Het was op een maandagochtend.

Het was op een maandagochtend toen ik nietsvermoedend de badkamerdeur opende op de half gesloten psychogeriatrische afdeling in Rosmalen. De locatie, een heel oud verstopt ziekenhuis in een bosrijk gebied met daarbijbehorende paviljoens, met een klein boerderijtje met kakelende kippen en een haan die in de doodse stilte kukelde, met een oud mysterieus kerkhof met scheve oude zerken, bestaat al lang niet meer. Er lagen daar mensen die niet thuis gestorven waren maar hier, in dit donkere bosgebied met in de stilte soms schel gekrijs van mensen achter gesloten deuren dat door merg en been ging.
Ik moest eraan denken toen ik het tv programma Op Vrijdag bekeek met een actrice slash musicalster die vertelde over haar bijbaantjes voordat ze doorbrak. Ze maakte schoon op plekken waar het erg goor was, daar kwam het op neer. En ja, het is luxer als je in de avonduren lege kantoren schoonmaakt dan, laten we zeggen, de badkamers in de psychogeriatrische afdeling in Rosmalen. Ik was net begonnen bij de civiele dienst en een van mijn taken was de schoonmaak.
Ik opende de deur en deed het licht aan. Met mijn kar liep ik de badkamer in en stond aan de grond genageld. Ik weet niet meer precies wat ik dacht, maar terugdenkende zou ik gedacht kunnen hebben: ik loop hier weg.

Er zijn misschien in ieders leven wel herinneringen aan baantjes waarbij je het liefst je ogen wilt sluiten en wilt vergeten hoe het toen was. Het bleef bij dat ene incident. Ik had het er reuze naar mijn zin, ik bleef er tenslotte zes jaar vakantiewerk doen, heb verder leuke herinneringen en heb er enorm veel geleerd over mensen, hoe ze kunnen veranderen door tijd, omstandigheden, soms genen of een combinatie daarvan. Ik heb nog een paar ouderen op mijn netvlies staan die als losse foto’s in mijn brein voorbijschieten met hun traumatische verhalen. Ik was nog jong toen ik daar rondliep. Het had mij ook te veel kunnen raken.

Ik slikte mijn ongemak en afschuw weg die maandagochtend en maakte alle tegels schoon. Alles werd weggepoetst. De supervisor kwam een kijkje nemen toen ik wel heel lang wegbleef. Ik moest ook de gangen nog dweilen en dat moest het liefst voordat de karren met maaltijden werden binnengebracht.
‘Is het weer zover?’ vroeg ze, knikkend naar de tegels op de muren.
‘Dat gebeurt wel vaker in het weekend.’

Wil je mijn blog steunen met een kop koffie donatie? Ik doneer een kop koffie.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Te lang.

We aten een broodje paling en makreel bij Simonis op Scheveningen in de mistige ochtend na een hittegolf van acht dagen. Het duurde in alle opzichten te lang. Op het strand was zowaar zand te zien, er waren veel minder mensen. De paar verkeersregelaars die bij de rotonde stonden babbelden met elkaar. Je moet naar het strand als het afkoelt, de toeristen weg zijn en er mist verschijnt.

Zittend op een bankje keken we ver voor ons uit. Er was geen lijn te zien tussen zee en lucht, er waren geen boten te vinden en alles was grijs.
Er zat een man in zijn gebruinde blote bast in een klapstoeltje achter een beschutting te lezen uit een boek. Misschien las hij een klassieker, Hemingway’s The Old Man and the Sea.

Wil je mijn blog steunen met een kop koffie donatie? Ik doneer een kop koffie.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Zweten op de bank.

Toen ik een foto voorbij zag komen van een verlaten weg in de Achterhoek die uitkwam op de rivier de Ijssel bedacht ik me dat ik het ondanks de warmte toen meer verdragen kon dan nu. Waar ik vorige week liep was er geen schaduw maar het idee dat ik ervoor gekozen had daar te zijn, met al die rust en het mooie landschap voelde het prettiger aan.
Met een woonkamertemperatuur van zevenentwintig half en in mijn werkkamer een paar graden warmer koos ik er niet voor om deze ontstellende hitte te voelen. Mokkend zat ik te zweten op de bank. Weer een glas water, voetenbadje, ijs. Zo weinig mogelijk doen. Een hele middag de gordijnen dicht was ook mentaal onhandig. Ik moest een deadline halen en ik wilde ‘gewoon’ ’s avonds lekker kunnen eten dus kookte ik ook. Dat Indische gerecht van de avond ervoor was dan ook zwaar overschat. Ik zat dus mokkend op de bank. Mijn laptop kreeg het ook warm, het blies uit alle kanten warmte de kamer in.

Totdat de bel ging. Een man in donkere lange broek en shirt stond netjes op afstand op mij te wachten. Hij moest iets komen checken wat kapot was. Hij zuchtte niet. Hij was vrolijk en aardig en sjouwde met een ladder. Zweet droop van zijn voorhoofd. Hij kon er niet bij, verkeerde ladder. ‘Donderdag komen we terug, dan kijken we weer.’ Hij maakte in de brandende zon een foto met zijn Ipad en groette. Ik sloot de deur achter me en schudde mijn hoofd. Er waren nog steeds mensen aan het werk in deze hitte. Verkeersregelaars, politiemensen, hondenuitlaters, postbezorgers, buschauffeurs, noem maar op. Ik legde mijn laptop aan de kant en ging een boek lezen. (Verhalen uit het gekkenhuis van J.M.A Biesheuvel. Rest his soul.)

Wil je mijn blog steunen met een kop koffie donatie? Ik doneer een kop koffie.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Wrakhout.

Ik weet niet op welk moment je dor hout geworden bent. Dat zou ook best wel kunnen met een geboortejaar 1969 of later of eerder. Je wilt natuurlijk op elk moment een zeilboot kunnen kopen en je chronische ziekte wegdenken. Als je in de bloei van je leven bent is het van groot belang, blijkbaar, dat anderen die minder bloeien zo snel mogelijk uitbloeien en verwelken zodat de persoon met betere gezondheid langer door kan. Opoffering, noemen we dat!

En we weten helemaal niet wat er in ieders lichaam gebeurt. De hardwerkende vrouw met een stoma, de jongeman met een reuma aandoening, kanker, een kleuter met een hartafwijking, verminderde weerstand, infectiegevoelig, allergische darmreacties, snel koorts oplopen, ik kan wel doorgaan met allerlei klachten die mensen doormaken op dagelijkse basis maar die niet met het blote oog te zien zijn. Deze mensen hebben soms gewoon een baan, een huishouden, kinderen, een sociaal leven. Ze doen mee aan de maatschappij. We zijn niet voor niets een samenleving. Het woord zegt genoeg.

Van een stuk wrakhout kun je trouwens nog best een mooie tafel maken.

Wil je mijn blog steunen met een kop koffie donatie? Ik doneer een kop koffie.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.