Ik had een 007 momentje.

Terwijl ik gefrustreerd mijn chagrijnige bui aan het weg puffen was en ik wist dat ik weer later thuis zou zijn dan gepland, liep er op zijn dooie akkertje een jongeman naar het tramperron. Het was erg warm, hij droeg een korte broek. Het was niet zijn korte broek wat mijn aandacht trok. Doordat zijn sokken opvielen was ik meteen weer een stuk vrolijker.

Er zweefde gisterenmiddag een soort wesp boven mijn tuin. Hij was bruin en leek eigenlijk niet eens op een wesp. Het was ook geen hommel of een vlieg. Het was gewoon een bruine soort insect. In een flits dacht ik dat het een miniatuur drone was. Ik ging naar binnen om mijn mobiel te pakken. Ik wilde het vastleggen. Op het moment dat ik mijn mobiel klaar had en een foto wilde maken vloog de wesp als een speer weg. Ik had een 007 momentje.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

En toch.

Je zorgt goed voor jezelf. Je neemt je lijf en je koppie in acht. Je werkt hard maar neemt voldoende ruimte om van vrije tijd te genieten. Je gaat planmatig te werk en kan goed uitleggen waarom je het zo doet. Je leeft zo gezond mogelijk. Je beweegt zo vaak mogelijk. Je leeft je hobby en je hobby is je werk. Je loopt niet weg voor een uitdaging. Je probeert te luisteren naar anderen ook al hebben zij soms een andere mening. Je helpt waar nodig. Je bent niet verslaafd, hebt geen schulden en betaalt netjes belasting. Je geniet van een ijsje in de zon. Je geniet van een etentje met vrienden. Jouw glas is half vol. Je kunt en gaat af en toe met vakantie. Je hebt een prima gezinsleven. Je bent tevreden. Eigenlijk zouden de mensen het dichtstbijzijnd trots kunnen zijn op wat je doet, kunt en hebt bereikt. En toch.

Toch is je broek niet een pak. Je t-shirt niet een colbertje. Zijn je opdrachtgevers niet je vaste bazen. Heb je geen topfunctie gewild. Je woont niet naar maatstaven ook al heb je een huis met een tuin maar ja in die tuin staan lelijke tuinmeubels. Waarom zou je op vakantie gaan naar zo’n vreemde plek? Daar is toch niets te doen? En ga zo maar door.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Blijkbaar was het nodig om keihard over het schoolplein te racen.

Het ging telkens als een golf op en neer. Dan was er een fietsertje dat brutaal over het schoolplein fietste en volgden er langzaam meer. Schoolleiding zei er wel wat van maar was niet buiten te vinden als de school uit was en zodoende kon men gewoon op het drukke schoolplein, waar ook hele kleine kinderen liepen, fietsend door de poort naar huis. Er werd gemopperd door ouders. ‘Dat ze er niets van zeggen, de schoolleiding!’ Er werd gezucht en gesteund. Maar ze hielden zelf hun mond.

Vorige week kwam er een oudere meneer het schoolplein op. Hij zat op een elektrische fiets. Er speelden kinderen met een bal, er werd tikkertje gedaan. De kinderen renden hard en gillend over het schoolplein heen. De oudere man reed met zijn elektrische fiets behoorlijk hard. Blijkbaar was het nodig om met zijn ingebouwde accu keihard over het schoolplein te racen. Het was denk ik veel te ver lopen van de ene deur naar de andere. Misschien had hij geen zin om zijn dure fiets in de fietsrekken te zetten omdat er een bal tegenaan zou kunnen komen. Hij slalomde om de rennende kinderen heen totdat er eentje rakelings langs zijn voorwiel rende.

‘Kijk toch Godverdomme even uit!’ riep de oudere man.

Het kind schrok zichtbaar en keek de man met open mond aan. Dit kind, net als ik, was onder de indruk van de onverwachte kwade uitroep van de man. De man sjeesde naar de achterste deur om zijn kleinkinderen op te halen. Ik had zin om een ventiel los te draaien. …

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.