Share

Ambitie.

donderdag 30 juli 2009



1 streven; eerzucht

Wanneer je aan ambitie denkt ben je misschien geneigd een nare smaak in je mond te krijgen. Ambitie wordt gezien als zakelijk, mannelijk, doelgericht en doelbewust. Misschien is het ook wel zo dat ambitie soms geassocieerd wordt met egocentrisme. Ten koste van wie of wat ga je voor je ambities? Maar ambitie kan ook juist heel klein zijn, maatschappelijk.

De hedendaagse tijd vraagt aan vooral de vrouw de nodige ambities tentoon te spreiden; het runnen van een huishouden, het opvoeden van kinderen, het hebben van een baan, het plannen en organiseren van vrije tijd met kind, man en vrienden.

Ambitie is gedrevenheid van binnenuit. Ambitie is waarvoor je op deze aardkloot bent. Waar je onuitputtelijke energie van krijgt, waar jouw persoonlijke doelstelling ligt. Wat je blij maakt en waarheen je wilt.

Misschien is het een soort weggetje. Je loopt op die weg naar het juiste gedeelte van het pad dat jij moet volgen. Tegenwoordig vraag ik me zelf weleens af of wij met z'n allen niet teveel willen en moeten, om die ambitie te bereiken. We willen met z'n allen zoveel. In korte tijd. Zo snel. Zo makkelijk.

Ik ben redelijk gedreven. Ik ben een boogschutter; ik schiet mijn pijl af, daar verder weg, en ren er als een bezetene op af. Vol met enthousiasme, creativiteit en ideeen. Ik stop niet gauw, onderweg. Want daar is mijn doel en dat wil ik bereiken.

Zijn er niet kleinere ambities in je dagelijkse bestaan die je behalen kunt? Is er zoiets als een streven naar het goed volbrengen van je dag? Op een voor jou te behalen plan? Is opstaan in de ochtend op een relaxte, natuurlijke manier net zo'n belangrijk streven als het achterna gaan van je meest ideale baan? Ambitie is denk ik veel breder dan werk. Werk is veel breder. Men werkt de hele dag aan zichzelf, de ander en om geld te verdienen. Kunnen wij niet wat meer streven naar de ambitie van de dag?

Ambitietest.
Crack The Spine.

Labels: ,


12:44 PM //
Share

Uitstel.

vrijdag 17 juli 2009



1 verschuiving in tijd, verlenging van een gestelde termijn

Sinds tijden werk ik volgens een eigen gedisciplineerd principe; 's morgens veel doen, in een gestaag tempo zodat ik in de namiddag tijd heb voor mezelf. Met het gevoel dat je veel gedaan hebt en mogelijkerwijs dingen hebt afgerond kun je intens genieten van je vrije uurtjes.

In de tijd van moeten is het belangrijk om creatief om te gaan met je tijd. En soms kunnen mensen wel even wachten. Volgens mij zijn wij te snel geneigd om meteen aan de wensen van de ander te voldoen, werken we onze agenda en ons zelf daarmee in de problemen. En we moeten veel van ons zelf. We moeten mail zo snel mogelijk beantwoorden, we moeten die persoon snel terugbellen. Maar in een bepaalde tijdsvlak; een dagbesteding, doe je wat je eerst af moet hebben; wat het belangrijkst is. Een handige middel is een werklijst maken. Op die lijst orden je voor jezelf je taken en verschuif je die taken zodat op nummer een staat wat het eerste is dat af moet.

1) bepaal je prioriteit(en)
2) maak een werklijst
3) streep af wat je gedaan hebt
4) neem een pauze als je even niet meer geconcentreerd bent
5) voorkom de uitstelmethode. De uitstelmethode is eerst tien minder belangrijke (leukere) klusjes doen en dan pas toekomen aan het belangrijkste, waardoor je in tijdnood komt.

16 juli 2009.


Van uitstel komt afstel. Als je tijd hebt, maak het af. Het is pas genieten als je niet meer hoeft na te denken of je nog je agenda moet nakijken, mail moet beantwoorden en afspraken moet maken, of klusjes moet afronden die je liever op de schap zet. Voor morgen of overmorgen. Leven doe je nu. Als je werk af is, voel je je vrij en geniet je beter. Zonder (al te veel) zorgen.

Leestip: Tijdmanagement voor Dummies.

Labels: , ,


9:49 AM //
Share

Zonnig.

vrijdag 3 juli 2009



Zonnig

1 door de zon beschenen, met veel zon

2 vrolijk

Als ik (terug)denk aan de hoofdpersoon Reva Reijnen, een soort van meiske aan de kant van de straat onderzoekend en observerend naar de rest van de wereld en de mensen die erin bewegen, denk ik terug aan Isla Cristina waar zij vertoefde toen zij de beslissing nam weg te gaan uit het kale Nederland om antwoorden te vinden.

Ik zie haar, met haar volle tas, afgetrapte spijkerbroek en licht shirtje, lopend op de bolle stenen naar de pier. In de volle zon, op een zondag, met wat toeristen die op slippers langs haar lopen, loopt zij zwijgend naar de zandstrook. Haar zwarte haren plakken tegen haar schouderbladen. De zon prikt op haar gezicht en er loopt een klein streepje transpiratie van de haargrens in haar nek via haar schouder naar haar rug.

Zelf ben ik jaren geleden ook daar geweest. Met een huurauto reden broer en ik op de lange snelweg langs wadden en water. Het was een mooie zomerdag. De lange weg mondde uit in een zandweggetje naar de kust. Er stond een klein jongetje aan de kantn van de zee. Hij was boos omdat zijn vriendjes niet met hem wilden spelen.

...


Op de een of andere manier is Isla Cristina nooit uit mijn gedachten gegaan. De zomer, de zee, de wadden. De grote vuurtoren. De warmte. De zon. Het ontstaan van mijn verhaal. ...

Labels: , ,


10:58 AM //
Share

Beste Paulien,

woensdag 17 juni 2009



Daar begint het dus al mee. Met beste. Ik weet toch helemaal niet of je een beste bent? Lieve gaat dan weer net te ver, vind ik, en geachte is over the top. Of is het over de top?

Ik heb je boek(je) met veel interesse en plezier gelezen. Het is niet een boek wat je oppakt en niet meer weg kunt leggen, maar telkens een beetje taal is best leuk. (Nu weet ik dat je van het woordje best vindt dat het dus niet echt best is, maar in deze context vind ik dat ik best best gebruiken kan.)

taal is zeg maar echt mijn ding.


Door het lezen van je boek(je) ben ik erg op taal gaan letten. Zo vroeg ik me af of je 'je ergert je' mag gebruiken of ' je ergert' . Als ik dan vervolgens erger tien keer uitspreek, hardop dan wel hardop in mijn hoofd, dan erger ik me niet alleen aan mezelf maar ook aan het woord erger. Erger kan het niet worden!

Dus.

Dat is ook al zoiets. Het is blijkbaar algemeen gebruikelijk geworden om te pas en te onpas (daar zou je ook een alinea mee kunnen vullen) achter een perfecte geeindigde zin 'dus' te zetten. 'Ik erger me aan jou. Dus.' Of: 'Zo ging het dus. Dus.'

Anyhoo. (Sh**) Toen ik gisterenavond in mijn mandje lag *rolt ogen* en je dankwoord las en besefte dat het einde naderde, van het boek(je), vroeg ik me af of er nog een deel twee komt. Want volgens mij ben je nooit helemaal uitgetaald. Blijven er spraakvernieuwingen zich aandoen en blijf je je ergeren aan bepaalde taal- en woordkeuzes.

Persoonlijk frustreert me het meest de woorden die verkleind worden. Duimpje. Kindje. Borstje. Piemeltje. Huisje. Dinnetje.

Nu ben ik met die laatste zwaar de mist in gegaan. (De mist in?) Het werd ooit gebruikt, volgens mij, door Joyce Heisen op haar blog die nu uitgestorven lijkt. Voorbeeldje: 'Ik wist ook wel dat ik niet weg kon komen met een filmmiddag zonder m&m's. Dat zou binnen de dinnengroep als hoogverraad beschouwd worden.'
Ik begon het woord 'dinnen' te gebruiken als een soort van ik-spuug-op-het-woord. Maar tot mijn ergernis werd het een beetje boel gewoon.

Beetje boel. Rutger, da's jouw schuld.

Het woeide. Ja, dat is mijn woord. Een verbastering van waaien. Het onweerde en woeide enorm! 'Het woeit hier ontzettUnd!' (Ik ben een Und-tiep. Geen ond, zoals Nico Dijkshoorn die nu zomervakantie heeft. (Wat de rest van de crew ook maar beter kan doen. Vakantie houden.)

Maar, dus, Paulien, ik heb ontzettUnd genoten van je boek(je). Het maakte me vaak aan het lachen wat vreemde momenten opleverde in de trein. Ik hoop dat je overweegt een deel twee te schrijven, want dat moet eigenlijk. (Eigenlijk is ook een loos woord; 'Ik wil eigenlijk zeggen dat ik het er niet mee eens ben.' Dat zeg je dan toch al?)

Vanmorgen las ik de Metro in de trein, want boek uit etcetera, en zag dat je nog steeds in de top tien staat van beste boeken die nu gelezen worden. Gefeliciteerd. En nee, ik ga niet flapstaarten. Tss!



videofilmpje.
paulien's website.

Labels: ,


9:19 AM //
Share

Eerste Haagse Hap.

zaterdag 6 juni 2009



De eerste Haagse Hoap was gisterenavond. Het online gebeuren zoekt vrijblijvend zijn weg naar offline. Dat maakt internet leuk.



Met dank aan Maurits B voor het leuke filmpje.

Labels: , ,


10:11 AM //
Share

Angst/ Onbegonnen.

donderdag 21 mei 2009



Overbezorgdheid. En dan in het extreme. Daar had ik, heb ik, alhoewel veel minder dan voorheen, last van. Als ik visite had en mijn visite ging weer naar huis, dan wilde ik dat ze me belden zodra ze weer thuis waren. Soms dacht ik het en durfde het niet hardop te vragen maar bij mensen waar ik ontzettend veel van hield, deed ik dat wel. Als ik een ambulance hoorde voortrazen over de weg, met een onheilspellende sirene, dan raakte ik van binnen in paniek en was ervan overtuigd dat ik binnen dan en een uur gebeld zou gaan worden dat iemand die ik goed kende was overleden.

Een gegeneraliseerde angststoornis. Angst.



klik op foto voor trailer.

Iedereen heeft in meer of mindere mate last van angst. Angst voor honden, vogels, hoogtes, dieptes, water, voedsel, verlatingsangst, bindingsangst, spinnenangst, angst om te vliegen, sociale fobie, etc. Zodra het je leven gaat beheersen en je continu bezig bent met je angst(en) dan vergalt het je recht op geluk, rust en manier om vrij te genieten. Soms heb je dan therapie nodig om ermee om te gaan. En soms lukt dat. Gelukkig.

Vanavond ga ik naar een film over angst. De film is gemaakt door Michiel van Erp. Wat ik er al van gezien heb is dat het een hele integere film is van een aantal mensen die verder normaal door het leven wandelen maar wel last hebben van hun angst. Mensen zoals jij en ik. Gewoon. In Amsterdam. Waar dan ook.

Labels: ,


2:19 PM //
Share

Verantwoordelijk.

donderdag 7 mei 2009



1 ter verantwoording roepen

2 veel verantwoordelijkheid meebrengend

Ik ben verantwoordelijk voor mijzelf en mijn daden.
Ik ben verantwoordelijk voor mijn woorden hardop en via het geschreven blad.
Ik ben verantwoordelijk voor de beslissingen die ik neem en niet neem.
Ik ben verantwoordelijk voor de tijd die ik neem voor naasten die ik liefheb.
Ook voor de keuzes die ik maak impulsief en weloverwogen.

schets


Ik ben niet verantwoordelijk voor het leed dat een ander zichzelf aandoet, ook al is het familie, vriendschap of een toevallige voorbijganger op mijn pad.
Ik ben niet verantwoordelijk voor de gevoelens voor de ander als ik mijn beslissingen neem.

Ik ben altijd over-verantwoordelijk geweest voor andermans leed, verdriet en kwelling.
Ik stop met die scheefgegroeide verantwoordelijkheid.
Je bent je eigen persoon met eigen beslissingen en eigen keuzes. Wat jij ermee doet is jouw verantwoordelijkheid.

De verantwoordelijkheid bij de ander laten is een geschenk.
Onthou dat.

Labels: ,


2:59 PM //
Share

Want Inspiratie.

zaterdag 11 april 2009



Omdat het mij liet nadenken maar ook niet losliet, besloot ik het te bestuderen en te analyseren.

Want wat je niet kunt vangen, aanraken en kneden is energie.

Energie is sfeer, (buiten)gevoel en trillingen. Sommige trillingen gaan zo langzaam of zo snel dat je het nauwelijks of helemaal niet registreert. Energie is vrij van tijd en ruimte. Energie is nu, vroeger en toekomst.

Ik denk dat energie een voorbode is van inspiratie. Zonder de energie om je heen; het aanschouwen van creaties van anderen, het gevoel dat je krijgt als je wandelt, werkt of slaapt, DOET, kan inspiratie niet leven.



Inspiratie is naar mijn mening een samenvoeging van visualiseren, herinneringen opslaan en nadenken maar dan in een heel versneld tempo waarbij je het gevoel ineens kan hebben middenin de nacht wakker te worden en rechtop in je bed te zitten met het idee dat je NU dat idee gaat uitwerken. Het plotselinge, het weten dat het zo is, en dat je het zo gaat doen.

Eigenlijk wil ik er niet al te zweverig over doen, maar toch geloof ik dat niet iedereen het evengoed ontwikkelt heeft. Mensen die te druk leven, weinig tijd hebben voor zichzelf om even in stilte met zichzelf te leven, voelen, herinneren en visualiseren het niet. Ik denk namelijk dat iedereen inspiratievol kan leven. Inspiratie maakt creatiever, ruimdenkender en overstijgt grenzen.

Maar ja, het. Het 'iets' dat je dan ineens voelt bruisen als een bruistabletje; dat borrelt vanuit je buik en waarbij je een fijn gevoel krijgt, waardoor je weet dat als je het ideetje zo gaat aanpakken; zo gaat maken of zo gaat doen, dat is een ingeving, een zomaar helder moment. Energie. Het komt tot je als je even in een helder moment zit; totaal onbevangen en vrij van gedachten. Is dat ingegeven door daar ergens boven, middenin of vanuit jezelf? Daar mag je zelf je eigen inspiratievolle ideetjes over hebben.

Leestip .s.
Inspiratievolle quotes.
Wikipedia.


Labels: , , ,


12:45 PM //
Share

Efficient.

donderdag 2 april 2009



1 zo dat het de minste middelen,inspanning enz. kost ; doelmatig

'Ik ben het ineens helemaal beu!'

klaagde ik gisterenavond toen ik bij vriendinnetje ging eten.

'Die rotzooi bij mij thuis. Ik word er helemaal kriegel van. Ik voel me blegh!
Het is nog maar een week of vier, ik zit in de rotzooi, ik word er helemaal naar van.'

Mijn manier om te dealen met de onzekerheden des levens is het in de hand houden en controle houden van de spullen om mij heen. Tijdens de lekkage en mijn slaapkamer, badkamer en daardoor mijn woonkamer overhoop lag, moest ik me overgeven aan de ongecontrolleerde bende die het mijn leven bezorgde. Sommige mensen haalden nuchter hun schouders op, maar ik kon wel gillen.

Ik ben een planner. Ik plan de dingen die te plannen zijn. Mensen die niet van plannen houden, geen planning hebben en niet weten hoe ze moeten plannen zijn mensen waar ik zwaar geirriteerd van kan raken. Ik merk het tijdens mijn werk; ik BLEGH! die mensen weleens. Zij weten het ook.

Nog vier weken woon ik hier. Nog vier weken in de rotzooi. Er liggen dozen op elkaar gestapeld. Aankomende zaterdag zou ik met vriendinnetje alvast wat spullen verhuizen. Dat gaat opeens niet door omdat zij sinds woensdag met haar teen in het gips zit. Ik kan soms wel janken. Ik moet het ondergaan dat de tijd voorttikt en ik me soms overgeleverd moet voelen aan de beslissingen van andere mensen. Ik plan veel maar ik kan niet alles plannen. Ik moet mijn controle laten varen en roeien met de riemen die ik heb. Ik wil telkens gillen. Of janken. Of gillen en janken allebei. Ik zit me een beetje gek te voelen. Ontzettend BLEGH!

Ik ben een doelgericht persoon. Ik ben planmatig, denk in stappen en kom zo tot mijn einddoel. Dat gaat altijd goed. Ik werk daardoor snel. Maar soms werk je met mensen die niet zo zijn, die vooral tralala-end door het leven huppelen en later met de rotzooi zitten. Ik voorkom het. En doe daar ontzettend mijn best voor. Ik ben efficient. Tot op het bot. Omdat ik daar mijn zekerheden uithaal. Ik vind mezelf daardoor niet altijd een gezellig mens. Ik kan het verklaren, begrijpelijk maken, maar ben dan niet echt gezellig.

Ik heb zin om te gooien, te schoppen en de deur uit te wandelen. In plaats daarvan ruim ik nog wat meer op. Nog vier weken. Nog vier weken. Nog.. vier weken. ...

Labels: ,


10:34 AM //
Share

Gewicht

donderdag 19 maart 2009



1 zwaarte, massa

2 -en voorwerp van bep. zwaarte, om te wegen of om iets in beweging te brengen

3 belangrijkheid

DUN:

Mijn lichaam
Gewichtloos
De botten
steken door mijn vlees
Witte porselein
Rood en blauwe aderen
gemerkt als een wegenmap
Van hoofd naar teen
en weer terug
Bloed pompend
Hart bonkend
Ik leef nog ...

mei 2005

Labels: ,


9:21 PM //
Share

(Waar blijft de) Tijd.

zondag 8 maart 2009



1 opeenvolging van ogenblikken; tijdsverloop, tijdsduur of tijdstip

2 vorm van werkwoord ter aanduiding van tijd vd handeling in het heden, het verleden of de toekomst.


Dat tijd een soort van perceptie is. En de tijd langzaam gaat als je zes jaar bent en snel gaat als je vijf-en-dertig bent. P. en ik hadden een gesprekje laatst over tijd, en gisteren toen ik met een vriendin in een restaurant zat, bespraken we tijd alsof tijd op kon gaan en soms over was.

Dat mijn agenda uitpuilde van geplande gesprekken, onverwachte uitnodigingen, werk, dingen-die-ik-doen-moest en wanneer ik in het zuiden des lands bivakkeerde en wanneer niet. Dat ik zoveel in tijd moest proppen dat ik soms nauwelijks aan ademhalen toekwam, zo overdreef ik. Een beetje. Tijd maken leek soms zo er-niet-toedoend, maar als ik naar mijn lichaam luisterde moest tijd soms gemaakt.

'Wat doe je zondag?' vroeg mijn vriendin terwijl ze een stukje kip in haar mond propte.

'Ik ga eerst uitslapen. En dan bedoel ik slapen totdat ik wakker word. Geen wekker, geen gefluister in mijn oor dat 'we echt moeten opstaan' en geen innerlijk stemmetje dat zegt dat ik ergens toch moet opstaan.'

'En dan moet ik ernstig gaan opruimen, opbergen en weggooien. Mijn schuur bijvoorbeeld. Wat een rotzooi ligt daar.'

'En ik heb behoefte om even een eind te gaan wandelen. Zoals ik eerst altijd deed. langs de wegen en de bossen met mijn iPod op. En dan met een soort van beginnende spierpijn in mijn bovenbenen weer teruggaan naar huis, waar ik eerst naar de kraan loop om een glas koud water te drinken.'

En dan leek de dag alweer om. De tijd gevlogen in minuten, uren en een aantal seconden.

We hadden het over leeftijden. Leeftijden die gaan spelen als de rest om je heen het moederschap omarmt en jij aan de zijlijn staat en jij je afvraagt wanneer jij degene bent. Dat tijd een vervelend en naar spelletje speelt met timing en een goed moment. Dat je soms voelt van binnen dat je ergens eind twintig bent maar je geboortejaar schreeuwt dat je VIJF-EN-DERTIG BENT!

'Ik wil me niet laten pushen door tijd!' riep ik.

Je moest ook vertrouwen hebben in de tijd. Tijd heelt alle wonden, komt tijd komt raad en tijd baart rozen. En tja, de tijd zal het leren.

Labels: ,


12:01 AM //
Share

What you SHOULD have said.

donderdag 19 februari 2009



Bejegen goede mensen goed. Bejegen niet-goede
mensen eveneens goed. Dat is hoe goedheid ontstaat. --Lao Tse


In verband met afscheid nemen en wat belangrijk is als je afscheid neemt, is het terugkijken naar de afgelopen jaren en de leuke dingen iets om me te herinneren en te koesteren, maar heb ik ook de mindere leuke dingen te herinneren. Wat doe ik daarmee? Werk en mobbing bijvoorbeeld.

Herken je die momenten in je leven dat mensen je zulke lelijke dingen mee te delen hebben dat je op het eerste ogenblik staat te knipperen met je ogen en je mond aanvoelt als een lap zeem? En dat je uren later, thuis op de bank, bedenkt dat je DAT had moeten zeggen? ...

'Ex twee collegae,

Ik had het toen moeten zien. Dat waar ik op afgerekend ben eigenlijk kenmerken waren van goed functioneren. Dat ik telkens de afwasmachine uitruimde was natuurlijk een godsschande, maar als jullie die afwasmachine niet uitruimden, bleef de afwas staan.

Ook had ik toen moeten inzien dat aandacht en liefde voor de kinderen in de groep een manipulerende techniek was de kinderen voor mij te winnen zodat ook de ouders het liefst met mij een gesprek aanknoopten in plaats van met jullie.

Ik had natuurlijk ook nooit of te nimmer de groep uit moeten lopen op momenten dat ik nodig naar het toilet moest. Het was ontzettend onnadenkend van me om juist op die momenten de deur achter me te sluiten om naar de overkant te wandelen om te gaan urineren. Ik zou natuurlijk zeker moeten vergeten die keer dat jullie twee collegae samen op het toilet aan het roddelen waren over mij en schrokken toen ik de deur opende.

Wat ik HAD moeten zeggen was dat jullie beter naar jezelf hadden moeten kijken. Waarom wilden ouders geen gesprekken met jullie? Waarom waren er zoveel kinderen gehecht aan mij? Was dat omdat ik afstandelijk was en teveel met privezaken bezig was, zoals telkens naar huis bellen om te vragen wie vanavond het eten zou koken? Of Marietje haar roze maillot aan had of de blauwe? Of dat het vlees uit de vriezer gehaald moest worden?

Mijn functioneren was prima. Ik had oog voor elk kind, elke ouder en wist bovendien tussendoor de boel netjes te houden. Al deze argumenten werden in een gesprek naar voren gebracht als zwaar disfunctioneren. Ik had toen moeten zeggen dat jullie je mond moesten houden. Dat jullie niet goed bij je hoofd waren. Ik had alles behalve moeten zwijgen. Ik had alles behalve moeten huilen en moeten twijfelen aan mezelf.

Door dit voorval jaren geleden werd ik erg onzeker. Ik voel nu boosheid als ik eraan terugdenk, maar ik neem genoegen met deze afscheidsuiting. Omdat iemand afgelopen week tegen me zei dit te doen en omdat ik deze interessante link vond op internet. Afscheid neem ik ook van nare mensen. Het gaat jullie goed. Wees wijs. Doe goed.'


What you SHOULD have said.

Labels: , , ,


9:13 PM //
Share

Hartstocht.

woensdag 4 februari 2009



1 heftige, onstuimige drang om aan een verlangen, begeerte te voldoen

2 grote liefde

Het lijkt alsof ik jaren op zoek was naar liefde maar een liefde wilde die niet goed voor mij was. Of niet goed bij me paste. Ik zocht in de verkeerde hoeken, op verkeerde plaatsen en vooral in verkeerde personen. Niet (altijd) perse verkeerd als in fout, maar verkeerd voor mij. Maar misschien was ik wel gewoon bang. Hartstikke bang.

'Wie liefde geeft, liefde ontmoet.'

hand in hand.


Wijze woorden van iemand die maar niet tot me doordrong. Soms, als ik in mijn zware pms bui beland ben, kan ik daar een stil traantje om laten. Niet lang, want ik heb veel meer om over te glimlachen en blij om te zijn. Ik durf zelfs nu te zeggen: gelukkig.

Soms staat hij pal voor je neus, zwaait heen en weer, roept 'joehoe!' en springt en vecht voor aandacht. Als jij verder kijkt dan je neus lang is, ben je altijd bezig met verder weg en aan de overkant. En op het moment dat je inziet dat hij voor je neus staat te zwaaien, heen en weer springt en 'duhuh!' roept, en je hem eens van een andere kant bekijkt, een beetje 'hmm' mompelt, en over hem gaat dromen en aan hem gaat denken, dan raakt je wereld danig in de war. Omdat je denkt zoveel te verliezen. Zo lijkt het.

Gisteren miste ik hem. Ik miste hem niet een beetje maar een beetje erg. Een soort van stil verscheurd gevoel van niet helemaal lekker in je vel zitten. Een beetje onrustig. Een beetje heimwee-ig. Een beetje ik-hou-van-jou-en-ik-wil-eigenlijk-bij-je-zijn.

Dat gevoel laat je toe als je je openstelt. En zonder die angst voel je zoveel liefde.


(Dit is een erg romanties stukje tekst en dat is de schuld van loesje!)

Labels: , ,


7:21 PM //
Share

Houvast.

maandag 26 januari 2009




1 iets waaraan men zich of waaraan men iets vast kan houden

Vasthouden
1 omvatten, omklemmen met de handen

2 niet afwijken van


'Vorig jaar wist ik niet waarheen ik ging. Die lange weg vooruit leek oneindig lang, een beetje donker en zonder antwoorden. Maar omdat ik tegen mezelf zei, in een soort van onmacht, 'laat het dan ook maar gewoon gebeuren' werd die weg vanzelf breder.'

Ik sprak iemand vandaag die met tranen in haar ogen aan het eind van de lange tafel zat en niet wist waar die weg naartoe ging.

'Die weg is altijd onzeker en niet te bepalen. Er gebeuren telkens onverwachte dingen. Ik weet dat het te makkelijk gezegd is om los te laten, want hoe doe je dat? Een ander, een buitenstaander, heeft altijd makkelijk praten. Want hoe doe je dat nou echt?'

'Ik wil het liefst vasthouden en bij me houden. Dingen onder controle houden; weten waar ik aan toe ben.'

Ik knikte. Want ik begreep.

'Ik heb je Witte Koord afgelopen weekend uit gelezen. Ik voelde me er verdrietig door.'

'Maar het heeft toch een 'happy end'? vroeg ik verbaasd.

'Maar ook zij kon niet vasthouden. Uiteindelijk.'

Ik dacht erover na. Of het zo wel was. Hoe haar perceptie was te interpreteren. Of ik dat uberhaupt wel kon.

'Toch liet zij ook los. En op het moment van loslaten gaan dingen gebeuren. In het vasthouden zit veel kracht, maar in het loslaten meer vrijheid. En loslaten gebeurt op het moment dat het moment goed is. Voor jou.'

Labels: ,


7:32 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 4.

donderdag 8 januari 2009



Ik maak even een sprong in de tijd. In de tijd van nu naar toen, maar ook van klein naar veel groter. Het telt 1985.

Er was hectiek. De witte peugeot was verkocht, het koophuis ook. Weinig geld. Als de appels niet meer in de fruitschaal lagen, dan hadden we gewoonweg geen fruit meer die week. Nieuwe buurt, nieuwe kamer, en ik ging meerdere malen met armen over elkaar mokkend naar boven. Er zat een stom groen bos tegen de wand geplakt waar mijn bed tegenaan gezet was. Ik miste mijn vriendinnetjes, school en mijn buurmeisje. Het rook er nog naar verf en ik haatte het. Ik was twaalf en ik haatte het!

De winter zette in en was streng. De sneeuw viel en bleef liggen; een witte wolkendeken lag wekenlang over het zuiden des lands en papa kreeg eindelijk, na jaren werkloosheid, een nieuwe baan; de meterstanden opnemen bij de mensen thuis. (Toen nog met pen en papier.) Op de fiets, want de auto was verkocht, was papa hele dagen aan het werk in de gure vrieskou.

Ik herinner me dat ik beneden naar de zwart-wit televisie aan het kijken was en papa met fiets aan de hand het paadje op liep, helemaal verkleumd en met ijspegels hangend aan zijn snor. Hij hinkte de gang in, kon zijn handen niet meer bewegen en zijn ogen traanden waardoor zijn wangen weer pijnlijk werden. Er kwam die winter een elfstedentocht.

De herinnering dreef naar de achtergrond, maar sinds deze constante graden onder nul voel ik enorm respect voor mijn vader. Hij ging door weer en wind geld verdienen om zijn gezin te onderhouden.

Een soort vroeger.


polaroid.

Labels: , ,


10:07 AM //
Share

Ik ben hier. deel 5.

dinsdag 16 december 2008



1. What would you miss about photography if it dindn’t exist?

dia.


Als fotografie niet bestond dan kon ik niet terug in de tijd. De tijd waarin mijn verleden onuitwisbaar was en mijn toekomst onbekend. Waarin de tijd stil kon staan met een simpele klik op de cameraknop. Waarin kleur, gevoel en periode vastgelegd werd waardoor, jaren later, ik naar mezelf kon kijken en kon zien wie ik was.

Wie was ik?

Voorheen bleek jeugdigheid; de nostalgie de andere tijd te zijn. De jaren zeventig en tachtig waren van de basisschool, oranje en bruin en schotse rokken. Loloballen, Dolly Dots en Doe Maar. Pick up's en cassettebandjes. Wham, A-Ha en The Simple Minds.

Wake Me Up, Before You Go Go.

Zonder fotografie was ik niet voor altijd zichtbaar. Zichtbaar op een manier die oneindig is. Zelfs jaren na mijn dood zal ik ergens te vinden zijn. Op internet, in een oude album die in een stoffige oude doos ligt. Ergens. Bij familieleden en vrienden. In iemands portemonnee?

Ik was hier. Altijd al. En ik blijf.
Papieren herinnering.

Labels: , ,


6:25 PM //
Share

Sinterklaas is in het land.

woensdag 19 november 2008



En koopt stiekem bij de speelgoedwinkel speelgoed. Voor een bedrag van vijf-en-zeventig euro. Voor de kindertjes in de groep.

En dan sta ik daar, in die overvolle winkel vol met roze, plastic rotzooi van allerlei prut dat op batterijen werkt met bling bling lichtjes en versiersels en dergelijke. Waar is de tijd gebleven van uitdagend en leerzaam speelgoed? Ik word me bewust van de nostalgie van vroegah.

'Ik ben er niet mee opgegroeid.' vertelde ik aan iemand vandaag. 'Wij waren al blij met een paar kleine cadeautjes. Geen overvolle pietenzak vol plastic laptops, telefoons en mega mindy toei. 'Maar je moet er toch een beetje in mee.'

Ik voelde me een ouwe zeur opeens.

Waar is de dankbaarheid gebleven van enkel pepernoten in de gezette schoen? Een mandarijntje of marsepein? Het is gewoon met de jaren weggevlogen en heeft plaatsgemaakt voor CD's, stereotorens en andere dure dingen die helemaal niet in maatje kleiner-dan-klein passen.

Veel kinderen zijn niet meer blij met een kaartje, een ketting of een stickervel. Zij willen groot, groter en allergrootst en bedanken niet eens meer.
Een paar weken geleden vertelde een kind in mijn groep dat hij een flatscreen in zijn kamer had. Ik verslikte me bijna in mijn kopje koffie.

Hoort dit nu écht bij 2008?

Labels: , ,


6:41 PM //
Share

de verlate WoW.

donderdag 2 oktober 2008



rou·ti·ne [roetiene]
de; v 1 door gewoonte verkregen vaardigheid 2 normale gang van zaken


in de trein.


Dat alle rommel
Chaos -- een plek
moest krijgen,
alles op een
geordende stapel.
Recht --
alles dat scheef was
Recht,
Gelijk;
Ontrommeld
voelde bizar genoeg
als een bevrijding.

fragment uit Witte Koord. (all rights reserved.)

Reva is overal! KLIK!

Labels: , ,


12:22 PM //
Share

de WoW.

donderdag 18 september 2008



Bevlieging.

Wat komt, dat gaat
uiteindelijk.
Tenzij je,
vast kan grijpen
alles dat voor jou
grijpbaar blijft.
Ook het onzichtbare,
het mysterieuze,
het bevlogene.

Wat komt, vertrekt weer
Behalve de droom, de kracht.

Labels: ,


2:12 PM //
Share

de verlate WoW.

donderdag 21 augustus 2008



origineel
[zelfstandig naamwoord]
dat wat echt is: dit is geen kopie, maar een origineel


'Geloof jij in God?'

BAF! Die kwam even binnen.

We liepen op de antiekmarkt. Allemaal spulletjes die je kon kopen die van andere mensen geweest waren. Ik kreeg daar altijd een apart gevoel van. Dat gevoel van energie van mensen, overgedragen in spullen. Zodat het geleefd had. Doorleefde bij een ander.

Ik keek en beetje hulpeloos naar haar vader. Hoe ging ik dit een kind van zes jaar uitleggen? Geloven (in wat?) was één ding. Uitleggen een tweede.

'Nou, ik geloof denk ik niet in de man met de baard.'

Ik schrok meteen toen ik het zei. Sinterklaas, stomkop! Sinterklaas bestaat toch ook!

‘Liefde is als Sinterklaas. Je moet erin geloven, anders wordt het niks!’ -- alles is liefde.


'Ik bedoel, -' En keek nog eens naar haar vader. 'Hoe moet ik dat uitleggen?'

'Dat weet ik niet. Dat weet jij het beste.'

Daar had ik ook bar weinig aan, zeg.

"Ik geloof wel zoiets als de hemel.' probeerde ik verder.

Ik keek naar de oude kopjes en schoteltjes, schilderijtjes, frutsels en prutsels en
waande mezelf even in een aura van moeilijke kindervraagstukken waar ik hopeloos niet uit kwam.

Labels:


4:55 PM //
Share

de verlate WoW.

zaterdag 9 augustus 2008



Verdwijnen (onovergankelijk werkwoord; verdween, is verdwenen; verdwijning)

1 door vertrek of verwijdering onzichtbaar worden


Het is raar, dat als dingen, spullen, personen of herinneringen verdwijnen, daar iets nieuws voor in de plaats komt.

Max ging dood. Sido leeft.

Ik verloor in mijn baan mijn oude groep bij een locatie, en kreeg, na veel omzwervingen en vervelende dingen tussendoor, een nieuwe groep bij een fijnere locatie.

Door de lekkage, jaren geleden, verloor ik al het tastbare aan herinneringen, maar ik maak nieuwe.

Ik ben vrienden verloren maar ik krijg nieuwe.

Liefdes gaan maar komen ook. In allerlei vormen.

Soms zie ik ze niet meer, die hartjes, maar op een onverwacht moment is het er weer.

Mensen die me dierbaar waren gingen op een oneindige reis. Het tastbare was verdwenen, maar in m'n dromen verschijnen ze. Soms.

Soms kan ik de stilte niet meer horen. Het is weg, maar als ik goed luister is het er wel.

Wat is nou verdwijnen? Werkelijk?

Labels:


4:25 PM //
Share

de verlate WoW.

zondag 22 juni 2008



Vechten tegen de bierkaai. Als een Don Quichotte tegen de molens.

Het stomme ervan is dat het niet opschiet.

Het schiet niet op.

'Het schiet gewoon niet op, K.' zei het stemmetje tegen mezelf.


Vroeger nam ik makkelijker de beslissing mijn biezen te pakken bij een werkplek, na een jaartje of drie, om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Ik was nooit een studiewonder, leerde van de praktijk, gevoelsmatig en door observeren. Als het tijd was, ging ik. Ik huilde bij elk afscheid. Zwaaide collega's uit en ging.

'Het schiet niet op,K.' vertelde het stemmetje in m'n hoofd. Het zit zichzelf steeds meer in de weg. Wat wil je nu eigenlijk? Waarin kan je werkelijk uitblinken? Waar ben je écht goed in?

Er was een moment, toen ik de decaan sprak van de mavo, dat ik vertelde dat ik wilde tekenen. Hij regelde een afspraak bij de grafische mts in Boxtel. Ik liet mijn map zien. Men was onder de indruk. Ik kreeg een rondleiding. Iets in mijn buik vertelde me dat ik dit niet ging doen. Melkpakken 'herdesignen' was niets voor mij. Ik moest doen wat ik altijd al had gedaan. Waar mijn hart lag. Kinderen helpen.

Ik loop erop vast. Ik kan niet alle kinderen helpen. Ik kan signaleren, constateren en op onderzoek uit, maar ik ben niet bevoegd om daadwerkelijk een kind verder te helpen. Of niet genoeg. En het frustreert.

Vorige week plande ik een gesprek met mijn leidinggevende. Ik ga uitzoeken wat ik nog meer kan en wil. Ik krijg op projectmatige basis wat andere taken toegeschoven. Een nieuwe groep inrichten bijvoorbeeld. Wat meer kantoorwerk. Voor de afwisseling. Proeven wat ik wil en kan. Op een andere manier bezig zijn met creativiteit.

Ik ben een resultaatgericht mens. Dat is waar ik achter ben gekomen. En in plaats van vechten tegen de molens, zet ik de molens even stil om te zien welke richting ik op wil.

Labels:


12:25 PM //
Share

De verlate WoW.

dinsdag 10 juni 2008



Dood.

Vorige week, toen uit Max het leven wegblies, als in een zuchtende berusting; alle pijn verdreven en de herinnering voorbij, sprak ik iemand over de dood. Dat er bij mij thuis, in de halkast, een wilsbeschikking ligt. Omdat. Daarom.

Sommige mensen kunnen er niet over denken. Ik zie het als een wezenlijk onderdeel van mijn bestaan. Dood hoort net zo bij het leven als het leven bij de dood. Waar een man of vrouw dood gaat, wordt ergens anders een baby geboren.

Het liefst spreek ik met kinderen erover. Want dan mag je woorden als 'dood' gewoon noemen. Dood is heel veel dood, maar uit herinnering leef je.

Er staat een dik boek in mijn boekenkast, van mijn lievelingsdichteres Christina Rossetti. In dat boek staat een mooi gedicht over de dood. In mijn wilsbeschikking staat dit gedicht genoemd. En verder staat erin dat ik liever niet wil dat ze in het zwart gekleed gaan. Ze mogen ook geen koffie en cake.

'Laat ze maar BBQ-en!' riep ik in het telefoongesprek uit.

Remember me when I am gone away,
Gone far away into the silent land;
When you can no more hold me by the hand,
Nor I half turn to go, yet turning stay.
Remember me when no more day by day
You tell me of our future that you plann'd:
Only remember me; you understand
It will be late to counsel then or pray.
Yet if you should forget me for a while
And afterwards remember, do not grieve:
For if the darkness and corruption leave
A vestige of the thoughts that once I had,
Better by far you should forget and smile
Than that you should remember and be sad.


Het liefst wens ik een feestje. Een feestje dat ik geleefd heb. Met heel veel hobbels en soms wat dalen maar zeker ook met zoveel franje en heel veel plezier. En ondertussen probeer ik elke dag te leven. Het kan morgen zomaar over zijn. (In hoeverre je over over noemt. Maar dat is een andere WoW.)

Labels:


2:27 PM //
Share

(zelf) dosering. de verlate wow.

zaterdag 24 mei 2008



1 Een dosis bepalen;
2 In doses verdelen.

Het opstaan met een onverklaarbare katergevoel. Niet dat ik een druppel alcohol gedronken had op die verjaardag. Ik drink zelden alcohol. Heel af en toe een moeseltje misschien. Meer richting nooit dan zelden. Het zien van mensen die steeds joliger werden met een slokje op. Ik had nog een 7Upje genomen. Met enkel bubbels vermaakte ik me ook wel. Gelukkig waren er 'chauffeurs die niet drinken mochten' en ook aan de sapjes en bubbels waren. Het was blijkbaar soms een punt van discussie thuis; drink jij straks, of ik? Ik kon het niet begrijpen.

Toen ik negentien was vierde ik mijn eindexamen en had een kelderfeest. Na drieen sjokte ik met een straalbezopen kop langs keldermuren en wankele trappen naar boven om in een bestelbusje van vriendinnetje naar huis te gaan. Ik stond met een straalbezopen kop in de tuin van de buren en vertelde vriendin's ouders eens eventjes de keiharde waarheid. Vervolgens drukte ik tamelijk lang op de deurbel. Genanter kon het niet. Buurvrouw stond met schrik op haar gezicht in haar duster naar haar buurmeisje te kijken. Via de heg kroop ik naar mijn eigen huis. Natuurlijk hoorde ik de details dagen later pas. Toen ik helder en nuchter kon aanhoren hoe de drankconsumpties 'gevallen' waren.

In welke gevallen deed ik een oogje toe en in welke gevallen wilde ik mijn knoop in de maag achterna en uiten wat mijn wensen en meningen waren? In hoeverre was 'open staan voor' toereikend en wanneer teveel voor mij? Wanneer was mijn eigen open visie 'op'? In hoeverre was 'star' star? Als ik mijn hart voelde kloppen onder mijn borstkas omdat ik in een omgeving was, of hoorde hoe iemand ander's zijn of haar omgeving was, hoe een thuissituatie in elkaar stak, wat bij een ander normaal was en bij mij niet, wanneer gedroeg ik me er dan naar door te zeggen: dit is niet wat ik wens voor mezelf?

Continu innerlijk in conflict met mezelf zijn brak me soms op. Als een kotspartij na een stevig potje zuipen. Maar ik zoop niet. Meer. Mijn eerste straalbezopenzijn was ook meteen de laatste. Het ziet er zielig en betreurenswaardig uit als iemand wankelend op haar pumps langs liggende studenten zwalkt op weg naar huis. Toen en nu.

Heel af en toe proost ik erop. Met een moeseltje. Niet meer en niet minder.

Labels:


3:00 PM //
Share

EGOISME.

donderdag 8 mei 2008



Er klonken volwassen klanken van buiten. Ik sjokte op m'n flipflops, gezicht vol in de zon, brief in mijn hand, langs al het prachtige groen. Op de hoek zaten oudere mensen buiten. Ik hoorde iemand van de leiding van het verzorgingshuis zingen.

'Daar bij die molen, die mooie molen.'

Er sloeg een sluier van mistroostigheid om me heen. Op het pad naar mij toe liep een vrouw achter een invalidewagen met daarin een grijsharige oudere vrouw. Haar ene hand in een plastic koker. Het zat raar gedraaid. Haar magere benen in een te donkere panty. Ze leunde voorover op de desk van de wagen. Witte gekreukelde blouse. Oude huid. Haar ogen mat en troebel blauw. Ze keek me, in het voorbijgaan, aan.

Wat zou ik doen? Tegen die tijd? Als het moest? Ik dacht aan een moeder van een kindje bij mij in de groep, die maandenlang zorgde voor haar doodzieke vader. Terminale kanker. Geen beterschap en geen vooruitzichten. Zij had geen broers en zussen, deed alles alleen. Uit liefde. Kindschap.

Vorige week bracht ik mijn vader een bezoekje. Hij was jarig die dag. Ik gaf hem een kaartje en geld. Dat had hij gevraagd. Hij wilde dolgraag spullen kopen voor het biljarten. Zijn ietwat kromme rug keek mij aan toen ik vanaf de bank naar hem keek.
Een moment schoot een nare gedachte door m'n hoofd.

Als je in mei maar geen gekke dingen gaat doen, pap. Dan was dat geld ook voor niets geweest.

Labels:


12:19 PM //
Share

VERWARD.

donderdag 24 april 2008



EIGENLIJK KON IK EEN LANGE TIJD NIET,

helemaal verklaren, uitleggen of bedenken wat ik nu precies van binnen voelde. Het kwam en het ging. Als een eb en een vloed. Golven die langzaam weer langs de zandrand dreven en weer terugdeinsden.

Het gevoel iemand heel graag te willen vertrouwen, die persoon te geloven op woord en daad. Wat jij zegt meen jij. Wat jij hardop uitspreekt meen je. Toch? Als je een grapje maakt, een flirt, een toespeling, een ondertoon, een golfje dat met een duw de zandrand opglijdt, tegen mijn voeten aan, even kietelt, en weer terugdeinst de zee in, dan zie ik dat toch? Of ik merk de draai in het verhaal. Toch?

Dat ik erachter kom, doordat daden geen daden meer zijn en woorden anders worden, soms verdraaid, anders uitgelegd, meegedeeld, dan verwart me dat. Want eerst zei je dit, en droomde je dat, en wilde je dit en deed je dat.

'ik snap soms niet
hoe alles werkt,
met woorden en daden.
ik moet toch kunnen vertrouwen
op woorden en daden?'


Laatst zei iemand tegen mij, 'Jij zoekt overal naar grip.' Misschien.
Grip is tastbaar, vast en heel. Alle woorden dwarrelen in de lucht, gaan mee met de wind, en soms, bij sommige mensen, vliegen ze weer terug naar mij. Een handjevol mensen waar ik op kan bouwen. Omdat zij de stenen zijn van de muurtjes die ik bouwen moet. Voor stevigheid. Als een investering. Basis. Grondbeginsel.

Papa loopt weleens weg. Opeens. De deur uit. Vroeger liep papa weleens weg. Opeens. De deur uit. Maar kwam toch wel weer terug. Daden.
Een leukerd zegt weleens: 'We gaan samen zijn. Oke?' Maar we gingen uiteindelijk niet samen zijn. Soms niet eens een beetje. Woorden. ...

Wil ik ergens onschuldig instappen of wil ik wantrouwen hebben?
Is er ergens een gezonde middenweg?



Labels: ,


8:41 AM //
Share

DE VERLATE WOW, deel 2.

zondag 13 april 2008



HET WAS DE WOENSDAG DER WOENSDAGEN,

toen ze wakker werd en haar ogen opende om te bedenken dat er geen weg meer terug was. Op de overloop naar de zolder hoorde zij zachte voetstappen, alsof er in een slowmotion iemand langzamer dan langzaam naar boven liep, de trap op, langs krakend hout en tikkende klok.

Er werd geklopt op de deur, en ze hoorde een doffe zin vanachter een gesloten deur uit de mond van mama komen.
Of ze binnen mocht komen, er was gebeld.
Ze sloot haar ogen, hield zichzelf even in een foetushouding voordat ze zich omdraaide en naar de gesloten deur staarde.

Er werd nogmaals zacht geklopt. De klink van de deur ging naar beneden en de deur ging langzaam open, eerst op een kier, toen stond mama in de deuropening.

In de stilte die volgde wist dochter wat moeder vertellen ging. Wist dochter dat alles even stoppen zou. Eventjes. Heel eventjes.

'Je mentor heeft gebeld. Je bent inderdaad blijven zitten. Het is jammer, maar ja ...'

Mama bleef in de deuropening staan. Dochter knikte. Een moment van stilte voordat mama haar rug keerde, de deur sloot en naar beneden liep.

Ze draaide zich om. Het dekbed draaide onvrijwillig met haar mee. Met haar hoofd naar de muur toe huilde ze. Niemand zou het zien en horen.

Labels:


5:59 AM //
Share

de late wow.

woensdag 2 april 2008



DE DEFINITIE VAN LEF,

is, denk ik, durven wat je al lang
in je hoofd wenst of wat een stem
in je hoofd blijft toefluisteren.
Een knoop in je maag die uit de knoop moet.


Ik durfde pas geleden,
maar ook omdat ik voor het eerst,
niet nadacht maar simply deed
een man bij zijn wangen te pakken,
mijn langste vinger achter zijn oor,
en mijn mond op de zijne te drukken.

Achteraf wilde ik op het bed springen
omdat ik durfde.

Ik durfde afgelopen vrijdag
op te komen voor mijn gedachten
en het gevoel dat ik erbij had.
Uitspreken, erover te discussieren
en daar Mijn Stem te laten horen.

Achteraf koste me dat een traan,
maar ik durfde.

Ik durfde toe te geven aan
mijn eigen lichaam.
Als je moe bent moet je rusten.
Ik rustte dan ook uit.

Achteraf het allermoeilijkste
wat er is; toegeven aan het falen
van je lijf. En accepteren dat het
zo is.

Durf voelt het allerhevigst,
als ik merk dat ik alleen De Stem ben,
in een overleg, vergadering of andere
groepsgesprekken, terwijl meerdere mensen
net ervoor vertelden het helemaal met je
eens te zijn, maar ik de enige ben die
alsnog opstaat om te roepen.

Achteraf voelt dat enorm alleen,
maar de knoop is wel bij mij
uit mijn maag.

'Leven is het meervoud
van lef.' loesje.

= durf. Breakable.

Labels: , ,


6:41 PM //