Hoe vangt de gedachte een gedachte?

“You are today where your thoughts have brought you; you will be tomorrow where your thoughts take you.” -- James Allen

“Jij maakt ook altijd wat mee.” zei ze ooit. En dat zette me aan het denken. Want zij kon inderdaad zelden vertellen hoe haar dag geweest was. “Gewoon.” zei ze dan. Dat vond ik vaak vreemd.

Hoe kan je dag ‘gewoon’ zijn?

Zag je niets onderweg? Hoorde je geen leuk gesprek ergens tijdens je pauze? Kwam je niemand tegen die je liet nadenken? Ging de maandag dan over in de dinsdag? Wie was ik in haar ogen? Wie was zij?

Denk jij nergens over na? Sta jij ‘s morgens op en was jij zonder erg je gezicht? Vraag jij je nooit af wat je gedroomd hebt die nacht? Smeer jij je boterham zonder gedachten?

Waarom sta ik s’morgens vroeg op en is mijn eerste gedachte altijd een gedachte?

En gaat die gedachte weer weg maar volgt een nieuwe gedachte? Praat ik over m’n gedachten en schrijf ik erover? Hoor ik mensen praten in m’n omgeving en vang ik een gedachte? Neem ik die gedachte mee naar huis en filosofeer ik erover? Kan ik vervolgens die oude gedachte een plekje geven en ziet mijn oog buiten, als ik de straat in kijk, of op een terrasje zit, in de supermarkt sta, op de fiets zit, loop of in de trein zit, een nieuw plaatje met een gedachte?

Mijmering.

Als jij jezelf continu voor de gek houdt. Denk je dan echt dat je de ander ook voor de gek kunt houden?

Blijkbaar wel. Het is, naast ontzettend irritant (want waar zie je me voor aan?) ook fascinerend. Je kunt zelf een wereld verzinnen waarin je compleet normaal doet en denken dat anderen ook vinden dat je compleet normaal doet. Terwijl de werkelijkheid verre van compleet normaal is. En toch leef je zo. Fascinerend.

Ik kende iemand die in een leugen geloofde. Die leugen was zijn waarheid. Buitenstaanders die probeerden de grote zeepbel door te prikken kregen ervan langs. Niet fysiek gelukkig, maar verbaal. Vorige week bij de bushalte vertelde de jonge vrouw met dikke buik ook een verhaal waarbij ik moest denken aan een soortgelijke situatie. ‘Als er vrienden waren die mij vertelden hoe slecht blowen was, dan liep ik weg.’ Ik knikte want ik begreep het. ‘Omdat zij niet meegingen in jouw verhaal.’ En zij beaamde dat.

Wat gebeurt er als iemand zelf die zeepbel zou doorprikken? Teveel confrontatie met eigen ik? Teveel onverwerkte emoties waar je dan ineens iets mee moest?

‘Ik wil door de beerput heen.’ zei ik laatst nog tegen iemand. ‘Als ik er telkens omheen wandel, kan ik even ademhalen maar die beerput blijft wel daar liggen.’ Het komt dus steeds terug. ‘Het voelt als verloren tijd, om telkens eromheen te wandelen.’

Het is overleven, een zelfgecreëerde zeepbel. Je hebt ‘m ooit gemaakt om te doorstaan en hebt het nu voor lief genomen. Hij beschermt.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten