Agnes Swart beantwoordt blogvragen n.a.v 20 jaar bloggen.

Agnes Swart

Alweer 20 jaar? dacht ik. En hoe zit het met de Nederlandse bloggers? Hoe hebben zij het bloggen tot nu toe ervaren? Zelf ben ik ergens begin 2000 begonnen, via verschillende platforms, waaronder web-log maar voel me nu alweer jaren ‘thuis’ bij WordPress. Hoe kijken mijn collega-bloggers er tegenaan? Ik vroeg een aantal bloggers 3 vragen te beantwoorden naar aanleiding van 20 jaar bloggen, vandaag beantwoordt Agnes Swart de blogvragen.

“The currency of blogging is authenticity and trust.” — Jason Calacanis.

Agnes Swart is fotograaf en vormgever. Veelzijdig maar heeft speciale liefde voor foodfotografie en de natuur. Ze begon ergens in 2005 met bloggen en blogt sinds 2007 op agnesswart.nl/blog

1. Wat is de voornaamste reden dat je een blog bijhoudt?

Een blog bijhouden doe ik om te kunnen delen in wat me bezig houd, wat ik belangrijk vind. Een manier om elkaar uit te dagen en te inspireren.

2. Wat is altijd constant gebleven in je blog en hoe je blogt en wat is
door de jaren heen veranderd?

Geen blog zonder beeld, meestal foto’s. In het begin waren het alleen maar beelden met af en toe een quote en langzamerhand ben ik meer gaan schrijven. Nu streef ik meestal naar een balans tussen beeld en tekst, soms betekent dat iets weinig woorden nodig heeft en soms is de foto ter illustratie of inspiratie.

3. Kun je een moment beschrijven waardoor je blog zijn waarde en kracht
liet zien?

Ik doe veel verschillende dingen, ik experimenteer, ik studeer en onderzoek en ik deel dat op mijn blog. Soms is het ook verwarrend, ‘wat doe je nu eigenlijk’? Toch heeft deze tot nu toe uiteenlopende stijl me een aantal jaren geleden een mooie collage-opdracht voor een boek opgeleverd, na aanleiding van 1 collage die ik ooit postte op mijn blog. ‘Ik ben op zoek naar die stijl’. De diversiteit heb ik nodig om scherp en creatief te blijven, mijn stijl zal er ooit in doorklinken.

Ook is mijn blog vaak een aanleiding tot ‘diepere’ offline gesprekken die anders misschien niet hadden plaatsgevonden. Een snaar raken bij mensen waarvan je het niet verwacht dat ze het zouden lezen of dat het ze zou raken, dat geeft mij weer energie om door te gaan.

(Foto gemaakt door anoniem.)

Marco Raaphorst beantwoordt blogvragen n.a.v 20 jaar bloggen.

marco raaphorst

Alweer 20 jaar? dacht ik. En hoe zit het met de Nederlandse bloggers? Hoe hebben zij het bloggen tot nu toe ervaren? Zelf ben ik ergens begin 2000 begonnen, via verschillende platforms, waaronder web-log maar voel me nu alweer jaren ‘thuis’ bij WordPress. Hoe kijken mijn collega-bloggers er tegenaan? Ik vroeg een aantal bloggers 3 vragen te beantwoorden naar aanleiding van 20 jaar bloggen, vandaag beantwoordt Marco Raaphorst de blogvragen.

Marco Raaphorst blogde sinds 2000 via een blogspotadres en vanaf 2001 bij raapie.nl (niet langer meer in gebruik) en sinds 2005 op marcoraaphorst.nl Hij blogt voor zijn bedrijf op Melodiefabriek.com sinds 2003.

“Blogging is a communications mechanism handed to us by the long tail of the Internet.” — Tom Foremski

Wat is de voornaamste reden dat je een blog bijhoudt?

Een blog was altijd een perfecte manier voor mij om te laten zien en horen wat ik doe. En dat is met name muziek en geluid maken. En hoewel YouTube, Soundcloud en dergelijke erbij gekomen zijn is een blog nog steeds de beste methode voor mij om te laten zien en horen wat ik maak.

Wat is altijd constant gebleven in je blog en hoe je blogt en wat is door de jaren heen veranderd?

Het gevoel van vrijheid dat ik kan publiceren wat ik wil is gebleven. De frequentie en noodzaak zijn wel veranderd. Vroeger schreef ik vaak ook over nieuwtjes in mijn vakgebied maar dat doe ik nog zelden. Ook voel ik me op geen enkel manier genoodzaakt regelmatig te bloggen. Ik hoop dat het wat tijdlozer en persoonlijker is geworden.

Kun je een moment beschrijven waardoor je blog zijn waarde en kracht liet zien?

Toen ik, lang geleden, dankzij mijn blog serieus genomen werd door een bepaalde groep professionals waar ik nog niet eerder contact mee had gehad. Zielsverwanten vind je automatisch via je blog, zo bleek. Mensen die je in je directe omgeving niet zo snel zult tegenkomen. Zeker niet in mijn geval omdat muziek en sounddesign nogal specifieke bezigheden zijn. Dat merk ik ook met name op marcoraaphorst.nl omdat ik in het Nederlands blog. Dat vakgebied is gewoon heel klein. Op Melodiefabriek.com blog ik in het Engels en daar merk ik dat mijn vakgebied zelfs internationaal een heel klein gebied is. Toch geef ik vaak de voorkeur aan in het Nederlands bloggen omdat ik me verbonden voel met dit land en me in het Nederlands het beste kan uitdrukken. Ik doe veel met taal en gesproken woord met name.

Tom Beek beantwoordt blogvragen n.a.v 20 jaar bloggen.

persfotoTomBeek_©EdwinvanNuil1

Alweer 20 jaar? dacht ik. En hoe zit het met de Nederlandse bloggers? Hoe hebben zij het bloggen tot nu toe ervaren? Zelf ben ik ergens begin 2000 begonnen, via verschillende platforms, waaronder web-log maar voel me nu alweer jaren ‘thuis’ bij WordPress. Hoe kijken mijn collega-bloggers er tegenaan? Ik vroeg een aantal bloggers 3 vragen te beantwoorden naar aanleiding van 20 jaar bloggen, vandaag Tom Beek aan het woord.

“If you love writing or making music or blogging or any sort of performing art, then do it. Do it with everything you’ve got. Just don’t plan on using it as a shortcut to making a living.” — Seth Godin.

Saxofonist Tom Beek is dagelijks te vinden op jazz- en poppodia, in theaters, in de studio en maakte vier cd’s onder eigen naam. Daarnaast schrijft, adviseert en spreekt hij over kunst, creativiteit en ondernemen. Op dit moment schrijft hij een boek en is hij op tournee met Mike Boddé en Cor Bakker door de Nederlandse theaters. Hij begon met bloggen in 2011.

1. Wat is de voornaamste reden dat je een blog bijhoudt?

De belangrijkste reden is dat mijn blog een platform is geworden, een podium zo je wilt. Het is een uiting, net als muziekmaken of spreken.
Ik doe dingen op mijn blog die op geen enkele andere manier (medium) zo goed zouden kunnen, zoals het delen van video’s.
Het zelf bepalen van de layout is voor mij ook heel belangrijk. Ik hou van design, foto’s en fonts.

2. Wat is altijd constant gebleven in je blog en hoe je blogt en wat is door de jaren heen veranderd?

Mijn blogs zijn minder ‘zwaar’ geworden. In het begin wilde ik alles tegelijk vertellen in één artikel. Dat is niet te doen (voor de lezer).
Wat gebleven is, dat ik trouw ben gebleven aan mijn schrijfstijl.
Ik zou wel kortere stukken willen schrijven.

3. Kun je een moment beschrijven waardoor je blog zijn waarde en kracht liet zien?

Als ik via via hoor dat mensen over mijn stukjes praten. En ze waarderen. Ze worden dus ook gelezen zonder dat mensen direct reageren.

Morgen beantwoordt Aleid Landeweerd de blogvragen!

(Foto gemaakt door Erwin van Nuil.)

Bloggen 20 jaar.

seth godin

Pas geleden stuitte ik op een artikel in The Guardian:

Blogging turns 20: look back and cringe with us. It’s never easy to face the past, but in honor of the blog’s 20th birthday this month, we asked brave Guardian readers to dig up vintage posts.

Alweer 20 jaar? dacht ik. En hoe zit het met de Nederlandse bloggers? Hoe hebben zij het bloggen tot nu toe ervaren? Zelf ben ik ergens begin 2000 begonnen, via verschillende platforms, waaronder web-log maar voel me nu alweer jaren ‘thuis’ bij WordPress. Hoe kijken Tom Beek, Aleid Landeweerd, Anna-Maria (Puur), Martijn Bloksma, Rob van Dalen, Edwin Mijnsbergen en andere bloggers tegen hun blogverhaal aan? Hoe zijn zij begonnen en hoe ervaren zij het bloggen? Wanneer begon hun eerste verhaal? De komende tijd zul je over deze personen meer lezen.

Ik stelde 3 blogvragen samen. Vragen die mij vaak gesteld worden als ik een blogworkshop of blogconsult geef. Mijn antwoorden vind je hier:

1. Wat is de voornaamste reden dat je een blog bijhoudt?

Het begon zoals ik altijd gewend was te doen; schrijven omdat ik schrijven fijn vind. Omdat het zorgt dat ik gedachten orden zodat ik beter kan verwoorden wat ik ergens van vind, hoe ik ergens tegenaan kijk en hoe ik dit het beste kan uiten. ‘Laat mij maar schrijven.’ zeg ik vaak, als ik moet spreken. Als ik blog vloeien de woorden op het toetsenbord zoals woorden moeten stromen. Als ik mijn gedachten en bevindingen hardop moet uitspreken zit er altijd een muurtje voor die ik moet beklimmen. Deze muur is soms niet zo hoog en het is ook helemaal niet erg, maar vaak is schrijven makkelijker. Het is misschien niet zozeer een uitlaatklep dan wel een uitingsvorm die voor mij vloeiender stroomt dan praten. Bovendien was ik benieuwd wie mijn gedachten zou lezen en waarom en misschien wist ik ook wel dat ik wat te vertellen had niet alleen voor mezelf maar ook voor een ander.

2. Wat is altijd constant gebleven in je blog en hoe je blogt en wat is door de jaren heen veranderd?

Wat altijd constant gebleven is in mijn blog is mijn ‘taal’. Ik schrijf altijd zoals ik praat en denk. Er is geen andere weg. Wat er door de jaren wel is veranderd is mijn vorm, de inhoud. Dat is ook logisch omdat ik me professioneel ben gaan bezighouden met bloggen en dus mijn vorm ging aanpassen. Toch is het altijd een uitdaging geweest om ook de zakelijkere blogs zoveel mogelijk in mijn taal te blijven spreken.

3. Kun je een moment beschrijven waardoor je blog zijn waarde en kracht liet zien?

Misschien denk ik al snel (en jij, als lezer ook) dat de blogs met enorme views de meeste impact hadden. Ja, toen ik een blog schreef over de strubbelingen in aanloop en uitwerking van 7 Days of Inspiration werd dit massaal gelezen en erop gereageerd (op allerlei platforms.) Ik was, na enige twijfel, erg eerlijk geweest over mijn bevindingen. Ik beschreef mijn twijfels, mijn kanttekeningen en mijn eigen worsteling maar ook wat ik ontdekt had. Hart Op Straat begon erg klein maar is na een jaar of 7 groter aan het groeien. Dat gebeurt onder andere door mijn blog. Ik vind dat waardevol en laat heel subtiel zijn kracht zien. Mijn idee voor een boek ontstond op mijn blog. Door erover te vertellen begon het vorm te krijgen. Mensen gingen helpen. De uitgever las mijn blogs om een indruk te krijgen hoe ik vertelde. Een gesprek later had ik al een contract in handen.

Het stuk over 24 Uur Met, de laatste aflevering van interviewer Theo Maassen die Victoria Koblenko op bezoek kreeg, wordt nu nog steeds goed gelezen. Dat Victoria Koblenko zelf in een tweet mij bedankte voor een ‘toffe’ analyse vond ik een groot compliment. Ik was ook trots op dat stuk.

Ik hou van impact, waarde en kracht via een omweg, subtiel en door mensen omarmd ook al weet je het lang niet altijd. Het spreidt zijn weg via kanalen die wij niet doorgronden. Views, cijfers en aantallen zijn kortstondig. Natuurlijk zet je jezelf dan even in de schijnwerpers, maar ik heb ontdekt dat die schijnwerpers al snel weer weg zijn.

Bloggen heeft impact. Op allerlei vlak. Of je nu een techblog hebt, een fashion of beautyblog, stripblog, muziekblog, je verslag doet van rechtzaken, tips geeft op advocatuurgebied, duurzaamheid, vegetarisch voedsel, management, evenementenorganisatie, mediawijsheid, grafische vormgeving of op auteurs- of journalistengebied, het geeft een lezer inzage in die specifieke wereld. Mooi toch, dat dit kan?

Volgende week bijt Puur het spits af met haar antwoorden op de 3 blogvragen! Hou mijn blog in de gaten!

Lees hier meer over 20 jaar bloggen via The Guardian! En hier een stuk van Kirsten (BlogToday/Sanoma) over bloggers; rockstars of the future!

Gastblog. Over schaduwen.

Schaduwen kunnen prachtig zijn. Een gastblog van Marieke, meeschrijver van Opkrabbelen.

Hoe persoonlijk wil je zijn of kun je zijn op je eigen blog?
Het was een vraag die ter sprake kwam tijdens een persoonlijke ontmoeting tussen bloggers rond Opkrabbelen in Utrecht. Hoe persoonlijker je blogt, hoe kwetsbaarder je bent, hoe harder je kunt vallen, en hoe krabbel je dan weer op? Vandaar.

Schaduwen kunnen prachtig zijn

Al is mijn blog vanaf het begin best persoonlijk, echt persoonlijk was het eigenlijk niet. Zorgvuldig verzweeg ik veel: waar ik woonde, hoe ik leefde, wat mijn eigen naam was en de header van mijn blog was een foto van mijn schaduw. En dat terwijl ik mijn hele leven tot dan toe als schaduw had doorgebracht. Ik bestond niet echt. Je zag me wel, misschien, daar twijfelde ik geregeld aan, maar zichtbaar was ik zeker niet. Ik nam geen ruimte in. Geen standpunt, geen mening, geen identiteit. Ik volgde keurig de gebaande paden. Zoveel mogelijk bleef ik aan de oppervlakte. Niemand wist echt iets over mij.

Al bloggend krabbelde ik met vallen en opstaan op uit een moeilijke tijd. Ik stapte uit mijn
schaduw, ik kreeg vorm, inhoud, werd zichtbaar. Persoonlijker. In het echt. En ook op mijn
blog. Nog steeds ga ik regelmatig – te vaak – weer op mijn bek en duw ik mezelf opnieuw
overeind.

Laatst vroeg iemand me: “Vind je het niet vervelend dat iedereen op je blog alles over je kan
lezen?”Kan iedereen alles over mij lezen? Ja. En nee. Want hoe persoonlijk ik ook ben op mijn blog, hoe zichtbaar ik ook ben, zelfs met mijn somberste stemmingen: wie ik ben is zo veel meer dan die dagelijkse 300 woorden. Mijn blog werpt slechts mijn schaduw vooruit.

Schaduwen kunnen prachtig zijn, maar je ziet ze altijd maar heel even en alleen als de zon
schijnt. En dan vertekenen ze de werkelijkheid.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten