Skip to content →

Karin Ramaker Posts

ALS DE VERVELING TOESLAAT:

Dekenliggen werd een lijdensweg. Het werd te warm daar onder. Ze wapperde met haar benen en legde het dekentje vervolgens opzij. Met een diepe zucht lag ze op de bank. De dvd van Evelien was net klaar, en de dvd van de Lama’s ook. Ze hadden er werkelijk waar ‘stevig op los gespuugd’.
En het was nog maar vier uur. Ze zuchtte wat. Stond op. Keek naar haar sloffen.
Ze kon best haar teennagels lakken. Fuchsia roze. Of rood?
Ze wiebelde met haar tenen in haar sloffen. Ze nam het in overweging.
Daar op de grond, op het witte gedeelte van het net gedweilde zeil, trippelde een spin.
“Gatverdamme!” riep ze uit.
Ze liep in een snelle pas naar de kast, haalde er de stofzuiger uit, stopte de stekker in het stopcontact en drukte hard op de knop.
“Ik zal je mores leren!”
Ze keek waar de spin naartoe wandelde, mikte de punt van de slang erop en bleef zo ettele seconden staan.
“Dood.” was de conclusie.
Ze legde de spullen terug in de kast. Stond in de gangspiegel naar zichzelf te kijken. Haar haren lichtelijk door de war. Ze pufte een lok uit haar ogen.
Rechtte haar schouders en schoof haar t-shirt recht.
“Wat ging ik ook alweer doen?”
“Teennagels lakken. Dat ging ik doen.”

Leave a Comment

600mg:

Er lag een lichtblauw laken over haar heen. Met een gat voor haar mond en neus. Het laken schoof weleens heen en weer. Het gedempte licht boven haar maakte dat ze haar ogen even sloot.
“De 16?” werd er door iemand gevraagd.
“Ja, verwijdering van de 16.”
Net ervoor had ze in een andere kamer op een stoel aan haar wang gevoeld. Ze voelde alles nog. Er was een assistente binnengewandeld.
“Ik voel m’n wang nog.”
De assistente had nog geprobeerd om uit te leggen dat de verdoving voor boven anders was dan beneden.
“Maar de chirurg prikt dadelijk nog even voor alle zekerheid.”
Maar de chirurg ging schuin achter haar zitten, kneep een tang om haar kies en begon te wrikken.

Sorry lieve mensen, ik heb het stukje ingekort. Om the obvious reasons …

Leave a Comment