We verwaterden.

Het was toevallig. Ik was op zoek naar een artikel, iets van informatie over graffiti, toen ik het zag. Een rouwadvertentie, ik ken de woorden nu uit mijn hoofd want ik heb de advertentie meerdere malen herlezen. Samen uit, samen thuis. Samen ben je niet alleen. Eindelijk hoef je niet meer te strijden. En dan haar naam en geboorte – en sterfdatum. Hetzelfde geboortejaar. En het is al twee jaar geleden. Ik ben er nog steeds een beetje stil van.

Toen de blogscene net in opkomst was, ergens begin 2000, kwamen we weleens bij elkaar. De groep was klein en overzichtelijk en we leerden elkaar best goed kennen doordat we veel reageerden op elkaars blog en ook via msn verder praatten over alles wat ons bezighield. Met sommige bloggers had je meteen een klik. Zo ook met haar. We hebben elkaar een paar keer ontmoet, waarvan ik me twee ontmoetingen meteen herinner. Een keer in Nijmegen, ze was net terug uit Münster waar ze vaak was, en een keer in het Vondelpark in Amsterdam omdat er een Vondelpark meeting voor bloggers was. Die waren destijds je-van-het.

Wij konden goed praten, we konden goed lachen. We deelden de liefde voor de creativiteit. We verwaterden, wij tweeën, het ene leven speelde zich af in Deventer, het andere hier. En nu ben je nergens en overal.

Als niemand weet van mijn reizen, heb ik nooit gereisd.

Als ik heb gereisd is er alleen de wetenschap dat ik heb gereisd. Ik heb de piramides van Yucatan in Chichen Izta gezien in de brandende zon. De zon was zo fel dat mijn hoofdhuid pijn deed. Een Mexicaanse local wees me erop dat het noodzakelijk was een pet of hoed of doek te dragen. Ze rolde met haar ogen toen ze het zei, alsof ik loco was.
Mijn reis heeft alleen bestaan als ik erover vertel. Als er geen foto’s van zijn en geen beschreven teksten zou het ook nooit gebeurd kunnen zijn. Mijn herinneringen, ongedeeld, zouden dan verdwijnen. Als niemand weet van mijn reizen, heb ik nooit gereisd.

Misschien dat ik daarom zo graag wil documenteren. Ook van anderen. Het moet ergens beschreven worden, vastgelegd, anders is het er niet. Mijn herinneringen bestaan doordat een moment wordt herinnerd, door anderen, deelgenoten, of doordat ik zelf de beelden schets.

Vraag me niet waarom ik hier nu op kom, ik lees (nog steeds) in het boek van Marguerite Yourcenar (Dierbare nagedachtenis) en ga mee in de reis die zij als vastlegger van de geschiedenis van haar voorouders optekent en wellicht dat ook de podcast aflevering van Nooit Meer Slapen met Vrouwkje Tuinman over welke relatie je hebt met een overleden partner (een foto op een kast of iets anders?) en hoe je dit vormgeeft, een reden is om hierover na te denken. Dat ik plotseling denk aan Chichen Itza is mij verder een raadsel.

Toen ik alleen in Parijs was, op mijn negentiende, was de wereld buiten net zo groot als de wereld binnen, in mij. En ik schreef brieven aan mezelf die ik niet meer heb omdat ze letterlijk verdronken in een schoenendoos onder mijn bed toen een lekkage het tapijt overstroomde en alles dat papier was meenam.

Ik loop in mijn herinnering nog op dat lichte zandpad omhoog, met de zon op mijn schedel, prikkend en heet. Druppels zweet vielen langs de zijkant van mijn gezicht, langs mijn oren via mijn nek naar beneden. Mijn tshirt plakte. Het was zo godvergeten warm. In Tulum stond ik met mijn benen in het water. Ik had niet eerder zo’n blauwgroene zee gezien. Het leek oneindig. De zandstranden lagen tot het stipje aan de horizon. De rieten parasols werden neergezet, verder was er niemand. Het was alsof een ander land niet meer bestond. Alsof ik even uit de tijd ging. Als ik dit stukje van mijn reis niet had doorverteld was het niet gebeurd. Nu wel.

Alles verandert.

Alles verandert. En alles gaat voorbij. Vorige week voelde ik me, na een besluit over mijn werk, een stuk lichter. Je kunt wel proberen; proberen te veranderen, maar als de arbeid onvoldoende meebeweegt moet je zelf regisseren. Toen ik deze beslissing nam en actie ondernam voelde ik niet alleen dat ik zelf lichter werd, maar dat mijn moeder ook lichter werd. Dat klinkt raar, maar ze nam weer meer afstand. En misschien kwam dat omdat de plek waar ik nog werk en waar ik afscheid ga nemen ook voor een groot deel in het teken stond van mijn moeders ziekte, mijn vaders ziekte, en het afscheid nemen. Vaak stond ik in de kamer tijdens mijn werk te staren in de verte, mijmerend hoe nu verder. Vaak werd ik gebeld. Ik kookte er maaltijden terwijl de appjes binnenstroomden. Toen het stil werd, werd het ook stil op de plek waar ik elke middag mijn taken uitvoerde. Ook in dat huis zat rouw. En nu zou ik het achter me laten.

Vanmiddag wandelde ik via het park naar de winkel. Nog even iets kopen wat ik niet kon bestellen. Ik liep voorbij de grasvelden en de velden met talloze klaprozen. Het waaide, de klaprozen bewogen mee. Het schoot door me heen. Ik heb een ander gevoel nu. Mama is niet weg uit mijn gedachten maar ook mijn gedachten over haar veranderen. De rouw is minder pijnlijk. Het is anders. Misschien was er een besluit voor nodig om de laatste restjes achter te laten. Om verder te gaan. Een nieuw hoofdstuk te schrijven.

Lees hier alle delen van: Een beetje moeder.

Paarse krokodil.

Ach, ik ken de verhalen. Ze komen voorbij. En ik heb ze ook, die verhalen, al zijn ze minder heftig en tenminste enigszins behapbaar maar ze zijn er wel. Dat ik bel naar een zorgverzekeraar omdat er op hun website iets goeds staat over een vergoeding op medische indicatie maar, maar… er ontbreken zelfs kleine lettertjes, dat maakt het allemaal net even wat erger. We zeggen wel dat we vergoeden, maar we vergoeden eigenlijk niet. De apotheker die me terugbelt en leegloopt want de wereld is kapot. ‘Gaat u ook staken?’ vraag ik dan. Ze hapert door de telefoon. Staken? Wanneer? Ze weet er niets van. Er lag gisteren een blaadje bij de balie van de receptie van de huisarts. De huisarts is het beu. Nederland zorgt niet meer. Er worden afspraken gemaakt met patenthouders, fabrikanten en zorgverzekeraars. Geld. Nederland is een geldland.

‘Er wordt wel gezegd dat een medicijn door een zorgverzekering vergoed wordt, maar ze zeggen er niet bij dat het een bepaald merk moet zijn. Ze maken afspraken.’

Die paarse krokodil zou onderhand vlammend rood moeten zijn. De stoom zou uit zijn oren moeten komen. Ik wens geen speelbal te zijn tussen huisarts, apotheek en zorgverzekeraar. Zijn ze gek geworden?

Actiedag huisartsen, vrijdag 1 juli Malieveld Den Haag.

Waar het allemaal begon.

Lieve Q,

Gelukkig was het net droog en piepte zelfs de zon erdoor. Je kreeg eerst eten en toen gingen we naar de speeltuin. Waar het allemaal begon. Er waren een paar ouders met kleine kinderen aan het spelen. Papa ging met jou op de rolstoelwip. Heen en weer, sneller en sneller. Je moest lachen. Dat was voor mij de échte opening.

Ook de draaiborden vond je leuk. Je kon op ooghoogte de borden omdraaien en kijken welk figuur erop stond. Er waren tekeningen van vissen en krokodillen op het pad, die had je ook in de gaten. Het is fijn dat kinderen met een handicap hier nu ook kunnen spelen. Binnenkort, dit jaar, zal er ook zo’n rolstoelwip in je eigen stad in je eigen straat te vinden zijn. De speeltuin in je buurt wordt aangepast. Met dank aan de gemeente en donaties van mensen.

Spelen is heel belangrijk voor kinderen. Ze leren verbindingen leggen, hun fantasie gebruiken, ze leren de taal. Ze zijn in beweging tijdens spel. Ook voor kinderen met een handicap is spelen belangrijk. Lekker buiten, in de natuur, met andere kinderen. En kinderen vinden het niet erg als er verschillen zijn. Spelen is veel belangrijker. Spelen is genieten en spelen is plezier hebben. En ieder kind heeft recht op een buitenspeelplek in de buurt.

Lieve Q, na het spelen was je een beetje moe en viel je tegen je tante aan in slaap. Even een dutje doen, daarna weer een boekje lezen van Tante Perenboom. ‘Tante Perenboom in de auto in de glijbaan.’ (De achtbaan.) In het restaurant las je verder terwijl papa, mama en je oom en tante genoten van een borrelhapje. Toen je weer naar huis ging was het stil in huis. Maar je tante glunderde want het was een mooie dag geweest.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten