Je verwacht het niet.

Er komt een hele indrukwekkende jongeman de tram in. Een jongvolwassene, ik weet niet precies hoe oud. Hij blaast zijn torso breed en groot op waardoor zijn gewatteerde jas nog boller lijkt. De muziek op zijn mobiel verraadt dat hij van stoere muziek houdt. De ‘bitch’ dit en ‘bitch’ dat vliegen ons passagiers om de oren. Hij loopt in een semi vertraagd tempo door de tram en ik vraag me af waarom hij niet gaat zitten maar dan ontdek ik een leren riem. Ik bedenk me in een seconde dat aan die riem misschien wel een pitbull zit. En ik vind honden erg leuk maar pitbullhonden niet.
Ik volg de lijn en zet me schrap. Maar ik zie helemaal geen pitbull. Aan die lange riem, die zwarte leren riem, huppelt een vrolijk klein chihuahua hondje. Hij rilt een beetje terwijl zijn baasje zijn ene been in een vertragende beweging achter zijn andere been zet. Het beestje kijkt me heel even met grote kraalogen aan en snuift. Ja, zijn baasje hád een pitbull kunnen uitkiezen. Maar dat koos hij niet. Mijn automatische gedachte bleek een foute gedachte.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Demonstreren.

Hoe oud we waren weet ik niet precies maar we waren jong en ik droeg een beige tweedehands suède jasje uit de jaren zeventig met grote ronde kraag en donkerbruine knopen. Als het pauze was leek het of iedereen zo uit een Woodstock scène gelopen was om in het gras te gaan zitten bij school om jointjes te gaan roken en liedjes te gaan spelen op hun gitaar of we luisterden naar Pearl Jam en The Red Hot Chili Peppers.
Binnen in de school in een lange gang was een rookhol. Zo noemden we dat, omdat het de enige plek was waar gerookt mocht worden. Als je niet rookte en je vrienden daar binnen waren werd je ziek van de blauwe walm.
Audrey (Niet Oodrey maar Audrey!) had het zelfs in bloedje zomer koud en trok haar zwarte trui over haar polsen en verdween even later in een toilet en kwam er zeer relaxed weer uit. In de eerste klas van de beroepsopleiding semi residentieel werk was iedereen, bijna iedereen, stoned, na ruzies uit huis gezet of stond te trappelen om iets aan de maatschappij te doen.
Heel goed kan ik het me niet meer herinneren. Er was iets met het gratis openbaar vervoer dat op de schop ging en daar waren wij het niet mee eens. Op een doordeweekse dag in Nijmegen zaten we op de koude stenen van Plein 44 voor de stilstaande maar luid toeterende bussen. Ze mochten niet vertrekken.
Als ik heel goed ga zoeken in mappen, dagboeken of andere herinneringen die zijn opgeslagen zou ik het krantenartikel nog kunnen vinden waar een ongeveer negentienjarig meiske met beige tweedehands suède jasje met grote ronde kraag en donkerbruine knopen voor een bus ligt en niet aan de kant gaat ook al wil de bus verder.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Vlijmscherp.

Ik snijd een vlijmscherp mes in mijn manuscript. Het snijdt langs woorden die doormidden gaan. Het snijdt door hele zinnen die opeens geen zinnen meer zijn. Er hangen letters scheef en vallen naar beneden. De rest verdwijnt in de prullenbak.
En het is zwaar. Ik lag er de afgelopen nachten wakker van. Niet dat ik moeite had met inslapen maar middenin de nacht werd ik vaak wakker en ging het hele verhaal in herhaling aan me voorbij en vroeg ik me af wie, wat, waar en waarom ik sneed.
Het bloedt niet, het snijden. Het papier, de randen schuren. Soms glijdt het mes glad en snel. En waar het glad en snel snijdt is het helder. Waar het schuurt is een worsteling gaande. Eentje waar je de lievelingen die je had moet doden. Alles voor een beter geheel. Als die belangrijke scène, die mooie zinnen niet werken dan moeten ze eruit.
Het bloedt niet, maar het brandt wel.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

De kok was onverbiddelijk.

Het begon eind vorig jaar eigenlijk al bij de reservering. De telefoon werd niet opgenomen. Na bijna een week kreeg ik toch iemand aan de lijn. In gebrekkig Nederlands vertelde hij me dat ik moest mailen. Zo gezegd zo gedaan. Maar de bevestiging kwam maar niet. Ik belde weer. Niemand nam op. Antwoordapparaat maar ingesproken met de vraag terug te bellen. Gebeurde niet. Ik belde nog een keer. Er werd opgenomen. ‘De reservering staat er al in hoor.’ Oh, had dat even gezegd. ‘We hebben een eetbon gekregen, dat moest ik vermelden.’ Het was geen probleem.

Op die vrijdagavond tegen half zeven bleek de reservering niet in de agenda te staan. De e-ticket als waardebon bleek ook een verwarrende toestand met zich mee te brengen. Op de e-ticket stond namelijk dat we konden kiezen uit de menukaart maar de kok zei dat er een viergangenmenu voor ons samengesteld zou worden. Een verrassingsmenu! Ook goed. We waren erg benieuwd!

Er kwamen na ons nog een paar reserveringen binnen wandelen. Toevallig ook met een bon. Vervolgens zat het restaurant zo goed als vol. Gezellig. Wijntje erbij. Onze eerste gang liet alleen erg lang op ons wachten. Anderhalf uur. Ook de mensen die achter ons zaten vroegen meerdere malen of hun voorgerecht eraan kwam. ‘Sorry,’ zei de dame, ‘Ik werk alleen vanavond, er is iemand ziek en er moet iemand ingewerkt worden die het niet helemaal begrijpt.’

De beste man stond meerdere malen met flessen wijn in zijn hand fronsend het etiket van heel dichtbij te bekijken. Ook de glazen werden meerdere malen flink bestudeerd. Hij krabde dan als een Stan Laurel op zijn hoofd en zette het glas weer weg.
Ondertussen ging er weer meer dan een uur voorbij. Als het belletje uit de keuken rinkelde haastte hij zich naar de ophaalplek maar wist niet wat hij wegbracht. ‘Eh, dit is eh… ik ga het even vragen.’ En liep hij met de maaltijd weer terug naar de keuken.

Er liepen mensen naar de bar met een leeg glas. ‘Mag het bijgevuld?’ Later liep er zelfs een vrouw naar de keuken om haar eigen voorgerecht op te halen. Het brood werd voor een tafeltje achter ons door een andere klant gebracht. ‘Anders wachten jullie zo lang. Jullie hebben nu in ieder geval iets te knabbelen.’

De gasten aan het tafeltje achter ons, ook met bon, ergerden zich mateloos. Meerdere malen overlegden ze om op te stappen. Er liepen ook al mensen naar de kassa om af te rekenen. ‘We willen weg nu, het duurt veel te lang.’ Ook de rekeningen bleken niet te kloppen. ‘Nee, ik reken niet de helft af, we hebben van het drie gangenmenu niet eens de helft gekregen!’ Er moest heen en weer gelopen worden naar de kok. Hij besliste telkens hoe het ging, wat er afgerekend zou worden. Er werd gemopperd, mensen vertrokken zonder iets gegeten te hebben. We waren nu twee uur verder en gelukkig, na een paar keer vragen, kregen we een borrelplank. Het smaakte prima, dat dan weer wel.

Er kwamen nieuwe klanten binnen. Omdat er wederom bonnen verkeerd berekend waren wachtten ze erg lang om ook te kunnen zitten. Het tafeltje achter ons besloot maar in te grijpen:
‘U kunt beter gaan! Je wacht hier ontzettend lang op je eten!’ Ze gingen weer.
Wij kregen onze tweede gang en derde gang en keken verbaasd naar de tapas hapjes. Best weinig. Na weer een uur kregen we een toetje.

De waarde van de bon tipte bij lange na niet aan wat we voorgeschoteld gekregen hadden. ‘De drankjes rekenen we apart.’ Sorry? Daar waren we het niet mee eens. We hadden extreem lang gewacht op ons eten, het vier gangen menu was karig en kwam helemaal niet aan het bedrag op de eetbon. De dame die in de bediening stond moest ons daar wel gelijk in geven. Ze liep nog maar even terug om te overleggen. De kok was onverbiddelijk.
‘We hebben wel heel veel geduld gehad hè?’ zei vriend later die avond. Ik knikte. We hadden extreem veel geduld gehad.

Na het indienen van een klacht bij het cadeaubonbedrijf en maanden wachten op een reactie mogen we nu vanavond wederom uiteten. Met een eetbon. Natuurlijk bij een ander restaurant. Het zal mij benieuwen.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten