Heb je het al gezien?

Heb je het al gezien? Geen witte streep in de lucht. De lucht is prachtig blauw en soms zweeft er een wolkje voorbij maar er is geen witte streep te zien. En de magnolia bloemen beginnen uit te vallen. Een zeer kortstondig genot.

Kinderen stoepkrijten. Ik zie heel veel hartjes in allerlei kleuren. Vroeger fotografeerde ik ze nog, daarna werd het een zelfde beeld, maar nu liggen straten vol met gestoepkrijte hartjes. We proberen zoveel mogelijk binnen te blijven maar door het mooie weer, de zon, willen we allemaal van het weer genieten. We willen naar het park, het bos of het strand. Het lijkt wel alsof we ineens vergeten zijn dat er iets speelt. Iets gevaarlijks en serieus.

Het menselijk brein werkt af en toe als een vergiet, denk ik soms. Heel in het begin beseften we de ernst van de situatie. We bleven binnen, tenzij het niet anders kon. Scholen en winkels dicht, horeca gesloten. Maar een paar dagen later en de zon breekt door en we zijn alles vergeten.

Ik las vanmorgen een tweet van een dame. Haar schoonvader lag op de IC en moest per telefoon afscheid nemen van zijn vrouw, haar man kon geen afscheid nemen van zijn vader.
En ja, het ging om het Corona virus, niet om een griepje.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

We maken pas op de plaats.

Als je weet van jezelf dat je snel uit het lood geslagen bent en het nieuws overweldigend vindt is het fijn als je mensen in je omgeving hebt die niet met je mee ‘zorgen’ zodat de focus verlegd kan worden van piekeren naar activiteit en constructief bezig zijn met wat wel mogelijk is en kan. Misschien heeft het te maken met grip willen houden op de situatie terwijl je lang niet overal grip op houdt. Dat is het leven in een notendop en het woekert nu als een pandemie ons leven binnen. We maken pas op de plaats. Daar zitten ook voordelen aan.

Ik ben een ongelofelijke optimist, denk ik. Mijn glas is toch echt meestal half vol, soms kukelt het glas bijna om en gooi ik er per ongeluk wat water uit maar ben altijd blij dat er nog wat in zit. De creativiteit viert nu hoogtij; ik ben ergens opgelucht en het voelt krachtig om te zien en te merken dat Nederland in een hele andere modus verkeert maar daarmee weet om te gaan. We worden met onze neus op de feiten gedrukt; de vitale beroepen zijn té belangrijk om ooit nog te negeren of te onderwaarderen. We zien nu zelf dat zij de motor van onze samenleving zijn. Er vallen managementlagen weg, soms ook bureaucratie want er moet snel gehandeld worden, er is veel meer online mogelijk dan we dachten en ja, thuiswerken is dus wel degelijk een optie en doordat we thuiswerken zou in de toekomst die file ook ingedamd kunnen worden. Door onverwachte chaos creëert men mogelijkheden.

Natuurlijk is niet alles fijn en plezierig en is er angst. Neefje, kwetsbaar en hartpatiëntje, blijft momenteel thuis en kan niet naar de peuter revalidatie. Voor nu zou je het nog kunnen zien als vakantie maar het is voor zijn ontwikkeling beter als het programma kan blijven doorgaan. Ouders werken al hard met kinderen met een beperking, nu zetten zij nog meer een tandje bij. Ik kan neefje niet opzoeken, geen aai over z’n bol geven.

Neefje tekent, net als ik, de dagen door. Hij zet kleurrijke strepen. Ergens zal hij de kleur roze en geel gaan opslaan en gaan benoemen. Daar ben ik van overtuigd. Kleuren is leerzaam. Vanmorgen keek ik naar mijn schilderij in wording en zag de treurwilg zonder bladeren en besloot mijn kwast in het roze te dopen. We inspireren elkaar. Zelfs nu.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Afstand houden!

Al bij de ingang van de supermarkt kijk ik naar de mandjes. Daar zitten vele handen aan en bij de winkel met het blauwe logo wordt niet bepaald veel schoongemaakt. Ik pak toch maar een mandje en loop door. Ik omzeil mensen. Er wordt stevig gekucht. Het valt me op dat mensen dicht bij elkaar staan, turend naar bijna lege schappen. Ze lopen achter elkaar langs, halen een rochelhoestje op. Ik vraag me af waarom er geen afstand wordt gehouden? Of wordt thuisgebleven als er gehoest wordt?

Ik ben even van mijn apropos. De groente afdeling is zo goed als leeg, er ligt een enkele appel zielig in een kartonnen bak. Verderop is de olijfolie op, de pasta ook. Ik loop richting de broodafdeling. De broden zijn op, de broodjes liggen nu twee aan twee voorverpakt in een schap en verder wandelend is ook de gehele schap met koekjes leeg. He-le-maal leeg.

Ik neem mee wat ik nodig heb, niet wat ik extra nodig zou kunnen hebben. Er loopt een man achter me langs met een volle kar. We lopen, ik ver achter hem, samen naar de zelf scanners.
Mensen zijn bang dat ze straks niets meer hebben. Want in een welvarend land hadden we altijd alles. Als ik alles gescand heb, mijn mandje heb weggezet en het bonnetje voor het apparaat hou om door te lopen is de man nog bezig met het scannen van zijn boodschappen. Hij scant braaf alle pakken koeken.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Het gaat de geschiedenisboeken in.

Vandaag en morgen blijf ik thuis. Ik heb het geluid aanstaan van een mp3 met koffiekopjes en kletsende mensen in een koffietent. ‘A gentle hum gets the day going.’
Ook bel ik mijn moeder. Ze vraagt zich af of ze naar de kapper kan want het is hard nodig. Dan bedenkt ze dat ze nu ook wel even kan wachten, haar groeit ook weer niet zo hard. ‘Het is allemaal wel erg.’ ‘Ja..,ja..’

Het gaat de geschiedenisboeken in. Over – tig jaren spreekt een nieuwe generatie over die pandemie in 2020 die ervoor zorgde dat Nederland en de rest van de wereld op slot ging. Zo goed als. We schelden straks niet meer over de tering krijgen maar over de Corona krijgen. ‘Weet je nog, dat de regering die oproep deed op tv?’ ‘Ik weet nog precies waar ik was toen het gebeurde.’

Ik mail een collega over het doorgaan van de schrijfcursus. Dat mijn schrijfcursus kon starten op 1 april blijkt nu echt een flauwe grap te zijn. Het zal verzet moeten worden tot later dit jaar. Wat in het vat zit verzuurt niet. Ik mag nog blij zijn dat mijn overige werk nog kan doorgaan hoewel ik nu thuis zit met lichte verkoudheidsverschijnselen en dus niet naar adressen kan om te werken.

En ook de tandarts belt af. ‘Helaas, in verband met deze omstandigheden is het beter om de contacten zo veel mogelijk te beperken om de verspreiding van het virus af te remmen.’ Nee, natuurlijk. Heel begrijpelijk.
Ondertussen bloeit de magnolia in de achtertuin. De bloemen zijn mooi wit en het geeft een vrolijk gezicht. Ik snoei de takken van de druivenboom. Er zitten nieuwe knoppen in. Vorig jaar wilden de druiven niet goed rijpen. Hopelijk dit jaar wel.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Onwetendheid is een luxe.

De hele ochtend nieuwsberichten gehoord, gelezen, gezien, opgeslagen. Na de lunch buiten in de koude wind, aan de kust, wandelend. Ik kuch in de mouw van mijn winterjas. Morgen blijf ik thuis. Ik voel me niet ziek, heb geen koorts maar nies af en toe en kuch af en toe. Het zou hooikoorts kunnen zijn, mijn ogen jeuken soms ook. Voor alle zekerheid afspraken afgezegd, werk afgezegd. Het is even niet anders.

‘Soms is onwetendheid een luxe.’ mompel ik terwijl we op een duinpad lopen wetende dat de realiteit alweer snel om de hoek komt kijken. Hoewel ik ook berichten lees over cafébezoek en mensen die samenscholen en zelfs mensen die met lichte griepverschijnselen gewoon besluiten naar een verjaardag te gaan in de veronderstelling dat het allemaal meevalt, dat zij geen corona virus oplopen, dat zij onoverwinnelijk zijn want ze zijn niet oud, het overkomt hun niet, het leven moet je hardcore kunnen vieren. Het zogenaamde struisvogelgedrag want bang zijn is een allerlaatste optie.

Want wat is er mis met zeggen dat het allemaal verontrustend is? Dat het inderdaad eng is en onheilspellend? Zeker voor degene die zelf kwetsbaar is of een familielid heeft met een aandoening waarbij hij zich niet wil blootstellen aan een vreemd virus? Is het wegdrukken van angst door hardcore het leven te vieren en net te doen alsof het allemaal een grote opgeblazen kikker is echt een betere optie dan een stap terugdoen voor je medemens?

Onderweg naar huis is het rustig op de weg. De XL Albert Heijn waar we voorbij rijden is wel druk. Soms is onwetendheid ook onverstandig. Er zal wel een boel w.c papier ingekocht worden door heel veel mensen op precies dezelfde plek. …

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Wil je meedoen met de schrijfcursus roman schrijven? Hier is meer info! (Nog een paar plekken!)

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten