekem sjag uit papa's zakje gehaald en draaide een shaggie in mijn zolderkamer. Toen mama binnenkwam rook ze rook. 'Oh? Echt? Wat raar?' riep ik nog.

Ik zat op de grond en scheurde oude papiertjes door om ze vervolgens in een vuilniszak te mikken. Het was allemaal minder belangrijk geworden op de een of andere manier. Het hoorde bij toen.

Labels: , ,


12:46 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 9.

dinsdag 3 februari 2009



Geluiden waren toen misschien al meer en meer als vlijmscherpe messen die langs elkaar geschaafd werden. Het reikte mijn oren en baande zich een weg langs trommelvlies, ovaal venster en buis van Eustachius. Ik kon het rinkelen van kopjes horen in de wasbak. Het gieren van de wind beneden in de donkere gang. Het gekuch van papa die 's nachts het toilet doortrok.

Bij opa en oma bleef ik soms logeren. Dan lag ik alleen in de kleine logeerkamer en hoorde ik het tikken van een uiteinde van een tak tegen het raam. De deur stond open en ik keek vanonder het randje van mijn dikke deken naar de gang. Er heerste een zekere angst die ik niet kon verklaren. De nacht was sowieso als een wazige schim die nauwelijks te doorgronden was.

Bij opa en oma mocht ik om acht uur 's avonds niet praten. Dan briesten ze: SSHT! als ik toch graag iets vertellen wilde. Het journaal was belangrijk. De ellende van de wereld bleek een vorm van vermaak. Alsof zij sinds de tweede wereld oorlog niets meer wilden missen van al het nieuws. Er lagen pakken koffie in de kast, de aardappels aten we zonder zout en al het opgeschepte eten moest op. Zelfs het allerlaatste beetje jus werd van het bord geschraapt. Een gulden was een daalder waard. Elke reclame aanbieding werd uitgeplozen en het goedkoopste werd gekocht. In drievoud.

Er klonk klassieke muziek uit de brede radio op zondagochtend. Er was gekraak van de Volkskrant. Er was gerinkel van kopjes en het dichtdoen van een deur van het dressoir. Als ik een weekend bleef logeren begon ik vaak rond acht uur te huilen. Dikke tranen vloeiden langs mijn wangen naar beneden. Ik wilde weer naar huis.

Labels: ,


7:11 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 8.

donderdag 29 januari 2009



Er stond een bruin stoffen fauteuil in de woonkamer. Als papa uit zijn werk kwam dan ging hij in die stoel zitten en klom ik ernaast. Misschien las hij een krantje of zette eerst de televisie aan voordat hij ging zitten. Dan legde hij zijn arm om mijn smalle schouders en voelde ik me goed.

Ik zat ook weleens alleen in die stoel. Omdat papa nog niet thuis was. Mama schraapte het koud geworden eten van het bord, liet bestek rinkelen en gooide hard de klep van de vuilnisemmer dicht.

Labels: ,


4:54 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 7.

zaterdag 24 januari 2009



Als ik uit school kwam wilde ik eerst, na sap en een koekje, naar mijn verkleedkist. Er lag een poncho in. Ik gooide hem niet over mijn hoofd om hem te dragen over mijn schouders, maar maakte er een rok van. Dan kon ik zwieren voor de spiegel of voor de televisie. Om mijn hoofd wierp ik een lange sjaal die mama achter bijeen bond zodat het voelde alsof ik heel lang haar had.

Ik was een dame. Een danseres. Een zangeres. Een entertainer. Een grappenmaker. Een vrolijke. Een expressieve. Een meisje.

polaroid.


Bij oma trok ik de oude hakpumps aan, pakte de jaren dertig hoed met veer en drapeerde een sjaal om mijn schouders en liep met versleten leren handtas door de kamer.

Ik was een actrice. Een toneelspeler. Een fantasierijke. Een meisje.


Op het speelplein bij oma en opa woonden jongere kinderen. Zij kwamen op bezoek en zaten in een halve cirkel terwijl ik opvoerde. Vertelde. Dramatiseerde. Inleefde.

Ik was een tantetje. Een jonge griet. Een goedlachse. Een troela.

Labels: ,


11:16 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 6.

woensdag 14 januari 2009



Het was een doodnormale dag en mama en ik liepen samen door de stad. Ik weet dat het regenachtig weer was en mijn mama geen paraplu bij had en geen regenjas. Ze liep naast haar fiets in de regen en wilde even naar de Hema.

Ik weet het nog precies. Als ik mijn ogen sluit sta ik daar gewoon weer. Tussen de borstels, kammen en elastiekjes. Papieren zakdoekjes, nagelvijlen en creme-pjes. Volgens mij was mama even ergens anders en regende het ondertussen met bakken uit de hemel. In mijn beleving was het gewoon stromende regen. Heel hard.

Ik zag, in een onderste schap, van die hele leuke kleurrijke regenkapjes. Plastic met een grappig detail erop. Ik leunde voorover, bekeek de regenkapjes en nam er eentje in mijn hand.

Het was de tijd van alarmloosheid. Als je slinks genoeg was dan kon je gewoon veel en goed jatten. Er ging geen alarm af, er stonden geen beveiligingsmensen bij de deur en er zaten geen onzichtbare streepjescodes op alle spullen.

'Kijk mama,-' riep ik toen we eenmaal buiten stonden en mama mopperde op het vieze weer.
'Ik heb iets voor jou, dan worden je haren niet nat!'

Het was de Robin Hood Methode. En nee, niet mijn laatste jatervaring.

Labels: ,


7:17 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 5.

dinsdag 13 januari 2009



Er lijkt zich een gat te vormen tussen de herinnering van dreumes en peutertijd naar kleuterschap. De eerstvolgende herinnering die ik heb is van juffrouw Elly. Juffrouw Elly was een wat oudere kleuterjuf met een mooi bureau in de volle zon waar een enorme blauwe steen op stond. Zo'n steen met een doorzichtige gloed. Vooral als de zon erop scheen was ik erdoor gefascineerd.

Ik herinner me de dag dat we kringgesprek hadden en Ivar, het enige donkere jongetje, uit boosheid een kussen openrukte en allemaal kleine, zachte veertjes in de lucht zweefden. Ik zie het beeld nog voor me. Ik was erdoor vervoerd en vond het bijzonder. Het maakte blij en gelukkig, ook al was juf Elly heel erg boos toen ze terugkwam van een toiletbezoek en alle kinderen in de rondte zag springen en lachen tussen de puinhoop van witte veren.

Een andere keer stond ik met een schaar tussen een gangpad. De ene stellage bevatte plakspullen, gekleurde blaadjes en allerlei ander knutselmateriaal. De andere stellage bevatte prikpennen, priklappen en ook scharen. Ik pakte er een, keek om het hoekje en knipte prompt een hap haar uit m'n pony. Mijn moeder was boos toen ze me zag toen ik uit school kwam. De schoolfotograaf zou me met hap uit de pony zo op de foto flitsen.

Maar die blauwe steen. Ik vond het een mooie, mysterieuze steen. Ook al wist ik toen vast niet wat mysterieus was. Maar dat ik er steeds naar moest kijken was een feit. Ik raakte het ook aan als ik in de rij stond te wachten bij het bureau en ik hoopte op een sticker. Op een middag was niemand in de klas en nam ik de blauwe steen mee naar huis. Mijn moeder vroeg waar ik die steen vandaan had. Ik vertelde met stalen gezicht: 'Van juf Elly.' Maar mijn moeder had zo haar twijfels. Ze nam me aan de hand mee naar de kleuterklas, beval de steen terug te geven aan juf Elly en 'sorry' te zeggen.

Het was mijn eerste jatervaring.

Labels: ,


8:54 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 4.

donderdag 8 januari 2009



Ik maak even een sprong in de tijd. In de tijd van nu naar toen, maar ook van klein naar veel groter. Het telt 1985.

Er was hectiek. De witte peugeot was verkocht, het koophuis ook. Weinig geld. Als de appels niet meer in de fruitschaal lagen, dan hadden we gewoonweg geen fruit meer die week. Nieuwe buurt, nieuwe kamer, en ik ging meerdere malen met armen over elkaar mokkend naar boven. Er zat een stom groen bos tegen de wand geplakt waar mijn bed tegenaan gezet was. Ik miste mijn vriendinnetjes, school en mijn buurmeisje. Het rook er nog naar verf en ik haatte het. Ik was twaalf en ik haatte het!

De winter zette in en was streng. De sneeuw viel en bleef liggen; een witte wolkendeken lag wekenlang over het zuiden des lands en papa kreeg eindelijk, na jaren werkloosheid, een nieuwe baan; de meterstanden opnemen bij de mensen thuis. (Toen nog met pen en papier.) Op de fiets, want de auto was verkocht, was papa hele dagen aan het werk in de gure vrieskou.

Ik herinner me dat ik beneden naar de zwart-wit televisie aan het kijken was en papa met fiets aan de hand het paadje op liep, helemaal verkleumd en met ijspegels hangend aan zijn snor. Hij hinkte de gang in, kon zijn handen niet meer bewegen en zijn ogen traanden waardoor zijn wangen weer pijnlijk werden. Er kwam die winter een elfstedentocht.

De herinnering dreef naar de achtergrond, maar sinds deze constante graden onder nul voel ik enorm respect voor mijn vader. Hij ging door weer en wind geld verdienen om zijn gezin te onderhouden.

Een soort vroeger.


polaroid.

Labels: , ,


10:07 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 3.

woensdag 7 januari 2009



polaroid.

Labels: ,


7:47 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 2.

dinsdag 6 januari 2009



Ik lag bij de buren in de slaapkamer, zo vertelde mijn moeder, en ik vond het er maar niks. Bij het binnenbrengen; ik bij mijn moeder op de arm, bekeek ik de andere ruimte en zag dat het niet mijn eigen kamer was. Ik werd in een soort van campingbedje gelegd en de gordijnen werden gesloten. Ik kan me zo voorstellen dat mijn moeder me bemoedigende woorden toesprak. Zoiets als: 'Ga maar lekker slapen.' Maar ik bekeek de wanden, de meubels en mijn campingbedje en vond het maar niks.

Misschien kun je zelf je allereerste herinnering niet meer helemaal terughalen, maar ik weet dat ik, toen ik heel klein was, in mijn eigen kamer met tranen over mijn wangen bij het raam stond omdat papa en mama even op visite gingen bij Geert en Anneke, de buren, en ik wist dat ik alleen achterbleef met babyfoon. Ik drukte mijn neus tegen de koude ruit en zag mijn moeder naar boven kijken. Volgens mij regende het die zomeravond. ...

Labels:


10:03 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 1.

zaterdag 3 januari 2009



Pas geleden bedacht ik me, hoe het geweest zou zijn als ik de hele weg van baarmoeder, indaling tot de weg naar het licht, bewust meegemaakt zou hebben. Mijn broer had een theorie dat het misschien wel hetzelfde was als reincarnatie. De ziel volgt zijn weg van het donker naar het licht. Wedergeboorte.

Het lijkt me helemaal geen pretje om te midden van hevige draaikolkerige weeen, jezelf zonder enige controle naar beneden te voelen gaan, zodat je jezelf door een soort nauwe buis moet zien te wurmen, omdat het echt niet meer terug te draaien is. Een vroegtijdige overgave. Het begint dan al. Zoals daarna alles in het leven een grote overgave zal zijn. Met je schouders wringend door nauwe obstakels.

Naar mijn weten, zoals mijn moeder mij altijd verteld heeft, ben ik geen huilbaby geweest. Ik zag het licht, keek verwonderd om me heen en heb alles zoals in een totale overgave aanvaard. Dat de controle pas veel later om de hoek kwam kijken was toen nog helemaal geen issue; in een donkere kamer slapen wilde toen al niet meer lukken. Ik was verknocht aan het Licht.

Labels:


11:54 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. (Ik ben hier. deel 6.)

woensdag 31 december 2008



'Dat ieder kind beinvloed wordt door het gezin waaruit het komt, is evident. Maar meestal begrijp je de ware impact pas jaren later; in het omkijken.' -- bladzijde 98 van Zin.

koffer.


'Koffers maak je soms open
of doe je dicht.
Je haalt er wat uit
en stopt er wat in.
Een oude brief
in mijn jaszak.
Een kofer in mijn hand.
De wind in mijn haren
op een groot station.

Ze zeggen dat
in dromen
een station een tussenstop is
van A naar B.
Een begin- en eindbestemming
en onderweg
heel veel Antwoorden
op belangrijke vragen.' -- bladzijde 51 van Witte Koord.

Wat is Ik,
als Ik niet
meer besta
zoals Ik
ooit was?
En wat doe Jij
met Mij
terwijl je Mij
leest?
Wie was Ik
toen Ik Mijzelf was,
en waar ben Jij
Op de valreep
van Oud op Nieuw?

Be Me is een topic bij een nieuw project via mediame.nl

Labels: , , ,


6:22 PM //