We maken sneeuw met onze handen.

Lieve Q,

Papa belde ineens met de video optie. Je was even verbaasd en een beetje beduusd dat je je tante en oom in een klein vierkant schermpje zag. Je keek ook even achter de telefoon van papa, misschien zaten we daar. Toen je gewend was begon je te lachen. Nou, dat kwam meer omdat je tante haar tong uitstak. Ik was blij je te zien. Misschien moeten we vaker videobellen.
Ik vroeg aan jou of je de sneeuw gezien had. Dat had je. Je wees naar buiten en ook naar de televisie want daar kwam sneeuw voorbij, misschien via het journaal. En toen maakte je met je handen het gebaar van de sneeuw. Het leek op een soort dansje met je vingers. Je linkerhand deed zelfs een beetje mee. Je handen gingen allebei omhoog en je ging met je handen naar beneden. Je had sneeuw gezien en je kon het ook vertellen.
Je leert nu meer en meer gebarentaal, ook al kun je goed horen. Het praten gaat nu nog niet zo erg snel omdat je zo lang sondevoeding gehad hebt en je mondspieren lui zijn, maar je kunt al wel wat woorden zeggen. Als we het liedje zingen van Deze vuist van Ome Willem dan roep ik op het eind: ‘Joepie de….’ Dan moet je lachen en wil je poepie zeggen maar je lach zit in de weg.
En als je oom gitaar speelt maak je klanken. Je wijst en je vindt het erg mooi. Zo mooi dat je meteen rechtop zit als je net ervoor nog lui tegen mama aan lag.
Ik vind het best bijzonder dat we met je praten door gebaren te gebruiken. Jij leert steeds meer en wij leren steeds meer. Je stem ga je nog wel meer gebruiken. De klanken worden vanzelf wel woorden. En ondertussen maken we sneeuw met onze handen. Dwarrel, dwarrel, dwarrel.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Er was een moment waar niemand iets van snapte.

Sommige straten waren wit. Te wit. Er was niet gestrooid. Er fietsten scholieren op de witte straten en probeerden tijdens het recht houden van hun fiets sneeuwballen te gooien. Het ging maar net goed. Ze vielen bijna tegen elkaar aan in de flauwe bocht.
De school was inmiddels uit. Er kwamen leerlingen de fietsenstalling uit en wilden net zo hard en onbesuisd naar huis fietsen zoals ze altijd deden. Maar de straten waren te wit en ze vielen als dominostenen bijna om. Even ervoor lachten ze nog maar nadat hun fiets weggleed trokken hun gezichten recht en concentreerden ze zich op het in evenwicht blijven. Vallen op straat met een fiets en rugzak was niet cool.
Even verderop fietste een jongen. Hij fietste voorzichtig en hield het verkeer goed in de gaten. Maar hij lette heel even niet op of er was een moment waar niemand iets van snapte maar hij kletterde hard neer met fiets en al op de straat. Hij kermde.
Ik was aan de overkant beland, schrok van het geluid en draaide me om. Gelukkig stonden er twee vrouwen naast hem. Eentje probeerde hem omhoog te duwen maar hij had pijn. De andere vrouw probeerde zijn fiets te verplaatsen. Ik zag het voorwiel hard draaien om zijn vork.
Er kwam een man bij hen staan die wees naar de snackbar om de hoek. Hinkelend en met pijn vertrokken gezicht liet de jongen zich meevoeren naar de snackbar. Daar was het in ieder geval warm.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Lange gangen.

Ik herinner me de lange gangen. De ene lange gang was niet de andere en telkens voelde ik er wat anders bij. Sommige gangen voelden meteen al beklemmend.
Sommige gangen waren klein en nauw, waar leerlingen in groepjes hun leren boekentassen voortsleepten terwijl ze praatten over de overhoring Duits die helemaal niet goed was gegaan.
Andere gangen waren breed en hingen er kapstokken waar jassen als oude slobbertruien aan hingen of naar beneden waren gevallen en op stoffige vloeren lagen. Je wist welke gang verschrikkelijk aanvoelde en welke je prettig vond.
De tegels klonken hol en echoden bij elke stap die je zette. Je sloeg een klaslokaal in waar fel tl licht brandde en waar een overenthousiaste leraar economie in de deuropening stond met zijn handen in elkaar wrijvend. Misschien vond hij het echt leuk om te vertellen over zijn vak maar misschien had hij het gewoon koud want in het lokaal hield je liever je jas aan maar dat mocht niet.
Er werd nog met propjes gegooid en er werd door de leraar met een schoolbord borstel teruggegooid. De leraren werden niet met een mobiele telefoon opgenomen en werden ook nog niet echt heel erg uitgescholden, hoewel John, een zittenblijver, eens heel erg met speeksel sprak vlakbij het gezicht van de ecomonie leraar en werd geschorst.
Ik herinner me de lange gangen. Ik liep er elke dag, elk uur en was elke dag blij als ik naar huis mocht.
Als de leerlingen die nu naar open dagen gaan de gangen prettig vinden, zitten ze misschien wel goed.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Arm beest.

Afgelopen week zat ik in de tram toen hij net voor halte Statenlaan met een ruk op de rem ging. Mensen vielen naar voren en slaakten kreten. Tassen vielen om. Mijn rugzak viel bijna op de grond. De tram was gestopt pal voordat hij bij de halte was waar je kon uitstappen. Maar de chauffeur trok weer op en reed langzaam naar de halte.
‘Nou, daar schrok ik van hoor!’ riep een mevrouw achter mij.
‘Daar schrik ik echt van.’
Mensen draaiden zich om, om te zien waar de uithaal vandaan kwam.
‘Op exact dezelfde plek, een aantal jaren geleden, ging de tram hier ook vol op de rem. Het bleek dat hij een hond had aangereden. Ze lopen hier pal langs de tramrails. Misschien was de eigenaar van de hond doof of liep de hond los en schoot ie over de rails.’
Het werd even stil. Iemand stond op en drukte op de knop voordat hij naar de deur liep en wachtte.
‘Maar dan trapt die bestuurder op de rem en meteen denk je er weer aan.’
‘Was ie dood?’ vroeg iemand die naast haar zat.
‘Morsdood. Arm beest.’

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten