Ik at een enorme kikker.

Ik at een enorme kikker. Gisteren. Die kikker paste niet in mijn mond, dacht ik. Ik propte hem erin en kauwde erop en slikte het in een keer door. Hij was behoorlijk taai.
En toen? Toen was de kikker verdwenen. Ik had het weggemaakt, opgelost, het was er niet meer. Dat voelde fijn. Er was een vreemde soort opluchting. Daarvoor bleef de kikker maar voor mijn voeten springen waardoor ik niet goed mijn weg kon vervolgen. Soms sprong hij ineens voor mijn voeten waardoor ik schrok.
Soms moet je kikkers resoluut vastpakken en opeten. Als een monster. Snel. Gretig. Omdat het de beste manier is om er vanaf te zijn. De tijd en het moment is reguleerbaar. We kiezen het juiste moment.

Gisteren zat ik te lunchen bij een koffie-lunchtentje en sprak iemand die ik ervoor nooit gezien en gesproken had. Het ging over zeggen wanneer het genoeg was. Genoeg. De grens bereikt. Dat je voor die boosheid, die impulsieve uithaal, nog kunt reguleren hoe boos je gaat zijn. Dat je dat moet reguleren als volwassen persoon en je dit moet leren als je kind bent.

Vanmiddag at ik nog een kikker. Eentje die ik niet goed weg kreeg. Ik propte de kikker in mijn mond en hij stribbelde tegen. Hij wilde niet. Hij was boos. Verontwaardigd. Ik wist dat het moest dus ik propte die kikker terug mijn mond in. Mijn wangen bliezen op. Ik raakte mijn adem bijna kwijt. Even later slikte ik die kikker toch door. Ik had tranen in mijn ogen. En ik was moe.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Wat zeg je?

De winkel was net geopend na een stevige verbouwing. Ik liep naar binnen omdat ik iets nodig had en ik kon het niet in een andere winkel kopen. De zware beatmuziek kwam me tegemoet. Via de roltrap kon ik naar boven en vond ik wat ik zocht. Ik wilde hier zo snel mogelijk weg en liep naar de kassa. Bij de kassa stond een jongeman.

‘Word ik nou oud of staat de muziek hier vreselijk hard?’
De jongeman leunde over de balie heen.
‘Wat zeg je?’
‘Ik zeg: word ik nou oud of staat de muziek hier zo hard?’
De jongeman knikte.
‘Ja, het staat best hard. Ik kan de klanten soms niet eens verstaan.’

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Golfpraatjes.

Ze stonden te kijken waar ze op het terras neer zouden strijken en besloten zonder te vragen dat ze pal naast me gingen zitten. Net ervoor was mijn gezelschap opgestaan om binnen een drankje te halen. Ik had geen tijd om te vragen of zij een plekje wilden vrij houden.
Het waren wat oudere golfers. Ze legden hun golfclubs op de tafel dicht tegen mijn spa rood waardoor ik het flesje moest verplaatsen. Ze droegen allen handschoenen en petten die ze allemaal afdeden. Het bier kwam al snel op tafel. Ik vroeg me af waarom sporters na het sporten aan de alcohol zaten. Ze telden punten, hadden het over handicaps en sjoemelen en andere dingen. Er was een dame, een tengere kwieke tante met nerveuze trekken, die het voortouw nam. Ze pakte de ingevulde kaarten bijeen en stond op om het gezelschap toe te spreken. Ze lachte een beetje zenuwachtig en schraapte diverse malen haar keel. Mijn gezelschap kwam weer naar buiten en wurmde zich in de bank met een drankje. Het kon net.

‘Normaal gesproken bij wedstrijden doen we altijd het golfpraatje. Het weer was goed, de baan lag er mooi bij.’
Er werd gegniffeld.
‘We hebben de scores bij elkaar genomen en er is een winnaar uitgekomen.’
Het bleef vervolgens heel lang stil. Mijn gezelschap en ik wilden nu ook weleens weten wie er gewonnen had.
In de kantine werd er opeens gejuicht. De flatscreen stond aan. Een wedstrijd voetbal.
‘De winnaar van vanmiddag is…’
Er werden handen op de tafel geslagen. Wat een spanning.
‘De winnaar is Maria!’

Maria wist niet wat haar overkwam en ging rechtop zitten. Haar buurman gaf haar een dikke pakkerd maar daar leek ze minder van gediend.
‘Hoe kan Maria gewonnen hebben?’ vroeg een ander opeens.
De kwieke tante die het woord had genomen ging met een flinke zucht zitten.
De sfeer sloeg om. Ik keek mijn gezelschap aan.
‘Ik ga weer hoor. Bedankt voor alles.’ zei Maria. Ze stond langzaam op, nam haar handschoenen en sjokte weg.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.