Share

Smoky.

vrijdag 31 juli 2009



Dik een jaar geleden kwam ik voor het eerst in de nieuwe flat van een collega/vriendin van mij in Nijmegen kijken. We voelden een connectie, een klik, maar we zagen elkaar niet echt vaak. We leerden elkaar eigenlijk pas kennen. Ze had me opgehaald van het station en druk pratend liepen we via de trap naar de voordeur. Haar meubels waren nog steeds niet gebracht, de kamers waren best kaal en alleen een koffiezetapparaat stond in de keuken.

Ze begon aan de rondleiding. Vertelde ondertussen over de vele twijfels die ze had over bepaalde privezaken en wat ze ermee aan moest. Al heel lang balanceerde ze tussen doen wat anderen van haar verwachtten en wat zij zelf graag wilde doen. Uiteindelijk koos zij vaak voor wat anderen wilden en voelde zich buitengewoon naar.

Toen ze me de slaapkamer had laten zien en wij naar de witte hal liepen zag ik opeens een soort rokerige schim voorbij komen. Daar beneden op de grond. Een soort van schim van een donkere kat. Hij liep zo langs mijn benen. Zonder erg riep ik:

'Ik zie hier een kat lopen! Je moet een kat gaan kopen. Die kat hoort bij jou!'

Mijn vriendin keek me even verbaasd aan en mompelde dat ze inderdaad gedacht had een kat te kopen maar dat mensen om haar heen vonden dat het geen goed idee was. Wat nou als zij met vakantie wilde? Wie moest er dan voor het huisdier zorgen?

Afgelopen week kreeg ik een email van deze vriendin die ik al maanden niet gezien had. Waarvan ik wist dat er problemen speelden en ik haar even met rust moest laten. Ze moest zelf dingen uitvissen en beslissen. Soms liet je iemand dan maar even.

'Moest nog aan je denken! Jij hebt namelijk ooit gezegd dat je het gevoel had dat ik een kat wil. Ik zei toen dat ik er wel over nagedacht had maar nog niet zeker wist. Jij zei toen, doe maar is goed voor je. Moest daar weer even aan denken. Ik heb haar nu een week en het gaat heel goed. Het is zo n lief beestje, word er helemaal vrolijk van.'


smoky, zoals ik haar noem.


'Ze is gevonden in een kliko met kittens en is zelf sinds mei 1 jaar. Al veel mee gemaakt.
Ik ging eigenlijk voor een andere kat, maar zij kwam gelijk naar me toe.'


...

Labels: , ,


11:32 AM //
Share

Zijn dromen bedrog?

zaterdag 18 juli 2009



Als je dromen simpel en nuchter zou benaderen dan zou iedereen volgens mij ongeveer weten wat een droom heeft betekend voor hem of haar. Iemand die wordt overspoeld telkens door enorme hoeveelheden water zou in het dagelijkse leven misschien ook wel overspoeld zijn door gebeurtenissen of gevoel. Ik bedoel, een overstroming is een overstroming. Toch? Terwijl helder water wel een positief droomsymbool vertegenwoordigt, namelijk reiniging en beweging. Veel mensen dromen dat zij kunnen vliegen (associate: vrijheid, ontstijging, maar ook realiteit ontvluchten.) of dat zij naakt in een menigte rondlopen. Ik kan me zo nuchter bedenken dat naakt zijn met jezelf blootgeven te maken heeft. Je blootgeven zonder remmingen, onafhankelijk.


Vannacht rinkelde mijn mobieltje. Het was een schel geluid in de stille kamer. Toen ik opnam, in de woonkamer, zag ik wel dat het overdag was; de woonkamer was helder en buiten scheen licht. Ook mijn moeder liep rond. Terwijl ik opnam en luisterde naar de vrouwenstem aan de andere kant van de lijn, liep mijn moeder heen en weer en sprak me aan. Ik gebaarde dat ik even wilde luisteren, ik was aan de telefoon. De vrouwenstem aan de lijn vertelde me dat zij van het cultureel centrum was en graag eens wilde afspreken, en verder kwam ik niet want mijn moeder vroeg wederom mijn aandacht. Ik raakte een beetje geirriteerd en liep naar de gang om het telefoongesprek beter te horen. Maar mijn moeder stond even later bij me in de gang en praatte tegen mij. Ik kon niets meer horen van het gesprek en liep naar de keuken en sloot de deur. De vrouwenstem vervolgde haar gesprek. Zij vertelde dat zij werk voor me had en of... en toen werd de verbinding verbroken.

Ook reisde ik terug naar mijn oude werkplek. Ik liep naar binnen en was opeens weer buiten waar mijn oude groep kinderen aan picknicktafels zaten te eten. Ik schoof aan. Schuin tegenover me zat een jongetje (die in het leven van nu al lang naar de basisschool gegaan is) naar mij te kijken. Ik herkende hem meteen. We wisselden een blik van verstandhouding. Hij keek toen naar rechts, of zijn leidster het niet zag, stond toen op en liep naar me toe. Ik was op mijn hurken gaan zitten en liet toe dat hij me een dikke knuffel gaf.

Ik weet verder weinig van droomduidingen. Dat ik het interessant blijf vinden is een feit. Het enige dat ik weet is dat ik die knuffeldromen zeer koester. Op de een of andere manier zweef ik dagen later nog op aarde.

Labels: ,


11:50 AM //
Share

Witte Veer.

vrijdag 3 juli 2009



Vraag me niet hoe of wat, maar ik wist dus dat het een speciale betekenis had. Het vinden van een witte veer. Nooit heb ik de informatie opgezocht, totdat ik in Amsterdam zat in de kelder van FOAM en genoot van een stuk taart en een kop koffie.




'Er ligt een veer naast je schoen.' reageerde mijn gezelschap.

Ik keek onder de tafel en tot mijn verbazing vond ik inderdaad een klein wit veertje. Naast mijn schoen.

'Dat heeft volgens mij een betekenis!' riep ik enthousiast uit. Niet wetende wat die betekenis dan werkelijk was.

'Het gebruik van veren is het meest bekend van de indianen. In hun optiek heeft alles op aarde een ziel. Of het nu om stenen, grond, bomen, dieren of mensen gaat, elk heeft een eigen persoonlijkheid. Het geeft hun verbondenheid met de natuur aan en zij geloven dat de lessen van het leven zijn hierin zijn af te lezen.
Daar vogels in de lucht leven worden ze gezien als de verbintenis tussen hemel en aarde en als boodschapper tussen deze twee werelden.'

'De betekenis van een veer kun je ontdekken door de vogel die de veer heeft geschonken te bestuderen. Zijn levenswijze en karakteristieken vertellen je zijn boodschap.
Als je een veer vind is het interessant om stil te staan bij het moment; waarom vind je juist nu, op deze plek die veer? Welke boodschap kun je er in vinden?' -- ezinenieuwemaan.nl

'Als u het piepkleine veertje eenmaal hebt gevonden dat deze spirituele deur voor u heeft geopend, draag het dan altijd bij u om u eraan te herinneren dat u een nieuwe weg bent ingeslagen.'

Het maakt voor mij niet echt uit wat de precieze betekenis betekent. Een realist zal meteen zeggen: 'De betekenis? De betekenis is dat een vogel zijn veer verloren heeft.' Maar ik vind het best bijzonder.

foto gemaakt door: Marco Raaphorst.





Labels: , ,


1:21 PM //
Share

Die aardbeientaarten moeten eerlijk verdeeld!

dinsdag 23 juni 2009



Ik was in een grote gymzaal. Er was een bijeenkomst met een feestelijk tintje, van wie wist ik niet maar het leek op een bijeenkomst van mensen waarmee ik te maken had en die ik kende.
Er waren hoge tafels met krukken en aan de achterste tafel zaten een paar mensen koffie te drinken en taartjes te eten. Ik nam er geen deel aan; ik bekeek het hele geheel en liep weer de hal in. Alsof ik moest survieeren.

Later was ik er weer. Ik bekeek de zaal en de mensen aan de hoge tafels met krukken en zag dat er iemand aan de laatste tafel een groot bord voor zich hield waar allemaal aardbeiengebakjes op lagen. Ze vrat potdomme alle aardbeien er vanaf! Ik werd link.

'Dat is toch van de zotte! Haal je alle aardbeien zo van de gebakjes af! Dat is toch niet normaal! Ben jij de enige hier op deze aardkloot? Er zijn potdomme meer mensen die van een aardbeiengebakje willen genieten! En nou ermee ophouden!'

Even later bleek ik ruzie te hebben in een klaslokaal met een paar moekes. Eentje stond recht tegenover me. Ze had zwart kort haar, een zwarte bril en zwarte grote, lange jas. (Moeke was een beetje fors.) Ik pakte haar jas vast en smeet haar zo tegen de vlakte.

Zo, beetje agressie wegdromen van maandag op dinsdag.

Labels: ,


11:24 AM //
Share

BabyHuggen.

vrijdag 19 juni 2009



Misschien had het helemaal niets om handen. Misschien was het betekenisloos en toevallig. Maar het gevoel waarmee ik naderhand achterbleef was vol verwondering en geluk. Op een geheel onverwacht moment waarbij ik niet had stilgestaan dat het me zo'n blij gevoel kon geven. Waarschijnlijk had hij het niet eens door; het effect. Daar was hij immers nog veel te klein voor.

In de late middag haalde ik Baby, nu vijf maanden, uit zijn bedje. Hij lag stilletjes te kijken, was zichtbaar blij me te zien en begon met allebei zijn benen te trappelen in de slaapzak, alsof hij wilde aangeven: 'Haal me nu maar uit dat ding, ik ben helemaal wakker!'

Ik hield hem voor me, wilde zijn hoofd ondersteunen, aangezien baby's van vijf maanden nog steeds oncontroleerbaar heen en weer wiegen met hun hoofd, maar voordat ik daar de kans toe had, legde hij zijn hoofd in het holletje van mijn nek, sloeg beide armen om mijn nek en hield me stevig vast. En liet niet meer los.

Het leek op een welgemeende knuffel. Zo eentje die je krijgt als je iemand heel lief vindt en wilt dat de ander dat voelt. Echt voelt. Ik was een moment uit het veld geslagen. Wat gebeurde hier nou? Dit was toch gewoon een reflex? Nee, het was geen reflex, maar wat was het dan wel?

Ik weet alleen dat ik het gevoel niet goed kon omschrijven. Ik weet alleen dat ik helemaal gelukkig was en me overgaf aan dat gevoel. Die omhelzing liet me de hele middag en avond niet meer los. BabyHuggen. Sjeetje, wat mooi.

Labels: ,


10:14 AM //
Share

Wonderlijk.

maandag 20 april 2009



Toen E. (3jr.) vanmorgen meemocht met de drie plus groep, een groep voor bijna kleuters, schudde ze haar hoofd, en vertelde dat ze niet mee wilde.

'Waarom niet?' vroeg de leidster die de kinderen kwam ophalen.

'Ik wil bij Karin blijven.'

En ze ging naast me staan om haar woord kracht bij te zetten. De rest van de dag was ze veel in mijn buurt. Waren er af en toe glimlachjes en vertelde ik nog aan de drie plus leidster hoe vreemd dat was. Normaal gesproken wilde ze altijd mee met de andere groep. Stond ze te trappelen 's morgens vroeg. Maar niet vandaag.

Toen haar moeder haar kwam ophalen had de drie plus leidster het verhaal al verteld. Ik vroeg nog: 'Heb je het er thuis misschien over gehad, dat ik volgende week afscheid neem?' Moeder kon het zich niet echt herinneren, maar ik zou E. vandaag voor het laatst zien want volgende week waren ze met vakantie. Het overviel me een beetje. Ze liepen naar binnen om hun spullen en jas te pakken en kwamen weer naar buiten.

Ik gaf E. een dikke knuffel, wenste haar een fijne vakantie toe en schoot ineens vol. Waarop de moeder van E. volschoot en de moeder van T, die erbij stond. Mijn collega wreef over mijn schouder en pinkte ook een traantje weg.

Ik weet niet wat me overviel. Het plotselinge besef dat E. blijkbaar op de een of andere manier aanvoelde dat ze mij voor het laatst zou zien. Bij me wilde blijven. Eventjes.

Labels: , ,


9:01 PM //
Share

Want Inspiratie.

zaterdag 11 april 2009



Omdat het mij liet nadenken maar ook niet losliet, besloot ik het te bestuderen en te analyseren.

Want wat je niet kunt vangen, aanraken en kneden is energie.

Energie is sfeer, (buiten)gevoel en trillingen. Sommige trillingen gaan zo langzaam of zo snel dat je het nauwelijks of helemaal niet registreert. Energie is vrij van tijd en ruimte. Energie is nu, vroeger en toekomst.

Ik denk dat energie een voorbode is van inspiratie. Zonder de energie om je heen; het aanschouwen van creaties van anderen, het gevoel dat je krijgt als je wandelt, werkt of slaapt, DOET, kan inspiratie niet leven.



Inspiratie is naar mijn mening een samenvoeging van visualiseren, herinneringen opslaan en nadenken maar dan in een heel versneld tempo waarbij je het gevoel ineens kan hebben middenin de nacht wakker te worden en rechtop in je bed te zitten met het idee dat je NU dat idee gaat uitwerken. Het plotselinge, het weten dat het zo is, en dat je het zo gaat doen.

Eigenlijk wil ik er niet al te zweverig over doen, maar toch geloof ik dat niet iedereen het evengoed ontwikkelt heeft. Mensen die te druk leven, weinig tijd hebben voor zichzelf om even in stilte met zichzelf te leven, voelen, herinneren en visualiseren het niet. Ik denk namelijk dat iedereen inspiratievol kan leven. Inspiratie maakt creatiever, ruimdenkender en overstijgt grenzen.

Maar ja, het. Het 'iets' dat je dan ineens voelt bruisen als een bruistabletje; dat borrelt vanuit je buik en waarbij je een fijn gevoel krijgt, waardoor je weet dat als je het ideetje zo gaat aanpakken; zo gaat maken of zo gaat doen, dat is een ingeving, een zomaar helder moment. Energie. Het komt tot je als je even in een helder moment zit; totaal onbevangen en vrij van gedachten. Is dat ingegeven door daar ergens boven, middenin of vanuit jezelf? Daar mag je zelf je eigen inspiratievolle ideetjes over hebben.

Leestip .s.
Inspiratievolle quotes.
Wikipedia.


Labels: , , ,


12:45 PM //
Share

Langetjes.

vrijdag 10 april 2009



Eigenlijk was gisteren een bizar rare dag. Zo stond ik te treuzelen bij de businfobalie omdat ik te vroeg was in Nijmegen voor een afspraak en niet meer wist hoe de bustijden geregeld waren aldaar. Kwamen ze nu om het half uur of nog eerder? De blonde dame achter het loket bekeek me even en toen nog eens en riep ineens mijn naam. En ze wees alsof ze wilde zeggen: Jaaaah, jij bent Karin! Ik ken jou!' Het was een raar moment want mijn kwartje viel nog niet helemaal, alhoewel ik iets van herkenning zag. De blonde dame bleek een oude schoolvriendin te zijn die ik al ongeveer vijftien jaar niet gezien had. Het grappige was dat zij naar mij op zoek geweest was, en helemaal blij en verbaasd was dat ik nu opeens voor haar stond. We wisselden telefoonnummers uit en besloten snel eens bij te kletsen. Some good old days.

Dit temidden van mijn afscheidsblues. Wat als ik de kindjes wel een beetje boel ging missen en wat dacht je van al die collega's, nou, eentje in het bijzonder? Ik begon zowaar een beetje te grienen daar bij het coachingsgesprek. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik deze speciale collega in de steek liet. Gevoelsmatig dan, want hallo, zo was het leven en ik ging door en ik koos voor mezelf en, en, en.
Maar het resulteerde in een oefening waarbij ik kaartjes legde op de grond. Mijn geboorte was aan het eind en mijn heden aan mijn voeten. Daartussen allerlei herinneringen, waarbij dat gevoel van iemand alleen laten maar ook zelf voelen hoe alleen zijn kan zijn, die ik bespreekbaar maken moest en terplekke aandacht moest geven en vervolgens (heel praktisch) los moest laten. Het was een NLP techniek. Nooit van gehoord en nooit gebruikt, ik was er emotioneel van maar aan het eind vooral volkomen tot rust.

En met dat gevoel liep ik na zessen de zon in, met een inkomend sms-je van oude schoolvriendin en een nieuwe kijk op de dingen. Soms gebeuren de dingen op het juiste moment. Soms laat het leven je ineens even zien dat afscheid nemen een onderdeel is van je levensloop en dat het soms bewust maar (vaak)ook onbewust gebeurt doordat je elkaar uit het oog verliest. Verliezen en terugvinden staat soms lijnrecht tegenover en soms heel even naast elkaar. De bus reed me terug naar het station, ik liep mijn pad naar huis en liet los.

Labels: ,


4:32 PM //
Share

In paarse babydoll.

zaterdag 28 maart 2009



Het leek zomer, (oops!) de zon scheen fel in een brede straat waar ik me bevond in een soort Spaanse buurt waar de stenen als grote kinderkopjes naast elkaar lagen en de huizen vaal geel leken.

Ik voelde me intens alleen. Een oud gevoel van vroeger. Een totaal op mezelf aangewezen gevoel waarbij ik wist en voelde: 'ik klaar het helemaal alleen.' Ik liep de weg naar boven, in de felle zonneschijn in een paarse babydoll die zwierig om me heen danste.



Ergens bevond ik me in een donkere gelegenheid waar mensen zaten te eten. Er werd gekletst, gedronken. Ik kende er niemand maar ik settelde mezelf, in mijn zwierige babydoll, aan een tafeltje waar andere mensen zaten. Maar ik zat er niet helemaal op mijn gemak. Ik stond op, schoof mijn stoel naar achter en verplaatste mezelf.

foto gemaakt door: David Jones.

Labels: , ,


12:26 PM //
Share

Weekwoord.

zaterdag 24 januari 2009



Intuitie, kan worden omschreven als een "ingeving", een vorm van "direct weten", zonder dat men dit beredeneerd heeft.

* de directe perceptie van waarheid, feiten e.d., onafhankelijk van enig redeneerproces
* een feit, of waarheid die op deze wijze is waargenomen
* een scherp en snel inzicht
* het vermogen of eigenschap van een dergelijke snelle perceptie of direct inzicht.

bron: wikipedia.

Labels: ,


11:42 AM //
Share

In cobalt.

woensdag 14 januari 2009



Het was pikkedonker. Het was koud, er lag ijs op het meer. Via een schijnwerperlicht bekeek ik de waterkant. Er was complete duisternis behalve een schijnend licht.

Er stond een jongeman aan de rand. Hij had zijn kleding uitgedaan en stond voorover in een schaatshouding stil aan de rand van het meer. Zijn blote voeten op het koude ijs. Tijd leek stil te staan. Het licht leek troebel en wazig. In zijn cobaltblauwe onderbroek liep hij, in schaatshouding, in zijn blote lijf, het ijs op. De verte in. Uit het licht.

Labels:


9:23 PM //
Share

Hier ben ik. deel 4.

dinsdag 9 december 2008



Vanmorgen klike ik zonder al te veel erg op een linkje waar je familie terug kunt vinden. Ik tikte mijn achternaam in en zag na een aantal namen mijn oma's naam.

'Niet alleen:

‘Hier was ik’

maar ook:

‘Vind mij.’


Haar volledige naam, haar geboortedatum en datum van overlijden. Mijn oma was best hip, nog, om zomaar uit het niets op internet te zijn.

Te zijn.

Het was 3 december toen zij op een vroege ochtend overleed. Die nacht dacht ik half slapend half wakker te zijn en voelde iemand naast me op het bed zitten. In mijn oor werd gefluisterd:

'Alles komt goed.'

Het laat een index achter. Waar vroeger een rouwadvertentie in de krant stond, is nu een online pagina van een linkjespagina op het wereld wijde web. Met haar naam. En onsterfelijk. Op die manier.

Want daar was zij.

Labels: , , ,


6:40 PM //
Share

'you give me fever.'

donderdag 9 oktober 2008



Vannacht bevond ik me op een filmset. Ik wist het alleen niet, zat gezellig te chillen met vriendlief aan een gezellig tafeltje onder een parasol en genoot van een één of ander tropisch drankje toen de ober naar ons toekwam en vroeg of we even normaal wilden doen omdat we meespeelden als figuranten in een film.

Verder was ik getuige van een bankoverval. Ik stond buiten, op een zomerse dag, bij een gigantische draaideur en zag opeens twee mannen, waarvan er eentje zijn pistool richtte op de draaideur. Waarom ie dat deed was me geheel onbekend maar ik baalde er vreselijk van, liep van het muurtje vandaan en riep:

'DIT IS NOU AL DE TWEEDE KEER VANDAAG!'

Labels:


10:35 AM //
Share

ik zit op de badkamervloer.

zondag 31 augustus 2008



Mensen die Eten, Bidden, Beminnen gelezen hebben, van Elizabeth Gilbert, weten het ik-lig-op-de-badkamervloer-te-huilen moment. Nu lag ik niet op de badkamervloer maar in de douche. Nee, wees gerust, niet flauwgevallen, maar gewoon.

Terwijl de waterstralen op mijn achterhoofd neerdaalden overpeinsde ik teveel, en van teveel overpeinzen krijgt de gemiddelde mens of: hoofdpijn, of: een overvloed aan tranenvocht. Bij mij was het laatste van toepassing.

Ik dacht aan voorbijgaande (beginnende) relaties, welke soort mannen dat geweest waren, van wie ik gehouden had en van wie niet. Dat ieder mens in zijn of haar leven een onzichtbaar rode draad meesjouwt en het misschien wel ieder's levensles is om die rode draad eens op te zoeken en het liefst door te knippen. Er ontrafelde bij mij al veel. Het liet al meer en meer los.

Dat ontrafelen voelde goed. Het was met tijden ontzettend zwaar en moeilijk; niemand houdt zijn of haar schaduwkant graag onder de loep, maar man o man, als je wéét wat het is, en er wat mee kunt doen, dan voelt dat magisch!

Als je te lang gezweefd hebt, niet letterlijk maar in je hoofd, dus op momenten dat het van belang was je te concentreren op de belangrijkheid van dingen, mensen en gevoelens, en je er lichamelijk wel was maar in je hoofd gevlucht van alles dat pijn kon gaan doen of al pijn deed, dan raakte je verder en verder weg van alle essentie dat hart betekende.

Sinds China, en ik op een onverklaarbare manier kon uitzetten wat teveel binnen kwam; op een positieve manier mijn rust en tevredenheid vond, voelde ik me meer en meer op mijn gemak. Soms met een stapje terug om te luisteren wat ik eigenlijk wilde. Want met ik moest ik het uiteindelijk toch altijd doen. Ik bepaalde mijn pad; mijn visie.

Ik was even breekbaar. Terwijl een walm van stoom de badkamer vulde en mijn vingers van die waterrimpels kregen, huilde ik. Niet hard maar met kleine snikjes. Raakte mijn deut vuhtopt en kreeg ik minder adem.

'You need to learn how to select your thoughts just the same you select what clothes you’re gonna wear every day. This is a power you can cultivate. if you want to control things in your life so bad, work on the mind [ . . . ] Because if you can’t learn to master your thinking, you’re in deep trouble forever.'
Als er niets meer bekend is dan nu, dat dit het is, wees tevreden. Nog nooit ben je ergens in gesprongen, daar ben je het type niet voor. Je liep wel steeds met de ander mee, zonder zelf te bedenken wat je zélf wilde. Hij nam de leiding, volgde de route, besliste het tempo. Vaak veel te snel, te gevoelloos en te onberekenbaar. Dat resulteerde altijd in een breuk, omdat je gevoel je vertelde dat dit niet jouw weg was. De basis van samensmelting voor jou is rust, geborgenheid en tevredenheid. Dat moet je volhouden. Dat is waar je gevoel van groeit. En wat je nu nog niet weet, dat weet je later. Leef in het hier en nu; wees tevreden.
Want als je goed luistert ...

Labels:


4:45 PM //
Share

de perfecte oefening in herrie uitbannen.

donderdag 31 juli 2008



Zo makkelijk het ging in Beijing, zo moeilijk is het hier, om de herrie van alledag uit mijn hoofd te zetten. Ik weet niet goed wat de ingredienten zijn geweest in Beijing, want het voelde zo als vanzelf, maar des te vervelender is het nu om te ontdekken wat ik doen kan aan de alledaagse Nederlandse herrie hier.

Zo viert de onderbuurman vakantie. Onderbuurman, die, als hij me in zijn vizier krijgt, (en daar heeft ie nu plenty tijd voor) de gewoonte heeft heel hard te gaan roepen dat hij bestaat. Niet letterlijk, maar gisteren toen ik mijn raam wilde sluiten, riep hij heel hard: 'Hallo buurmeisje!'

Maar onderbuurman viert dus vakantie. In zijn achtertuin. Met keiharde muziek die vanuit zijn woonkamer zo de achtertuin in schiet, en doorschiet naar mijn kleine woonkamer. Ik was een boek * aan het lezen en las wel drie keer dezelfde zinnen voordat ik verder kon. Ik begon me te ergeren. Een irritant gevoel. De afspraak die ik met mezelf gemaakt had, vooral tijdens mijn trip naar Beijing, was me niet meer zo snel te ergeren. Ergernis is slecht voor het hart. En mijn uitstraling. Ik zuchtte een keer diep, schudde m'n hoofd, rekte en strekte mijn nek en sloeg een bladzijde om.

Toen ik gisterenavond te moe was om verder te lezen, (die jetlag blijft een beetje met vlagen rondhangen sinds terugkomst), besloot ik gewoon naar bed te gaan om daar mijn ogen te sluiten en vooral heerlijk te dromen. In mijn dromen passeerden al mannen met geel gebreide truien en een onbekende die alleen maar over m'n rug wreef, maar ook een douane check met rontgeapparatuur en iemand die in mijn keel keek. (don't ask.)

Onderbuurman zat in zijn achtertuin een praatje te maken met iemand die boven me woont. Hij moest natuurlijk met zijn stem boven de house-achtige muziek uitkomen en boven zijn stereotoren in zijn woonkamer. Ik lag op mijn rug en besloot mijn spieren te ontspannen. Een soort van ik-laat-het-los-idee. Ik luisterde naar mijn eigen ademhaling, concentreerde me op hele andere dingen en eventjes leek het te werken. Ik voelde me even niet thuis, so to speak.

Ik leg de nadruk op eventjes. Onderbuurman besloot mee te gaan zingen met een nieuw nummer dat de CD eruit knalde. Heel even probeerde ik vast te houden aan het gevoel van niets in mijn hoofd. Ik wilde het vastgrijpen en bij me houden maar het zweefde al van me weg. Ik zuchtte eens diep, gooide toen mijn benen over de rand, zocht verwoed in mijn la en ging weer liggen. Onderwijl eigenwijs volhoudend dat ik niet geergerd was. Ik was het.niet. Ik propte heel snel twee fluoriserende groene oordoppen in mijn oren.

* binnenkort ga ik je meer vertellen hierover, want .. nou ja, als ik je dat nu zou vertellen hoef ik dat straks niet meer te doen.

Labels: ,


9:19 AM //
Share

HET ZIJN DIE IDEEEN,

vrijdag 27 juni 2008



EN DIE GEDACHTEN,

die zo weleens door mijn hoofd gaan. Als zoete fluisteringen. Laatst fietste ik langs het ziekenhuis en bedacht me dat er telkens exposities hingen van mensen die iets geschilderd hadden of gefotografeerd en dat ik ineens zei, als in een ongecontroleerde gedachtekronkel, 'Waarom ga ik daar niet een keer mijn werk hangen?' Een plek als een ziekenhuis was vol onrust en zorgen. Waarom daar niet iets aan de muren laten hangen wat zou opvrolijken? Of op andere gedachten brengen? Afleiding?

Dat het idee dat soms al jaren in mijn gedachten zit, in mijn hart eigenlijk, er niet voor niets is en blijft. Vooral dat laatste. Het idee, de gedachte, de droom, blijft ronddwarrelen in mijn hoofd.

Gisteren sprak ik een hele avond met iemand. Over dromen. Dromen vangen. Dromen zien. Dromen uitspreken. Durven dromen. En er dan iets mee willen. We zaten bij het eetatelier in Arnhem en spraken over wensen en hoe je misschien toch, met je dromen, iets kan bewerkstelligen. Een gedachte die niet weggaat met de wind is toch een kriebel in je buik waar je aandacht moet schenken. Vooral als je dreigt vast te lopen in patronen als bureaucratie en het vele 'moeten'.

arnhem met G.


Ik ging vol energie naar huis. Het was al laat, tegen half elf, toen ik de trein instapte naar huis waar ik verder kon broeden op alles wat mij ter oren was gekomen en wat zij me had kunnen aanreiken met haar visie en inzicht, maar misschien ook wel omdat ze er met een afstandje naar kijken kon, en die dingen wist te benoemen of eruit te pikken waar ik verder over zou moeten nadenken.

En dat is wat ik de komende tijd ga doen. Want het roer moet om. Mijn hart uit mijn hoofd en weer voelen met de buik.

Het zijn de verbindingen ...

Labels: ,


7:10 PM //
Share

Verbindingen.

donderdag 26 juni 2008



Bij de één is de verbinding moeizaam. De trein van A naar B is wel te bereiken maar via een omweg, of het duurt langer voordat je er bent. Bij de ander is de verbinding makkelijk, zonder obstakels, maar misschien daarom ook wel zonder pieken. Uitdaging.

Laatst was er een verbinding gelegd en was de verbinding vlekkeloos maar voelde de ene verbinding anders op de heenweg dan op de terugweg. En wat doe je dan met 'anders'? Later viel die verbinding zelfs even weg, omdat door contact de schakeling tussen A naar B anders bleek.

En ik heb weleens meegemaakt dat in een telefoonverbinding degene aan de andere kant van de lijn de hoorn erop gooide. Verbinding verbroken. En dan vroeg ik mezelf af of dat ooit nog goed zou komen? De tijd zou dat leren.

Afgelopen dinsdag wachtte ik op de trein naar huis, kwam de trein, stond stil en liet mensen uit, en het jongetje voor mij wilde instappen maar de conducteur floot al en de deuren vielen dicht. Het jongetje zat ertussen. Zijn moeder reageerde heel instinctief door aan de deuren te trekken. En luidkeels te roepen. Uiteindelijk gingen de deuren weer open maar wederom floot de conducteur en de trein reed zonder ons weg.

Trein gemist. Een uitgestelde verbinding.

Soms komen mensen op je pad die je van A naar B brengen. Omdat je erom vraagt, of omdat zij weten wat je wilt. Volgens mij zit het hele leven zo in elkaar. Verbindingen die gelegd worden tussen A en B. Vaak zijn mensen zo gehaast dat de verbinding niet of nauwelijks gezien wordt, maar vaak bemerk je toch dat het zo is.

Of niet?

Labels: ,


12:01 PM //
Share

ALTIJD ZO BRAAF, IK ZEURDE NOOIT.

donderdag 5 juni 2008



Tien jaar geleden kwam ik bij m'n ouders thuis en opperde iets. Ik opperde niet alleen, ik zeurde erom. Ik zeurde nooit. Zeuren had in mijn ogen nooit geholpen, bovendien voelde dat aan als drammen en je zin doorzetten. Het voelde altijd een beetje egoistisch. Mijn aversie tegen drammers was een feit. Toen al.

Maar het ging om die een-jarige hond. Van de boerderij van een jongetje in mijn remedialteachinggroepje. Daan had moeite met automatiseren en ik maakte elke week tijd vrij om te oefenen. Daan vertelde over Max. Max moest het erf af. Waarom? Ik had geen idee. Hij was al te oud om verkocht te worden. Ofzo.

Ik zeurde. Vertelde over de foto's die ik had gezien. Max was zo'n mooie hond. Lief. En had geen huis meer binnenkort. We moesten Max in huis. Het moest gewoon!

Mijn ouders, beiden nooit opgegroeid met huisdieren, gingen met broer naar Schijndel om een keer te kennismaken. Max rende naar de auto en was waaks. Een roodblonde goldenretriever die zo waaks was als een rotweiler. Mijn ouders slikten een beetje.

Toch kwam Max bij ons. Een geadopteerde boerderijhond die niets gewend was van veel auto's in de straten, vreemde mensen en zoveel vogels. Menige keren kwam ie na een rondje park thuis met een vogel in zijn bek. Soms nam ie een sprintje naar de vijver waar de ganzen en de eenden zwemden. Max was een apart beest. Max mocht nooit of te nimmer los. Broer nam hem weleens mee naar een verlaten terrein en liet hem rennen.

Max nam ons weleens in het ootje. Dan wilde broer 's morgens zijn sokken aantrekken en vond hij er maar een. Dan wist hij al hoe laat het was. Zocht hij de andere sok op de gang of op de overloop. Ook verstopte Max zich weleens stiekem onder het bed. Kwam zijn koppie ineens onder het dekbed vandaan als in een plagende kiekeboe!

Drie weken geleden ging bij mij de deurbel.Een kleine tingeling, een teken dat mijn broer voor de deur stond. Toen ik opendeed zag ik niemand, maar kwam Max opeens om de hoek. Hij zat bij mijn benen en vroeg om pootjes. En nog meer pootjes. Hij speelde hier met zijn eigen speeltjes en deed erna een dutje. Het was de laatste visite van Max bij mij thuis.

Gisterenochtend ben ik zo snel mogelijk naar huis gegaan. Ik had die trein wel een duwtje willen geven. Uitgerekend gisteren wachtte hij langer bij de brug. Ik huilde achter mijn zonnebril. Ik wilde naar Max. Max was zo ziek. Vorige week bij een dierenkliniek in Utrecht nog zo'n positieve uitspraak gehad van de leverarts. Met medicijnen zou hij er bovenop komen. Het werd alleen maar erger. Dinsdagmiddag zat ik naast hem in de gang. Hij had zijn kop naar de hoek van de deur gedraaid. We konden hem niet meer alleen laten. Ik paste op een zieke hond, terwijl mijn moeder snel boodschappen deed.

Het doet veel teveel als je een huilende broer aan de telefoon krijgt. Dat je een crematorium moet bellen omdat we laatste regelingen willen treffen. Dat iedereen ineens met zijn eigen verdrietjes zit. Dat je vader (weer) niet thuis is. Dat je ineens, na een hele middag wachten, een laatste ritje in de auto moet maken met een doodzieke hond om hem daar, in een kleine kamer te zien liggen, op een warm kleed, met een hele lieve dierenarts die precies uitlegt hoe alles zal gaan.

Ik ben naast hem op de grond gaan zitten. Heb hem geaaid. Heel even stond hij op. Ineens. Kwispelde even met zijn staart. Rook nog heel even aan mijn handen. Ging weer liggen, alsof hij hij het ook wel welletjes vond. Hij kreeg zijn eerste injectie.

'Max, bedankt voor alles.
We hebben zoveel plezier met je gehad.
Je mag nu spelen in de hondenhemel.'

Hij kreeg na tien minuten zijn laatste injectie.
We zagen Max gaan.

Labels: ,


12:25 PM //
Share

'ALS DIT DE HEMEL IS, WIL IK BLIJVEN.'

zondag 25 mei 2008



HET LEEK ER STERK OP,

dat ik vannacht flink aan het trippen was. Een hallucinatie was er niets bij.
De wereld leek een groot landschap. Ik herkende de droom half, ik had 'm vaker gehad, niet heel vaak, maar af en toe. Niet altijd helemaal hetzelfde, maar iets in dezelfde strekking.

Het landschap was breed en oneindig. Klaarlichte, heldere dag. Blauwe lucht. Zo blauw. Blauwer dan blauw kon bijna niet, alsof het pijn deed aan je ogen. De heuvels waren bedekt met kleine gele bloemetjes. Overal. Als ik in het midden stond zag ik gele bloemetjes links, rechts, achter me en voor me. Het leek hoog zomer. De zon scheen fel. Het was mooi. Vredig. Gelukzalig.

Ik zag onbekende mensen. Ze liepen niet maar zweefden. Eentje kon al zwevend een koprol maken. Ik was verwonderd en moest lachen. Waar was ik in hemelsnaam?

Iemand was bij me. Ik wist niet wie. Alsof er een soort van schaduw overal met me meeliep. Schuin achter me. Dichtbij me. Ik praatte hardop. Ik zei:

'Het lijkt de hemel wel! Als dit de hemel is, wil ik best blijven.'

Ik heb echt niets voor het slapen gaan gebruikt.
Geen pilletje, alcohol of paddo's.
Echt niet.

Labels:


3:14 PM //
Share

ZOEK EN GIJ,

vrijdag 16 mei 2008



...

'Passies nastreven en je er aan overgeven, leuk, maar zoek ook eens naar jezelf, en geef je dan eens over..' -- kurai.


Het is voor mij moeilijk te begrijpen dat sommige mensen dwalend rondtollen; onwetend welke richting zij uit willen. Niet wetend, onvoldoende wetend, wat zij willen en kunnen. Passieloos, bijna.

De kinderen in mijn buurt, bij opa en oma vroeger, wisten dat als Kaatje kwam, dat zij de poppenkast naar buiten sleepte en ging spelen. Alle buurtkinderen zaten in een halve cirkel en luisterden naar een zelfverzonnen verhaal.

Gisterenavond sprak ik iemand die me vertelde dat hij het beu was om te doen wat hij dagelijks deed, om geld te verdienen, om te leven, maar hij niet deed wat hij graag zou willen doen, maar niet eens (meer) wist wat hij nu zo graag zou willen doen. Het was kwijt, die richting. Hij stond op een rotonde en al het verkeer kwam langs maar hij kon niet kiezen welke richting het beste was om naartoe te springen.

Stagiaires die ik zie komen en gaan besluiten de laatste tijd nogal eens 'om maar kinderopvang te gaan doen' maar voelen de passie niet. Het zielende.
Toen ik vorige week mijn snuffelstagiaire uitzwaaide, een stoere knul die 'iets wilde gaan doen met sport en kinderen' riep ik hem nog na dat hij de ziel ervoor had. Dat hij dat moest gaan doen, die richting uit. Waar zijn focus lag. Bijna wanhopig riep ik, omdat deze mensen zo zeldzaam zijn.

Ik denk dat het wel helpt, je passie te onderzoeken. Je passie is onder andere wat je hart sneller laat kloppen, waar je goede gevoelens van krijgt, waar je van groeit, waar je sterk(er) van wordt, waar je met grotere happen naar ademt en wat met meer intensiviteit uitademt. En ik denk echt, dat als je weet waar je van gaat glimlachen, je hart vervuld van raakt, onder andere je persoonlijke missie is.

Labels: ,


9:38 AM //
Share

vrijdag 9 mei 2008



DE HELE WEEK AL BEN IK VERWONDERD,

over hoe het leven eigenlijk in elkaar steekt.Hoe alles eigenlijk elkaar en met elkaar verbindt. Dat van het een het ander komt. Dat als je roept, iemand je zeker zal horen. Dat als je iets wilt, en je probeert, echt probeert, dat mensen je kunnen (verder) helpen. Als je ideeen hebt, dromen, passies, je die moet volgen, want dat is wie je bent. Als je gaat glimlachen van een idee, een droom, een passie, en je komt in contact met mensen die je nooit eerder gezien en gesproken hebt, dan glimlachen die mensen met je mee, en raken zelfs ook geinspireerd, of getriggerd om iets bij te dragen. Want mensen met ideeen en dromen kunnen bundelen.

De bruggenbouwers van deze aardkloot. Dat is denk ik ons doel. Denk ik. Als de een bij een weblog leest over moedigheid, sterkte en kwetsbaarheid, dan voelt de ander ook minder gene. Plots schrijft de een na de ander hartstikke mooie dingen. Het verbindt.

verbindingen.


En wat ik over heb, kan ik geven. Wat jij niet meer nodig hebt, kun je geven. Wat ik weg wil gooien, past een ander vast wel. Wat jij op zolder opbergt, kan een ander vast nog wel gebruiken. Een kadootje is zo gekocht, maar wat heb je nog?
Verbindingen. Alles verbindt. De straten die gelegd zijn, de kruispunten ertussen. Jij schrijft een brief, de postbode brengt het en de ander ontvangt.

ver·bin·ding (dev)
1 (verbindingen; verbindinkje) het verbinden, samenvoegen
2 mogelijkheid tot communicatie
3 (verbindingen; verbindinkje) mogelijkheid tot verkeer
4 (verbindingen; verbindinkje) (scheikunde) uit meer dan één element samengestelde stof
5 (verbindingen; verbindinkje) (taalkunde) woordgroep
6 (verbindingen) aansluiting, mogelijkheid om over te stappen
7 (verbindingen; verbindinkje) wat zaken met elkaar verbindt

Labels:


11:26 AM //
Share

vrijdag 25 april 2008



HIJ KWAM NAAST ME ZITTEN,

op een bankje in de buitenlucht. Ik schonk hem in het beginsel geen aandacht; was te veel bezig met mijn eigen gedachten en kronkels. Ik weet niet meer wat ik allemaal dacht, maar het voelde troebel en leeg.

Opeens voelde ik een hand op de mijne. Ik keek naar beneden, naar mijn hand op mijn bovenbeen waar nu een stevige, gebruinde hand bovenop lag. Mijn eerste reactie was mijn hand wegnemen, ik kende tenslotte deze man niet, maar op de een of andere manier voelde het troostend. Fijn.

Langzaam keek ik naast me. Bij wie deze gebruinde hand hoorde. De hand hoorde bij een man met zwarte haren en gebronsd gezicht. Iemand uit het zuiden van Europa. Of nog zuidelijker. Hij glimlachte alleen vaagjes bij zijn mondhoek en bleef zo zitten.

Ik berustte me erin.

Labels:


6:14 PM //
Share

I WAS SUPPOSED TO STITCH A CHICKEN.

zondag 30 maart 2008



HERKEN JE DAT,

de verbazing die je weleens hebt terwijl je aan het dromen bent,
dat je ineens bijna tegen jezelf zegt: Ja, hallo! Waarom ben ik nu hier?

Het was er zo wit. De muren, de vloer, de lakens, de lampen. Alles was zo helder wit, dat het bijna zeer deed aan m'n ogen. Ik keek om me heen. Keek naar mijn eigen kleding. Ik droeg een lange witte jas. En ja, ik dacht, terwijl ik droomde:

'Hallo! Wat doe ik hier?'

Het leek een ziekenhuisruimte. Geen operatieruimte, maar een ruimte voor leerlingen om te oefenen.

Ik keek naar mijn ene hand. Ik hield een naald en draad vast.
Tegenover me, op een ziekenhuisbed, afgedekt met witte lakens, en over de bobbel ook, was een opening te zien, met daaronder het rauwe vlees van een kipfilet.

Ik fronste m'n wenkbrauwen en dacht: nu breekt m'n klomp.

Uit het niets verscheen een vrouwelijke arts. Gehuld in een witte dokter's jas, met haar handen in haar zakken. Ze wenkte met haar hoofd naar het kipfilet.

'Vooruit. Begin maar.'

Ik keek van het kipfilet naar de vrouwelijke arts en terug.

Wat? Wat moest ik doen? Moest ik..?

Labels:


9:38 PM //
Share

zaterdag 15 maart 2008



ALS JE VOOR HET EERST,

gaat kijken bij andermans intrek, dan neem je een cadeautje mee.
Tenminste, dat vind ik wel. Dus ik nam me voor om iets te gaan kopen. Bloemen? Plantje? Nah, zo afgezaagd.

Omdat ik niets kon vinden, en ik best een Boeddha wilde kopen, maar ik meneer in kwestie daar veel te nuchter voor achtte, besloot ik een klein schilderijtje te maken. Maar in welke kleur?

'Hoe is jullie interieur? Welke kleuren?'

Dat moest ik zelf maar gaan zien. Typisch zo'n meneer in kwestie antwoord.
Ik nam de verf ter hand en koos, na heel goed nadenken, met alle risico van dien, voor wit, grijs, zwart en een beetje geelgroen.

Ik was wel een beetje nerveuzig, het moment dat ik hun stulpje binnenstapte. Wat als nu dat hele ding niet paste bij het geheel?

De vrouw des huizes maakte het cadeaupapiertje open en haalde er een schilderijtje uit.

'Wat bizar! Jij hebt onze kleuren geschilderd!'

Ik keek om me heen. Ja, inderdaad. ...


geschilderd.

Labels: ,


2:16 AM //
Share

donderdag 13 maart 2008



HET IS ALSOF ALLES,

langzaam begint terug te waaien, zoals de afgelopen dagen de wind de takken liet zwiepen en de blaadjes deed dwarrelen naar Bestemming Onbekend.
Ik hoor je van binnen fluisteren, je laat het me zelfs zien, maar ik ben te ver weg om je te helpen, of is het misschien niet zo; zou het mogelijk zijn dat ik een briefje de lucht in werp zodat je misschien, bij toeval het briefje ziet liggen voor de neuzen van je schoenen? In gedachten schrijf ik op blanco papier.

Het is al een lange tijd voelbaar, van binnen, met het kloppen van mijn hart, dat je iets van me verlangt terwijl ik het je moeizaam brengen kan. Dus zit ik hier en wacht op wat komen gaat, waardoor wellicht de wind eens gaat liggen en de rust wederkeert.

Vanmiddag liep B (3,5 jr) de groep binnen en keek naar buiten.
'Het stommert.' zei ze.
Ik knikte, begreep wat ze bedoelde.
Na een momentje van gezamenlijk stilzwijgen wees ze weer naar het raam.
'Gaan nu de bomen ook omhoog?'

Misschien gingen de bomen ook wel omhoog. Om de wortels, die gegrondvest waren, diep in zwarte aarde, los te breken.
In de trein zette ik m'n iPod op en glimlachte. Stevie Wonder zong door de kleine oordopjes een wijsje wat heel toepasselijk was voor de storm en dwarse onstuimigheid.

How many times must a man look up, before he can see the sky?

Labels:


3:38 AM //
Share

zondag 9 maart 2008



MET EEN STOPTREIN VANUIT,

Den Haag leek de trein voort te sjokken. Halverwege stopte hij ook nog. Kwam vanuit het niets een jongen achter me vandaan die in gebrekkig Engels vroeg of 'this Utrecht was.' 'No, not yet.' zei ik. Hij ging weer zitten. Riep nog een keer: 'This is not Utrecht?'
'No. Not yet!' riep ik weer. Ik sloot m'n ogen en leunde tegen het raam.

In de trein van Utrecht naar Den Bosch wilde ik gewoon niets meer in me opnemen en sloot wederom m'n ogen toen drie jonge mensen, twee meiden en een ontzettende donkere jongen met baggy jeans en spierwitte schoenen, trui, zonnebril en pet naast me plaatsnamen. Ze waren luidruchtig. Ze dronken cola, namen alledrie de telefoon op en spraken door elkaar heen. En stopten alledrie hun mobiel weer in hun broekzak.

'Maar weet je wat het is, ik vind het allemaal zo tegenstrijdig, weet je. Ik bedoel, jij gelooft in die energie. Toch? En ik snap nog steeds niet wat je bedoelt met die energie. Ik snap de quantumfysica voor een groot deel, en kan het behapstukken maar die goddelijke energie zit me in de weg. En ik kan niet zoveel met die Secretstuff.'

De jongen gebaarde groots toen hij er even goed voor ging zitten.

'Weet je wat het is, de basis is gewoon this. Alleen als je het echt wilt, dan komt het naar je toe. Als je voelt in jezelf dat je daar alles voor over hebt, om in je dagelijkse leven daarnaar te streven, en te zien dat alles met elkaar verbonden is, dan komt het naar je toe. Example. Ik wil dansen. Toen ik voor Footlocker en Adidas ging dansen en naar America ging, kwam dat niet voor niets. Daarvoor, daarvoor, nam ik lousy baantjes, maar bij elke ontmoeting, elke dag, elk nieuw ding, wist ik dat ik zou komen waar ik wilde komen.
Ze zeggen toch niet voor niets, 'Hey, ik dacht net aan je.' Ja, daarom loop ik nu voorbij. That's how it works.'

Ik spotte vanaf de ochtend al hartjes. Niet omdat ik op zoek was, maar ze waren er gewoon.

'Dus, het is net zoiets als, je bent bang voor een relatie, en niets gebeurt, maar je laat de angst een beetje achter, zeg maar, dat je dan opeens mensen ontmoet, en dan iemand ontmoet die langer bij je blijft, maar het lukt niet helemaal, en dan ontmoet je steeds vaker nieuwe mensen waarmee er kansen ontstaan.'

Ik had vanmiddag een uitwisseling van glimlach met de kok van Dudok. Alsof ik het voelde keek ik, terwijl J. naar de serveerster liep, achter me, waar de onbekende kok naar me aan het glimlachen was. En ik terug glimlachte. En hij knipoogde.

'You know, it's all about belief! En de een gelooft in God, de ander gelooft in energy. Maar it's all the same. Als je gelooft, in heel je wezen, dat je iets bereiken kan, dan kan je dat. Die Secret zegt dingen als winnen in de loterij maar ik geloof dat niet. It's the smaller things that makes it big!'

Ik genoot. Van een ontzettend mooi treingesprek. Moest glimlachen. Die glimlach kreeg ik er ook niet af. In het schijnsel van het raam met een donkere lucht en allerlei lichtjes buiten, zag ik de donkere jongen, die zijn bril inmiddels afgezet had, naar me kijken. Hij glimlachte terug en leunde voorover.

'If you nolonger believe in yourself and in love, it's just not there...'


comfortshoes!

Labels: ,


8:23 PM //
Share

zondag 2 maart 2008



“Ik wil een oproep doen.

Ik ben op zoek naar bijzondere verhalen. Gebeurtenissen die niet te verklaren zijn of waar jij je eigen verklaring aan hebt gegeven. Ik wil aan het denken gezet worden. Dit mogen gebeurtenissen zijn die je zelf of iemand in je omgeving heeft meegemaakt. Bijzondere momenten uit het leven. Een droom die is blijven hangen en werkelijkheid is geworden. Paranormale ervaringen. Iedere ervaring die jij de moeite waard vindt om te delen.
Insturen van een verhaal is mogelijk door een email te sturen naar whisperjoan@gmail.com
Je ontvangt van mij een persoonlijke reactie terug."

Joan.


Het was een maand later, 1997.

Een lange maand waarin weinig woorden werden gebruikt waardoor de afstand alleen maar groter werd. Als je iets lijmen wilt, en je houdt alleen de kwast vast, behalve het potje lijm, dan blijft alles zoals het is; onveranderd. Ongelijmd.

Het was Koninginnedag. Die avond kwam ik thuis van een avondje stappen. Ik sloot de deur achter me dicht en voelde me meteen al raar. Ik wiebelde het van me af, zoals honden het nat van hun vacht schudden, ging douchen en daarna naar bed.

Die nacht droomde ik dromen.
Het was ochtend en ik had me aangekleed, deed mijn jas aan, liep naar buiten de trap af en opende mijn brievenbus. Met een golf viel de post eruit. Ik kon nog net op tijd met mijn handen alles tegenhouden. Ik zag een doorzichtig zakje.

Wat een rare post, dacht ik nog. Ik stapelde alles op elkaar, deed de brievenbus dicht en hield het doorzichtige zakje bovenop. Ik weet niet hoe, maar even later opende ik het doorzichtige zakje en vond een zilveren ring.

Zijn ring.

Waarom kreeg ik zijn ring in mijn brievenbus? Hoe was dit doorzichtige zakje per post hierheen gekomen?
Toen werd ik wakker.

Ik ontbeet, ging douchen en trok mijn kleding aan. Keek op de klok en sloot de deur achter me. Het was tijd om te gaan. Beneden aangekomen pakte ik mijn sleutel en stopte het in de brievenbus.
Ik opende de deur en keek naar binnen.

Naast een rekening, wat reclamefolders en een kaartje van het energiebedrijf vond ik een ietwat dikke brief.
Ik pakte alle post eruit en bekeek de dikke envelop. Opende de brief aan de bovenkant en keek erin.

Mijn hart begon te bonken.
Met trillende vingers haalde ik een zakje eruit. Een doorzichtig zakje. Met een zilveren ring erin.

Zijn ring.

Het was uit.

Ook hier te lezen.

Labels:


1:45 AM //
Share

vrijdag 29 februari 2008



OKE, EEN STELLING:

Niets is toeval.

Labels:


6:46 PM //
Share

dinsdag 26 februari 2008



EN TOEN STOND IK OPEENS,

aan de rand van het meest zuidelijkste puntje van Europa.
Met een enorme harde wind, die mijn t-shirt tegen mijn lijf aan deed kleven,
en die me bijna uit mijn evenwicht blies.
De zon was ontzettend fel. De rots onwerkelijk hoog en de diepte zo diep, dat het me duizelde als ik te ver eroverheen keek. Maar ik stond er.

Even sloot ik mijn ogen. Voelde het zand tegen mijn wangen, harde korreltjes. Met mijn mond dicht, want anders proefde ik het. De warmte van de zon was als een dikke deken. Ik moest oppassen dat ik niet ter plekke verbrandde, zoals jaren geleden.

De wind streelde mijn huid. Kriebelde achter in mijn nek en liet zich dwars door kleding gaan. Als ik wilde, strekte ik mijn armen uit en liet me voorover gaan.
Er was niemand hier. Helemaal niemand. Ik was alleen.

Sagres 2007.


KLIK.

Labels: ,


8:12 AM //
Share

woensdag 20 februari 2008



NADAT IK TWEE PEUTERS,

had weggehaald omdat ze op het raam aan het spugen waren, en hen beval zelf een doekje te pakken om het op te ruimen, terwijl ik nog net onderdrukte om snerend te vragen of ze dat thuis ook deden, riep N (3 jr) ineens uit het niets:

'Mijn opa is dood.'

'Oh. Was hij ziek?'

Er keken een paar peuters van achter auto's, boeken en klei naar N.

'Ja. Heel ziek. En nu is ie dood.'

'Waar is ie nou dan?' vroeg ik.

'In de lucht.'

'Ik vraag me weleens af wat al die dode opa's in de lucht doen.' vroeg ik aan haar en aan mezelf.

'Zwaaien natuurlijk!' riep N met beide handen uitgestoken.

Ja, dat was best een goed antwoord.

'Maar, wat is dood dan precies?' wilde ik van haar weten.

Ze dacht even na. De andere kinderen keken naar beneden. Misschien dachten zij ook na. Het was tenslotte best een pittig en niet alledaags onderwerp.

'Dan kan je je ogen niet meer opendoen.'

'En niet meer met je handen zo doen.' Ze bewoog haar handen en armen.

'Maar in de lucht kunnen ze wel zwaaien!' riep B (3,5 jr) ineens.

Labels: ,


6:18 AM //
Share

dinsdag 19 februari 2008



IK KEEK EEN BEETJE OPZIJ,

en een beetje naar achter, en kwam er tot mijn grote verbazing achter dat de achterkant van m'n bovenbenen afdrukken hadden van vage witte lijnen die onder de zonnebank een string en jarretels moesten bedekken.

Met een frons bedacht ik me dat ik normaliter geen jarretels in mijn bezit heb, dus hoe was het dan in godesnaam mogelijk onder een zonnebank vandaan te komen met de witte afdrukken van een string waaraan die achterlijke jarretels bevestigd zaten?

Ik schudde mijn hoofd, wreef in mijn ogen en geeuwde.

Labels:


5:39 PM //
Share

dinsdag 22 januari 2008



ALS ER EEN ONZICHTBARE,

hand
over je bol
strijkt
of je zonder erg
een duwtje
geeft
in de juiste
richting,

fluistert
in je oor
van heel ver,
bijna
onhoorbaar
heel even
je hoofd
opgeheven--
Zei iemand wat?

dan roept
intuitie;
het buikgevoel,
naar jou.
Als je niet
uitgerust
bent,
gejaagd,
(teveel) denkt,
chaos
om je heen,
is intuitie
schor.

Geef het
een glaasje water.

Labels:


4:27 AM //
Share

donderdag 3 januari 2008



IK DROOMDE TOT TWEE KEER TOE,

over mijn
eigen evenbeeld.
Het is raar
jezelf te zien
in een droom.

evenbeeld

Labels: ,


9:57 PM //
Share

zondag 23 december 2007



ER LAGEN BOOTJES,

te deinen op een meer in het donker. Er lag een grote boot aan de oever waarop mensen aan het feesten waren.

Ik was overgehaald om in een bootje plaats te nemen. Het bootje was klein en ik zat vooraan terwijl de eigenaar achterin zat met zijn hand op de motor. Ik bekeek, met een beetje angst in m'n lijf, het tafereel van rumoerige mensen. Ik had het niet zo op bootjes. En dit bootje wiebelde op het kabbelende water. Toen zag ik een boel vuurwerk. Er schitterden kleine lichtjes in het donkere water en er schoten flitsen van vuur in de lucht.

Er schoten pijlen de lucht in. Mooie, heldere en rake lijnen van vuurpijlen. Het was mooi, daar in die duistere nacht.
Totdat de eigenaar van het bootje opeens aan de motor trok en we met een harde vaart het water op voerden. Richting grote boot met dansende mensen en vuurwerk.

Ik voelde een beetje paniek in mijn hart. Hij voer recht op andere kleine bootjes af, met een hele harde vaart! Ik wilde roepen: 'kijk uit!' maar hij kriskraste, als een ervaren kapitein, langs de aangemeerde bootjes, voorbij het grote schip.

Ik haalde opgelucht adem. Hij wist wat hij deed.

Labels: ,


2:11 AM //
Share

zaterdag 1 december 2007



SOMS HEB JE LAST,

van een blinde vlek.

Blinde vlek (psychologie), het onvermogen om voor de hand liggende fenomenen waar te nemen, vooral als ze voor die persoon normaal of vanzelfsprekend zijn.

Datgene wat je herhaaldelijk doet, dat telkens in je nadeel werkt, wat je op de een of andere manier niet ziet terwijl anderen het je toch uitleggen, tijdens of naderhand. Misschien een van de grootste levenslessen; het ontcijferen van blinde vlekken.

Gisteren beschuldigde ik iemand van het hebben van een blinde vlek. Zag deze persoon dan niet hoe het werkte? Wat die persoon deed? Dat door zoiets die persoon straks weer struikelde over wat al herhaaldelijk een struikelblok bleek?

Leer je dan niets van jezelf? Van wat er eerder is gebeurd? Hoe dingen werken? Hoe acties consequenties hebben?
En erger nog, die persoon er iemand anders mee zou krenken? Kwetsen? Benadelen?
Ik was boos, omdat het zo voor de hand lag. De welbekende tekenen aan de wand, het reeds geschreven boek.

En toch moest ik afstand nemen. Een stapje achteruit. Mensen hebben hun eigen verantwoordelijkheden. Besluit men een (domme) actie te ondernemen, (en een ander juichte het toe), dan so be it. Voordat ik er de titel 'bemoeial' door kreeg of erger, alleen omdat ik inzag hoe het (spelletje) werkte, sloot ik op tijd mijn mond.

En later op de avond, toen ik mijn eigen stukje teruglas over het verhaal van Joyce en de Bambi, en terugdacht aan gesproken woorden, werd een van mijn blinde vlekken ontcijferd en snapte ik eindelijk waarom ze mij zo genoemd had.

Maar dat staat weer helemaal los van hierboven getiepte tekst.

Labels: ,


1:17 AM //
Share

vrijdag 16 november 2007



Trigger, -spur, stimulate, stir up, trigger de sporen geven,
prikkelen.

(Her)ken je dat?
Dat je op sommige momenten, op sommige plekken, met sommige geluiden, sommige stemmen, geuren, zinnen, teksten, woorden, mensen, ineens teruggaat in je eigen verleden? Teruggaat naar een moment in je leven dat belangrijk voor je was? Of waarvan je altijd dacht dat het er niet toe deed, maar het dan blijkbaar toch doet?

Of zomaar? Dat bepaalde mensen je ineens teveel laten denken? Over alles en niets en alles ertussen? Dat je een geur ruikt en je meteen iemand herinnert, terwijl je ergens bent waar dat totaal niet kan? Of je ineens voelt terwijl je denkt bij jezelf, waarom voel ik die dingen dan nu?

Ik geloof dat die mensen, die momenten, die triggers belangrijk voor je zijn.
Van die leermensen, met hun verborgen leerlesjes.

Ik geloof dat het daarom de kunst is, dat te herkennen. Te zien. Te weten. Je hebt er, denk ik, wel wat aan. Misschien heel erg veel!

Labels: ,


4:50 PM //
Share

woensdag 14 november 2007



EEN BLAUW BOEK,

donkerblauw,
lag ergens op een tafel.
Op de voorkant
stond mijn voor-, en achternaam
gedrukt.
Maar het was
een beetje gek,
een omgekeerde vraagteken
stond er tussen.

Het boek was dicht.
Een verhaal binnenin.
Zou er iemand zijn die het boek wilde gaan lezen?
Als het boek geopend werd,
wat zou er dan
geschreven staan?

Labels: , ,


3:05 AM //
Share

maandag 5 november 2007



POEFF, LIGHTBULBMOMENT,

om Oprah maar eens te quoten. Whoops, dat mag toch niet meer?

Het was een beetje lanterfanten en af en toe naar het kookstel wandelen om te checken of de aardappels en de spruitjes gaar waren en om te zien dat als ze gaar waren, er meteen zonnebloemolie in de pan kon om spekjes te bakken.
Candy zat naast Dave Stewart. Een nieuw programma van de NPS. Candy Meets. Op een bepaald moment vertelde ze dat haar spirituele leeftijd 'about fourteen' was. Vervolgens vroeg ze aan Dave wat de zijne was. Hij wist het vrij meteen. 'About seven or eight.'

Normaal gesproken zou iemand daar een beetje ongemakkelijk van gaan wiebelen. Zo van, wat is dit voor een zweverige onzin?

Het enige wat ik dacht was, als je echt een soort van spirituele leeftijd hebt, het gevoel jonger te zijn in je hart (en ziel) dan je werkelijke geboortejaar, met alle onbevangenheid van dromen en manier van kijken naar de wereld en mensen om je heen, welke mensen horen dan bij je, als gros van de mensen ongemakkelijk gaat wiebelen en het hele andere benamingen geeft?


Labels: ,


2:36 AM //
Share

woensdag 31 oktober 2007



ER MOEST EEN TREIN GEHAALD,

op een erg druk station. Mensen liepen langs elkaar heen, zigzaggend. Er was veel haast. Drukte. Beweging.

Er hingen gele borden aan de plafonds, die normaal gewoon op ooghoogte geplaatst waren. Op een geel bord stond De Bestemming.

De trap op, hijgend, bovenaan het perron. Maar er was geen normaal perron. Er lag een soort eng, vervelend Ter Land Ter Zee brug van hout dat steil naar beneden wees naar de trein, met daaromheen een boel water. Er moest met een rotvaart van de brug gegleden worden langs klotsend water om de trein in te kunnen.

Wie verzon dat nou?

Labels:


7:07 PM //
Share

zaterdag 22 september 2007



HET BESEF DAT IN ALLES,

volwassen mensen toch nog ergens kinderen blijven met (een boel) levenservaring.
Dat alles wat je meemaakt in je opgroeiende periode, je als ervaring, bagage en herinnering meeneemt naar verder.

Dat zelfs vroegere ervaringen waarbij gevoelens een belangrijke rol speelden, tot in het nu kunnen blijven meespelen, zodat je zelfs in een gesprek, een discussie of een momentopname, de gevoelens kan ervaren die je heel vroeger blij maakte, verdrietig of boos. De manier waarop een brief geschreven is, de toon die je niet aanstaat, de manier waarop iemand naar je kijkt. Tegen je praat.

Zelfs op een manier dat je iemand tegenkomt waarbij je een gevoel ervaart van vijandigheid of een andere onverklaarbaar vervelend gevoel, omdat die persoon iets in je losmaakt wat een soort van 'oud zeer' met zich meebrengt. Het onbewuste dat tegen je zegt: 'Hey, dit is hetzelfde vervelende gevoel als wat ik toen had.'

Alsof je tijdens je jeugd een klein open wondje kreeg van een ervaring, dat erna mooi heelde, maar toch een littekentje achterliet. Waarna op een later tijdstip, op een bepaalde ogenblik in een situatie, het littekentje pijnlijk ging trekken.

Meer hier.

Labels:


8:01 PM //
Share

vrijdag 7 september 2007



DE KANDIDAAT:

Aan het einde van de grote tafel, met een bodem koffie in een kopje en een kladblok voor haar neus, bekeek ze de kandidaat tegenover haar.

Zwarte haren. Lange benen. Spijkerbroek. Zwart shirtje. Een blozend gezicht. Trillende mondhoeken.

Nervositeit.

De sollicitant plukte aan een draadje dat steeds verder rafelde aan de rand van haar shirt. Ze trok zachtjes.

Het bleef rafelen.

Ze schraapte meerdere malen haar keel. Leunde voorover om het glas met water te pakken. Hoestte. Nogmaals.

Ze bekeek de kandidaat tegenover haar. Hoe de nervositeit in haar ogen stond.

Bangig. Bleek. Troebel.

Ze schreef wat dingen op. Hoorde haar iele stem in de verte. Voelde haar keel. Alsof er een kwastje met een zachte punt tegen de binnenkant van haar keel friemelde.

Kietelde.

Ook zij nam een slok van haar koffie. Trok een vies gezicht. De koffie was koud.

Ze nam een slok van haar glas water. Schraapte haar keel. Kreeg een hoestje te verwerken dat oversloeg in een paniekerige hoestbui. Niet te stoppen.

"Sorry." meldde ze, terwijl ze uit haar stoel ging en de kamer uitliep.

In het toilet zuchtte ze een paar keer. Kwam tot zichzelf.

Nervositeit overgenomen. Even weer helder. Beide voeten op de grond.

Labels:


4:43 PM //
Share

dinsdag 31 juli 2007



DROOM:

Ze liep buiten. Ze wist niet waar maar het zag er allemaal bekend uit. Haar mobiel ging. Ze nam op.
"Hallo?"
...
"Hallo?"
Er werd opgehangen. Gelukkig zag ze een nummer in haar display. Ze liep verder, in de vaag bekende buurt.
Ze besloot na een tijdje toch eens dat nummer terug te bellen.
Er werd opgenomen.
"Hallo, met T."
Ze kende T.
Had T gebeld?
"Hallo, je had net gebeld, zag ik."
Het werd even ongemakkelijk stil.
Hij legde uit dat hij, als hij haar tegenkwam, 'op slot' ging en dat kwam door zijn jeugd. Dat hij er over nadacht. Hij kreeg uitslag van een auratest, zei hij.
Ze wist niet goed wat erop te zeggen.
Een auratest?

Labels:


6:42 PM //
Share

vrijdag 20 juli 2007



RAAM OPEN:

Het huis voelde beklemmend. Er hing een bepaalde benauwdheid rond. Door de ramen scheen een zonnetje, alleen waren alle ramen bedekt met een licht soort rolgordijn.
Hoewel de zon zo zijn best deed die kamer te verlichten, het lukte maar moeizaam.

Er waren weinig meubels. Ze kon vrij rondlopen op de houten vloer. Om haar heen bleef het beklemmende gevoel rondwaren. Als een onzichtbare hand die heen en weer ging en een benauwende lucht met zijn beweging meenam.

Het was een kamer die wilde maar niet kon, leek wel. Het huis was niet van haar, en ook al wilde ze naar het raam toesnellen en met een wijde draai het raam openen, ze wist niet of de eigenaar het wel wilde.

Het zou zoveel schelen. Zoveel wind zou erdoorheen gaan. Zoveel ruimte om te ademen, zoveel licht, zoveel helderheid en rust.
"Ik voel me een beetje benauwd." zei ze.
"Het is een beetje een beklemmend gevoel."
"Het is hier ook benauwd." bevestigde de eigenaar.

Een moment twijfelde ze. Het beeld dat door haar hoofd spookte. Van een huis dat verlicht moest worden. Met heldere witte muren en lichtgele zonneschijn. Frisse lucht, frisse adem. Wind.

"Wil je alsjeblieft je ramen openzetten." vroeg ze zacht.
De eigenaar knikte.
"Dat zal ik doen."

Labels:


5:41 PM //
Share

woensdag 4 juli 2007



IJSLANDSCHAP:

Terwijl de gordijnen in een zomerse nachtbries heen en weer zwiepten verkeerde zij in een staat van coma. Waarin de zomer winter leek omdat de golven, blauw van kleur, veranderden in helder wit doorzichtig blauwgrijs ijs.

Ze stond aan de ijsrand. In een seconde vloeide het water niet meer in een golvenstroom maar bevroor alles in een lijn van rechts naar links en was alles ineens stil. In het midden van het ijs wenkte hij. Ze kende hem; als in voorbijgaande reeks ontmoetingen waarin beiden een energetische verbinding voelde maar door omstandigheden in het leven niet echt nader tot elkander kwam.

Hij kwam op haar af in een sierlijke draai op schaatsen en stak zijn rechter hand uit. 'Kom' leek hij te zeggen met zijn hoofd schuin en z'n glimlach vol vertrouwen en welgemeend.

Ze nam zijn sterke hand en schoof met hem het ijs op. Ze voelde hoe alles draaide. Hoe alles zo vrij voelde. Met ogen dicht. In een onbewaakt ogenblik, in een dansende draaikolk, kuste hij haar. Voelde ze hoe zijn mond de hare beroerde.

Toen ze opkeek uit haar stille nachtdroom dansten de gordijnen in een ruis van wind. De eens kolkende blauwe golven, die bevroren waren in een ijsbaan, verdwenen. De nacht was nog zo lang.

Labels:


9:08 PM //
Share

dinsdag 19 juni 2007



ENERGETISCH:

Verbindingen. Zo moest zij het zien. De mensen in haar leven, de onverwachte reis langs vreemdelingen, bekenden of liefdespartners vertelden haar wat.
Maar wat?

De een liep langs haar heen en zij vergat. De ander liep langs haar heen en leek haar zonder aanraking aan te raken. Alsof er onzichtbare koordjes elkaar omcirkelden en even prettig in de war raakten. Soms bleven de koordjes wat langer in elkaar verstrengeld. Soms haalde zij zelf de knoop er weer uit.

De knoop. Dat leek meer een vervelend iets, maar dat voelde lang niet altijd zo.
Een losse knoop voelde misschien zelfs veilig en vertrouwd.
De een leerde haar te stralen. De ander confronteerde haar met onverwerkte emoties. De een tilde haar hoger. De ander zette haar op haar plaats.
De een leerde haar warmte. De ander gaf haar reden het te geven.

De verbindingen die gelegd werden leken voor velen zo onzichtbaar en zo gewoon. De leerkracht die haar op de huid zat. De vrouw die haar hulp vroeg. De man die wilde maar niet kon. Ouders, broers, zussen, buurvrouw, leraren, liefdes.

Alsof haar een spiegel werd voorgehouden. Kijk hoe deze situatie je doet voelen, en kijk eens hoe je reageert. En onderweg waren er keuzes. En emoties. En gedragingen. En hoop en verwachtingen.

Ondertussen het natuurlijke proces. Het leven leefde zichzelf. Ondanks en met de keuzes. Met de verbindingen. Met de onzichtbare zichtbaarheid van energetisch inzicht. Alles met elkaar verbonden. Alles uiteen en bijeen. Losse knopen.

Labels:


4:19 AM //
Share

zaterdag 16 juni 2007



ZEKER WETEN:

Ze pakte de emmer en vulde het met water. Het water liep in een waterval de emmer in. Door het geluid hoorde ze haar client niet. Ze was de trap op gelopen en tikte haar op de schouders. Ze schrok even en draaide toen de kraan weer dicht.
"Ik ga even beneden op de bank liggen. Ik ben een beetje moe."

De client was een rugpatient. Daarom was zij nu daar. Om de boel een beetje schoon te houden omdat zij het niet kon. In iedergeval niet goed genoeg. Soms hielp ze mee, maar vaak hield ze na een tijdje ermee op en ging zuchtend op de bank liggen.
Er was een kamer die ze voor het eerst moest schoonmaken die dag.
Toen ze in de tienerkamer bezig was, de mat opzij legde om te kunnen stofzuigen, de gordijnen opzij geschoven had, het raam open, wilde ze als laatste karwei de vloer dweilen.

Het was een gekke gedachte. Bizar ook. Dat haar ineens een soort van helder weten toesnelde. Er was daar al ooit een kinderkamer geweest. Ze wist zeker dat jaren geleden een ander kind in die kamer gelegen had. Een jong kind. Maar dat kind was er nu niet. Er stonden nergens fotolijstjes in de kamers, er was nergens bewijs van zijn bestaan. Maar ze wist het zeker. Er was hier ooit een ander kind geweest. Waarom dacht ze dat?

Beneden, tijdens het pauzeuurtje waarin koffie gedronken werd, zuchtte de client nog een keer. Ze keek in haar kopje en zei ineens:
"Ik heb er een beetje moeite mee dat je de kamer van onze Timo doet. Beetje raar klinkt dat, want die kamer moet natuurlijk ook schoongemaakt worden. Ik heb de laatste tijd veel verdriet. Het is een moeilijke periode."
Ze luisterde aandachtig wat haar client te vertellen had.
"Het is deze maand drie jaar geleden dat onze eerste zoon overleed. Dat was zijn babykamer."

De koffie had niet meer gesmaakt. Ze had haar werk af gemaakt en was na vier uur op haar fiets gesprongen en naar huis gegaan. Met een enorm gevoel van zeker weten dat helaas bevestigd werd.

Labels:


6:52 PM //
Share

zaterdag 26 mei 2007



BUURMANNEN EN KOFFIE MET SUIKER:

Ze droomde 's nachts dat ze via een spiegel, hij staande op een balkon, zij staande voor een spiegel aan de muur, elkaar bekeken. Daarna betrok ze zijn stulp. Er was veel familie. Er speelde een kind dat vrolijk door de kamer huppelde.
De volgende morgen, met een crackertje, een bakje yoghurt en een pruttelende kan koffie, wilde ze de koffie in de mok schenken en erna suiker in de pot doen. De pot en de koffiemok stonden dicht bij elkaar. Ze schonk koffie in de mok. Het dampende goedje rook overheerlijk. Ze neuriede mee met Terra Naomi's Say It's Possible terwijl ze de suikerzak opende en bijna een volle gooi wierp in haar koffiemok. Ze schrok net op tijd en haalde de suikerzak weg. Dat kreeg ze ervan!

zezunja.nl bijt de spits af. Lees hier.

Labels:


7:15 PM //
Share

zaterdag 19 mei 2007



PIELEN: (ook een leuk weekwoord.)

Ze zat in een rustige trein onderweg naar huis. Naast haar, in een andere stoelgedeelte, zat een jongenman. Terwijl zij naar buiten keek besefte ze dat ze bijna bij haar eindstation was. Ze stond op. De jongenman liep mee.
De trein ging langzamer rijden, kwam het perron op gereden terwijl de jongenman naar voren liep en op de knop ging drukken.
"Je bent een beetje vroeg!" riep ze uit.
Hij bleef maar op de knop drukken. Hard.
"Je zit met die knop te pielen! Dat moet nog niet!"
Ze was bozig en geirriteerd.
Uiteindelijk gingen de deuren open en stapten ze uit. Terwijl ze blij was uitgestapt te zijn, bedacht ze ineens dat ze haar paraplu in de trein had laten liggen. Ze keek lichtelijk in paniek om. Als ze terug de trein in ging reed hij natuurlijk weer verder!
Maar ineens keek ze in haar tas, betastte haar spullen en voelde de paraplu. Opgelucht liep ze verder. Met een glimlach op haar gezicht.

Labels:


7:36 PM //
Share

zaterdag 12 mei 2007



HALS; SCHAKEL TUSSEN LICHAAM EN GEEST:

Ze was de roltrap op gegaan. In een winkel. Telkens als ze een roltrap naderde, keek ze extra goed waar ze haar voeten neerzette. Ooit, jaren geleden, rende ze een roltrap op om een trein te halen. Er liep een mevrouw naast haar, wilde haar voorbij, botste hard met haar volle tas tegen haar aan waardoor ze ten val kwam. Met haar knie precies in de pinnenuiteinden van de roltrap. Ze had even een scherpe pijn gevoeld, maar was opgestaan, hinkend en met pijn vertrokken gezicht verder gelopen. In de trein had zij opeens gezien dat haar spijkerbroek helemaal kapot was en er een enorm gat in haar knie zat. Daar kwamen toen een aantal hechtingen in die de huisarts net voor sluitingstijd zonder verdoving gezet had.
De roltrap liet haar in een liftgevoel naar boven gaan. Ze had gedachten over niets en nergens. Opeens beroerde een lichte kriebel haar nek. De kriebels waren stoppels. De stoppels werden zachte lippen. De lippen beroerden haar nek lichtjes. Met een mannenmond die even met zijn lippen haar nek vast leek te pakken. Even met lippenkracht in de welving van hals naar schouder kuste. Omsloot. Even had ze haar ogen gesloten. Met een glimlach. Ze ging zachtjes omhoog. Op een roltrap. In een winkel.

Labels:


2:58 AM //
Share

donderdag 26 april 2007



MET HENK:

Om zeven uur 's morgens ging de telefoon. Ze schrok wakker uit haar slaap en nam op.
"Jaaaah, goedemorgen, je bent live in de uitzending!" riep een bekende, met een ietwat plat utrechts, sprekende man.
"Welk plaatje gaan we voor je draaien?"
Ze was verbaasd, knipperde met haar ogen en dacht dat ze nog steeds droomde.
Hij grapte en grolde, flirtte met haar.
"Ik ben net wakker!" vertelde ze verontwaardigd.
Henk hing weer op.
En weer ging de telefoon.
"Gaan we een keer wat drinken?" vroeg Henk nu.
Ze fronste haar wenkbrauwen en dacht even na.
"Maar je bent toch getrouwd?" vroeg ze aarzelend.
Ja, daar moest Henk even over nadenken. "Maar ze hangt er maar bij." vertelde hij.
Toen hij ophing moest ze lachen.
Ze had sjans met Henk Westbroek.

Labels:


3:13 AM //
Share

vrijdag 30 maart 2007



DE ZWEEFVLIEGERAAR:

Hoog. Hoog boven de aarde zweefde ze. Bengelend aan een enorme vlieger. Soort van abseilen. Met haar armen boven zich, handen vastgeklemd aan een stang. Zo hoog. Enorm hoog. En ze zag de landen en de zeeen.
Daarna was ze bijna op aarde. Ze bengelde boven een veld. Een enorm veld met ver uitgestrekte tulpenlandschap. Geel.
En de zon scheen. Het was zomer. Licht. Helder.
Ze wiebelde een beetje boven het tulpenveld. De wind maakte dat ze heen en weer ging. Maar ze lachte. Ze lachte en was blij.

Labels:


8:28 PM //
Share

vrijdag 23 maart 2007



DE ONBEKENDE:

(Wederom) Vanachter een rode plakstreep wachtte zij tot de blonde dame met het fuchsia shirt haar helpen kon. Ze overhandigde haar ponsplaatje en vertelde, met schorre stem, dat ze een afspraak had, om half twaalf.
Mensen keken haar aan. De een afwachtend, de ander vragend. De een leek even te glimachen. Ze glimlachte terug.
De fuchsia mevrouw schoof het ponsplaatje naar haar toe en gebaarde even te wachten. Ze nam plaats en keek even naar haar schoenen.
Tegenover haar was een brede deur. Naast de deur, aan de muur, hing een geel driehoek met de woorden: stralingsgevaar. Op de brede deur hing een bordje: echografie.
De brede deur ging ineens open en een paar verplegers hielpen een brancard de gang op. Een moment keek zij als versteend in de ogen van een leeftijdsgenoot. Een man met een kapje op, zuurstof waarschijnlijk, een ontbloot bovenlijf en een verkrampte, ziekelijke blik in zijn troebele ogen. Ze haperde in haar adem, hield de bandjes van haar tas steviger vast.
Hij keek haar recht aan. De Onbekende. En terwijl de verplegers de brancard keerden, hij van haar weggereden werd, keek hij nog eenmaal achterom.
Opeens waren haar zenuwen verdwenen. De reden waarvoor zij kwam leek er amper toe te doen. Ze had ernstige ziekte in zijn ogen ontdekt. Ze kon het niet weten maar ze wist het.
Er kwam een verpleger op klompen naar de wachtkamer.
"Mevrouw, u mag nu naar de kaakchirurgie. Succes."

Labels:


12:10 AM //
Share

vrijdag 23 februari 2007



OP DE BLAREN ZITTEN:

Ze zat aan een tafel. De tafel was van hout. Dun hout. Ze wachtte. Misschien ook niet. Maar ze droeg een t-shirt en een rok en ze had geen schoenen aan. Haar blote voeten lagen over elkaar heen. Gelakte teennagels. Ze kreeg opeens jeuk aan haar voet. Bij haar hak en hiel. Ze krabde, en voelde een blaar. Een grote blaar zat onder haar voet. Ze krabde het per ongeluk kapot. Er liep serum uit de blaar. Haar andere voet droeg ook een blaar. De camera zoemde uit. Er zat een jonge vrouw aan een tafel. Een houten tafel. Dun hout. Ze droeg een t-shirt en een rok. Blote benen. Blote voeten. Het leek zomer. De tafel stond bij een grasveldje. Ze had haar beide benen over elkaar heen geslagen. Onder haar blote voeten lag een grote plas. Een plas serum. De blaren waren stuk. Vocht was eruit gesijpeld. Het liet een plas achter op de grond. Vlakbij het dorre gras.

Labels:


5:21 PM //
Share

dinsdag 13 februari 2007



SPROOKJE:

Ze was net de trein uitgestapt. Daarvoor, net voordat de trein met een licht schokje stopte, keek ze in het voorbij glijden van de weg en een spoorboom, naar een oudere vrouw met een tweelingbuggy. Er zat een blond kind in. Daarvoor stond een man met een ruitjesjack met zijn rug naar haar als toeschouwer. Hij had warrig blond haar. Ze kende beiden niet. Toch trok op de een of andere manier dat beeld voor haar ogen en was ze gefascineerd blijven kijken.
Ze liep langzaam de trein uit en ontweek een mevrouw met een blindegeleidestok. En in haar verdere blik spotte ze eerst het blonde kind en erna de oudere vrouw, mooi grijs haar, met heldere blauwe ogen. Ze glimlachte. Voor zij het wist glimlachte ze terug. De vrouw gaf haar op de een of andere manier het idee dat zij haar wel kende. Alsof ze glimlachend knikte, en daarmee zei: Ik ken jou. Het is goed.
De man met blonde haren liep vlak achter haar. En in het voorbij gaan leek ook hij haar ogen te doorboren. Hij leek verbaasd maar glimlachte net als de vrouw. Herkenning tussen mensen die elkaar niet kenden.

Labels:


12:08 AM //
Share

donderdag 18 januari 2007



IK VOEL WAT JIJ (NOG) NIET VOELT:

De feestgangers gingen een voor een, of in setjes, naar huis. Ze lieten zichzelf uit. "Spreek je!" werd er geroepen. "Ja, tot gauw!"
En op de grond zat een voor haar onbekende jongen, een beetje doelloos voor zich uit te staren. Dronk af en toe uit z'n halflege glas. Luisterde naar het gezelschap dat naast haar zat, of hing eigenlijk, en vond het wel best.
De kale meneer glimlachte naar haar. Zij streek hem over zijn wang en glimlachte terug. Ze had de vertraging in haar handen gevoeld, van de rose-tjes en van de roes die ze daardoor voelde. Zijn hand betastte haar buik. Ze voelde kriebels. Ze moest ervan lachen. En toen voelde hij dieper, pookte met zijn vinger in haar zij en buikstreek. Ze had opeens een vervelende, zeurende pijn gevoeld. Een rare pijn. Niet van het poken, maar een dieper soort pijn.
Hij had met een frons haar buik betast en bekeken. Keek toen naar haar op en zei serieus: "Volgens mij heb je een blinde darmontsteking. Laat ernaar kijken."

Labels:


2:20 AM //
Share

zondag 7 januari 2007



ONHEILSPELLEND:

De nacht leek een aaneenschakeling van warrige dromen, wakker worden, omdraaien en uitgebreid de wekker bekijken, maar weer schaapjes tellen en tenslotte de ogen te sluiten en verder te gaan met de warrige dromen waar geen touw meer aan vast te knopen viel.
Iemand beschuldigde haar. Ze had hoogblond haar, lang, en ze wees beschuldigend met een vinger. "Dat heb jij gedaan!" En dat had ze helemaal niet. Ze wist het zeker. Maar haar ongelijk hard maken wilde niet lukken. Er was commotie. Mensen in rep en roer. Er was iets ernstigs gebeurd en zij had het gedaan. De hoogblonde lange haren dame was zieltjes aan het winnen en riep naar iedereen die het maar horen wilde dat zij het geflikt had. Wat helemaal niet zo was!
Ze schudde haar hoofd, wilde uitleggen en praten en vertellen dat het anders was. Dat er een misverstand ontstaan was. Dat het gewoon niet waar was wat zij beweerde!
Maar men luisterde al niet meer. Ze waren in een groepje gaan staan en bekeken haar met argwanende en wantrouwende ogen.
En toen ze bezweet wakker werd, met ingehouden paniek, voelde dit zo onheilspellend, dat ze het de hele dag bij zich droeg. En niet kon loslaten. Als dit maar niet zo'n droom was dat bewaarheid ging worden, zoals die paar andere dromen die precies dit gevoel konden geven.

Labels:


7:10 PM //
Share

zaterdag 25 november 2006



TRANSPARANT:

In de stille nacht leken de gordijnen te bewegen in een lichte ruis. Heen en weer. Maakte dat ze uit een droomloze slaap half haar ogen, licht in het bewuste onbewuste, opende. En in een fractie van een aantal seconden, misschien meer, leek het alsof zij niet alleen was. Ze droomde toch? Of was ze wakker? Ze was niet alleen. Ze voelde het. En in de duisternis, in het half bewuste onbewuste, zag zij een gedaante naast haar liggen. Een gezicht. Maar dat kon niet. Het gezicht was transparant. Dwars door het gezicht, een vrouwengezicht, mooi, kon zij de schaduwen, contouren en alles van de afstanden zien van haar slaapkamer. Het gezicht leek te slapen. Ze probeerde het gezicht beter te kunnen zien, maar in haar half ontwakende staat, dacht zij dat ze droomde. Ze droomde toch? Dit was niet echt. Maar ze was wel wakker. Ze zag alles. Alsof zij, als ze gedurfd had, met haar hand, vingers, niet aanraken kon, geen zachte wangen voelen kon omdat zij er dwars doorheen zou gaan. En toen, ineens, was ze weg. Verdwenen. In de droomloze slaap van nachten zoals zovelen.

Ze zou willen dat ze het tekenen kon.

Labels:


9:43 PM //