64. Waar ligt je focus?

Ik begin ben begonnen met een serie vragen aan mezelf. Vragen die een ander aan mij zou kunnen stellen en die ik ook aan jou zou kunnen stellen. Over creativiteit. Waar is het bij jou begonnen en ontstaan en wat doe je ermee, of ben je het kwijtgeraakt? Wil je het (terug)vinden? Doe je mee? Reageer en zet je link in de comments of reageer in de commentbox. Je kunt alle creativiteitsvragen hier terugvinden.

‘Waar leg je de focus?’ Wat is de kern van het geheel en wat kies je eruit om te gebruiken of uit te diepen? Dat kan werkelijk van alles zijn.
Focus is fijn als leidraad, om te komen waar je ongeveer naartoe wilt. Maar onderweg kan er vanalles gebeuren waardoor je richting een beetje verandert. Dat is niet erg, zo gaat het nu eenmaal. Ik heb geen strakke plannen.
Natuurlijk zijn er wensen, maar zelfs die wensen laten soms op zich wachten en tijdens het wachten weet je niet eens of die wens vervuld wordt. Je werkt gewoon hard, je deelt je richting met anderen en loopt waar de weg je heen duwt, zachtjes, en soms met een harde duw. Soms ligt de focus ineens voor je neus onder je ogen en deal je ermee, omdat het zich dan op dat moment aanbiedt.
Focus vandaag kan een andere focus voor morgen zijn. Het beweegt als een blog met dezelfde bedoeling en recht van spreken. Ergens vind ik het mooi dat ik korte termijn plannen maak. Over vijf jaar weet niemand waar hij is. Of wel?

Geen waarom.

Het kwam door een gesprekje op Twitter. Soms ontstaan er gesprekken. Men denkt weleens dat Twitter alleen een zendkanaal is maar het levert soms prachtige gesprekken op.

Er werd gezegd dat ik focus heb. Ik zie dat anders. In mijn hoofd is het soms net een ballenbak. Of een kom met m&m’s met allemaal kleurtjes en al die verschillende kleurtjes zijn leuke, frisse en nieuwe ideeën die ergens rond hetzelfde tijdstip ontstaan en dus roer ik weleens met mijn hand door die bak heen en weet helemaal niet wat ik allemaal ga doen en hoe ik dat ga doen. Vroeger werd ik daar enorm nerveus van en stresserig. Maar ik vertrouwde ook helemaal niet op mezelf.

Afgelopen week was ik op weg naar het centrum toen ik als vanzelf een hele andere kant uit liep. Waarom ik in m’n hoofd had dat ik ineens achter die gele m&m aan wilde in plaats van die blauwe kon ik op dat moment niet verklaren. Alsof er een onzichtbare hand me een duwtje in de rug gaf of een piepklein fluisterstemmetje vertelde: ‘Daar! Daar!’

Als je niet vertrouwt op jezelf of de dingen die je onderneemt is de kans heel groot dat het flopt. En blijkbaar is het zo dat wanneer je alles open laat en denkt: ik zie het wel, het uiteindelijk op z’n pootjes terecht zal komen. En weet je, mocht het niet op z’n pootjes terecht komen, dan was die m&m niet lekker genoeg.

[De foto is van de film Le Ballon Rouge. Aanrader!]