The world seems to disappear.

‘Alleen met herinneringen. Ik kan bij sommige liedjes meteen een herinnering oproepen wanneer ik dat liedje toen ook hoorde. INXS met Disappear; ik ging in de zomermaanden elke ochtend vroeg met de bus naar Rosmalen om vakantiewerk te doen bij een psychiatrische afdeling. Dat lied luisterde ik op de eerste ochtend van mijn eerste vakantiebaan …

Heimwee.

De condensdruppels langs de ruiten, teveel mensen op een plek en dat eeuwige gefuif op de meest idiote liedjes –>

Nu over?

Er viel een bak op mijn hand. Bij het kinderdagverblijf hebben alle kinderen een eigen ‘bakje’. Daarin leggen ‘s morgens de ouders een pyjama in en het allerbelangrijkste: een knuffel en/of speen. De bakjes zijn zwaar. Sommige ouders proppen er hele rugzakjes in. Ik wilde een bakje uit de muur halen, zoals bij Kees Kroket, …

De herinnering.

Every man’s memory is his private literature. — Aldous Huxley. Soms zijn er opeens momenten waarin je in een split second teruggeworpen wordt in jouw verleden tijd. Dat kan gebeuren omdat iemand een verhaal vertelt of middenin een verhaal zit die zo aangrijpelijk is maar tegelijkertijd ook zo herkenbaar, dat je niet anders kunt dan …

Bagage.

Hoe vaak wachten wij niet? Wel? Hoe vaak staan wij in een rij? Bij een balie? Hoe vaak wachten wij?

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten