Zure appels.

Op bladzijde 97 staat een zure appel opdracht. Ik ga daar verder niet over bloggen, dat zul je zelf even moeten opzoeken, maar over die zure appels wil ik wel wat kwijt.

Een zure appel om in te bijten. Of een drempel om overheen te stappen. Een koe bij de horens vatten. De uitdaging aan gaan. Maar dat klinkt nog enigszins leuk. Het is meer een gevoel van iets moeten oplossen, bespreken of aangaan omdat je het teveel uitstelt en er niets verandert en je tegen hetzelfde blijft aankijken. Het is een euvel, een gedoe, een enorme beer en daarbij groter wordende doemgedachte. Je maakt het in je hoofd alleen maar erger door scenario’s te bedenken waardoor je blijft uitstellen. Uitstelgedrag is jezelf pesten.

Kun jij je nog de laatste keer herinneren dat je als een berg tegen een afspraak op zag omdat je iets moest bespreken wat niet zo leuk was om te melden? Hoe reageerde je lichaam op die druk? Hoeveel gepieker ging eraan vooraf? Hoe bereidde je je voor op het gesprek en hoe zorgde je ervoor dat je (zoveel mogelijk) kalm bleef? Hoe verliep vervolgens het gesprek? Viel het tegen of viel het mee?

Eenmaal een keer door de zure appel gebeten te hebben vallen de andere happen best mee en is die appel best snel op. Gek hè? …

Worst case scenario.

Terwijl ik mijn voetstappen zette waar ik ze neer moest zetten, namelijk in een weg recht vooruit naar een station, bedacht ik me dat de meeste angsten de beste horrorfilms of thrillers kunnen worden. Misschien zouden daar Gouden Kalveren en zelfs Oscars voor gewonnen kunnen worden, zeker als je mij de regie geeft.

Dat een simpel sneetje in een vinger een mismakend bloedend geval kan worden waardoor er een vreselijk sterfgeval plaatsvindt, of een klein zaadje dat gepland wordt in het brein een enorme vleesetende plant kan worden met tentakels en levende vliegen en spinnen in zijn bek is niet geheel een onverwachte wending in een verder sprookjesachtig verhaal. Het is zwaar overdreven wat ik hierboven neerplemp, maar je begrijpt me wel.

Als ik me laat meeslepen in mijn eigen doemdenken moet ik eigenlijk een notitieboekje tevoorschijn halen zodat ik mijn eerste thriller meteen vastgelegd heb. Relativeren is ook een kunst. En vooral op tijd jezelf aan je oren trekken is daarbij cruciaal. En afleiding zoeken, de zon in kijken en constructief aan het werk gaan ook. #constatering

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten