Weeffout.

Ik keek vanmorgen televisie. Dat gebeurt alleen op zondag dat ik ’s morgens televisie kijk. Eerst VPRO Boeken en dan Buitenhof. Soms daarvoor ook Vrije Geluiden. Een compleet programma zo ’s morgens vroeg. Ik hoorde in het programma Buitenhof het woord ‘weeffout.’ Weeffout klinkt zo lieflijk. Alsof er per ongeluk iets verkeerd is gegaan. Een […]

Vogelvrij.

Het was vorig jaar na een concert dat ik beneden in de hal bij de tafel stond te wachten. Je stond naast me, een kleine man, fragiel, in het zwart. Zwartgelakte nagels, pen in de hand. ‘Mot ie getekend?’ Ja, graag. Je nam mijn net aangeschafte plaat over en tekende met snelle vaart een grote […]

We zullen doorgaan.

Het was gisterenochtend muf en vochtig. De kale bomen deden niks, er was geen windje te voelen. Ik liep op straat met een tas vol glas dat moest worden weggebracht. Tegenover een Engelse lunchroom gooide ik het glas in de smerige bak en kletterde het glas uiteen. Telkens als iemand daar glas in de bak […]

Vanaf die bladzijde vond ik het mooi.

Er was afgelopen jaar weinig tijd voor andermans boeken. Ik was zelf aan het schrijven en verdiepte me in andere zaken dan het verhaal van een ander. Er lagen zelfs een paar boeken onaangeraakt op de poef in de woonkamer naar mij te staren. ‘Wanneer heb je dan wel tijd?’ vroegen ze. ‘Dat zal de […]

Draagtijd zit net onder de huid.

Karin Ramaker schrijft staccato. Gebruikt weinig woorden en korte zinnen. Vanaf het begin zuigt het verhaal van Ester de lezer steeds verder naar binnen. Hij kan niet meer terug. Wat onderhuids speelt komt langzaam en zeker naar boven. Het verhaal blijft trekken tot aan de laatste letter. Een depressie raakt degene wie het overkomt en […]