Skip to content →

Tag: blog

Het bakfietssyndroom.

Ik leed aan het bakfietssyndroom. Het bakfietssyndroom is een spontane afkeer hebben bij het zien van een bakfiets aan een paal of boom. Oh, daar wonen dus bakfietskinderen met hun bakfietsouders. In eerste instantie kwamen ze tevoorschijn in hippe vinexwijken waar jonge ouders woonden met kleine kinderen. Kinderen die in de achtertuin stonden te schreeuwen dat hun vader een ‘Stommert!’ was. Nadat zo’n kind een paar keer had afgedwongen dat het echt met een vriendje ging spelen en vader hem maar moest brengen want hij had toch een bakfiets (!) en vader weer ‘Nee’ zei, riep zo’n kind ‘Stommert!’ en aapte zijn zusje in amper fatsoenlijke spreektaal ‘Tommert!’ na. Je wist het meteen. Op maandag op de kinderopvang zou dat kleine zusje tegen de leidster ‘Tommert’ zeggen. Omdat ze dit geleerd had. Anyhoo, het bakfietssyndroom. 

De bakfiets is een onding als je er zelf niet op rijdt. Het heeft iets truttigs en burgerlijks. Ik ben niet de enige, op een feestje zei iemand dat ze in haar wijk niet nog meer bakfietsen wilde zien. Het was een teken van het jonge-ouders-syndroom; dat nam een bepaalde sfeer met zich mee, zo zei ze, en gruwelde merkbaar.
Ook moet je onderweg de bakfiets via de binnenkant van het fietspad inhalen anders ben je na een half uur nog niet thuis. Kinderen in de bakfiets laten hun plastic boterhamzakjes milieuonvriendelijk wapperen in de wind en laten dan los waardoor jij zo’n zakje tegen je gelaat krijgt en bijna een ongeluk veroorzaakt. Je ziet een bepaalde type ouder fietsen op een bakfiets. Ook zijn bakfietsouders best vrolijke zangers die met hun kroost alle liedjes van K3 tot en met Olifantje in het bos hardop meezingen en niets geven om de omgeving die liever heeft dat je je mond houdt. De bakfiets is best prijzig. Als je niet electrisch fietst fiets je je een breuk. De bakfiets is een soort verkapte verhuisbox waarin je van alles en nog wat kunt vervoeren naast je kind.

Gisterenmiddag, het was 33 graden in Delft, fietste ik met de electrische bakfiets vier keer heen en weer om mijn oppaskind naar een vriendje te brengen en weer op te halen. Ik was kapot, ook al reed ik heel makkelijk als een malle langs alle puffende fietsers die onderweg een flesje water leegdronken. Maar er gebeurde iets met mijn bakfietssyndroom. Ik keek om me heen, naar het uitzicht van groen gras en blauwe lucht en de wapperende haren van mijn oppaskinderen en was compleet tevreden. En terwijl er een zweetdruppel langs mijn nek zo langs mijn rug mijn tshirt ingleed reed ik een brug over, de hoek om naar hun huis. Ik was genezen.

(Foto via antwerpenize.be)

2 Comments

Ongemakkelijkheid bij Zomergasten.

Vorige week zat ik er een beetje ongemakkelijk bij toen ik Zomergasten keek. Thomas Erdbrink stelde de immer op-en-top vrouw Hedy d’Ancona vragen over ouderdom. Er zit in het woord ouderdom al een beetje ongemakkelijkheid. Ik ging toen al, in het begin van het gesprek, op mijn billen wiebelen van ongemak. Ik moet het denk ik vergelijken met een ietwat oudere dame die een tram instapt en geen zitplek kan vinden. Wat doe je dan, als jeugdige man of vrouw met de jeugdige vitaliteit in de benen? Bied je de oudere dame een zitplek aan of niet?

Volgens mij, maar ik kan het mis hebben, was het lang geleden allemaal wat simpeler. Als je zelf twaalf jaar was, was iedereen ouder dan veertig gewoon oud. Ook je ouders waren oud. Ik weet nog goed het moment dat mijn moeder naar de kapper ging om ‘iets’ te laten doen aan haar eerste grijze haren. Ik ben nu de veertig al een paar jaar gepasseerd en zit mijn grijze haren ook weg te plukken. Maar je bood een oudere persoon een zitplek aan. Daar was niemand over beledigd en niemand dacht er verder over na.

Er zit in het woord ouderdom al een beetje ongemakkelijkheid.

Thomas Erdbrink had de grootste moeite Hedy met ‘je’ aan te spreken. Hij was netjes opgevoed en het viel hem zwaar de oudere dame ‘je’ te noemen. Het werd nog ongemakkelijker toen Hedy er blijkbaar geïrriteerd van raakte en er, op een kattige toon, wat van zei. Ik had met Thomas te doen. Het had zoveel gescheeld als Hedy het knipogend en oogluikend had toegestaan, haar ouderdom.

4 Comments

Bloggen in het Engels; weer iets nieuws geleerd!

Vandaag was ik op bezoek bij ELM; Expertise in Labour Mobility Rotterdam, ‘simplifying the entire process of international labour mobility‘ om een blogconsult te geven in het Engels. Dat was voor mij voor het eerst. Hoe schrijf je stukken tekst die vermakelijk zijn maar ook doelgericht en nuttig voor je zakelijke contacten? Dat ging Veronika ontdekken. En ik ontdekte heel iets anders!

 

Weer iets nieuws geleerd!

 

blogconsultblogconsult- elm

 

Soms moet je gewoon bij het begin beginnen. Het drong eerst niet tot me door dat het misschien wel meer voor de hand lag dan ik dacht. Ik bedoel het lesgeven in het Engels, want mijn tweede gastouderadres is internationaal en dus spreek ik ook regelmatig Engels. Tijdens het blogconsult bespraken we de onderwerpen die Veronika kon gebruiken voor haar blogs waarbij communicatie, en nader tot elkaar komen ook al versta je elkaar soms niet zo goed, essentiële onderwerpen waren om over te schrijven. We bespraken en oefenden met metaforen. Aan het eind, voor het weggaan, noemde ze deze metafoor nog eens in vergelijking met mijn eerste keer lesgeven in het Engels. Dat nader tot elkaar komen en de taal spreken, Engels, cruciaal was. Ook voor mij.

Toen ik een telefoontje kreeg een paar maanden geleden of ik de mogelijkheid ook had om een workshop in het Engels te geven, zei ik, na enig twijfelen, ja. Ik zei ja omdat ik wist dat ik het kon. Ik legde wel uit dat dit voor mij voor het eerst zou zijn. Maar voor alles is er een eerste keer. Als ik het niet gewoon ging doen, zou ik niet weten hoe het zou uitpakken. En ik ontdekte dat dit mijn groeimoment was en dat maakte dat ik stiekem als een klein meiske een sprongetje nam. Het resulteerde in deze inspirerende middag maar ik ga volgende week weer een offerte maken voor een erg uitdagende klus in het Engels. (Hopefully to be continued!)

 

Een blogconsult, blogtraining of workshop in het Engels? I can do that!

 

Het was heel interessant om in het Engels een blogpresentatie met consult te doen. We bespraken alle do’s & don’ts van het bloggen, maar vooral de do’s.  Na twee uur oefenen met bloggen was de tijd op en stapte ik naar buiten, het weekend in!

3 Comments