Skip to content →

Karin Ramaker Posts

In een plantenbak wil je dat planten kunnen groeien.

Misschien mocht het geen naam hebben.
Een plastic zak.

Plastic.

De associatie was meteen gelegd met spul dat niet langer nodig was. Het hoefde niet bewaard. Het kon weg.

Aardappelschillen. Beschimmeld fruit.

Een babyvoet. Babybenen. Tenen. Klein. Opgetrokken. Koud.

Verkleurd.

Schraal wit en iets dat leek op de kleur van een ziel die al lang onderweg was maar niet meer hier. Transparant. Doorzichtig. Misschien zelfs wel een beetje blauw.

Een plantenbak.

In een plantenbak wil je dat planten kunnen groeien. Ze staan netjes naast elkaar. Je haalt wat dor blad weg. Je geeft ze water.

In een plantenbak zitten mooie planten. Planten die je uitgekozen hebt. Planten die groeien.
Geen babies.
Zeker geen dode babies.

Leave a Comment

De stad is uitgestorven.

Het is s ‘ morgens vroeg. De stad is uitgestorven. Sommige winkeliers stallen hun spullen voor de deur van hun winkel en er is langzame beweging. Er loopt iemand buiten om zijn hond uit te laten. Maar verder is het stil. Verlaten. Ik vind zulke rustige ochtenden, als alles nog ontwaken moet, fijn.

De kerk slaat half negen. Er klinkt een luide bel. Delft is net uit de veren maar moet nog opstarten. Ik ook.

Ik loop langs vertrouwde gebouwen die ik de afgelopen drie weken niet meer gezien heb. Vandaag weer een soort eerste werkdag. Een hele dag. Er zouden vast wel verhalen te vertellen zijn op de plek waarheen ik onderweg was. Als ik langs de straat loop waar ik de hoek om moet zie ik iets op een ietwat viezig raam van een verlaten gebouw. Ik bedacht me ervoor dat ik weinig tijd zou hebben om een verhaal te schrijven vandaag. Nu niet meer.


2 Comments

Net buitenland.

“I believe that there is a subtle magnetism in Nature, which,
if we unconsciously yield to it, will direct us aright.” –Henry David Thoreau.


One Comment