Betalen voor wi-fi?

Waai-faai of wie-fie. Maakt niet uit hoe je het uitspreekt toch? Als ik met de trein naar het zuiden des lands ga, hoop ik altijd maar dat er sowieso richting Utrecht wi-fi aanwezig is zodat ik tijdens deze rit mail kan bijwerken, een blog kan schrijven of andere (zakelijke) dingen kan uitwerken. Het is gewoon fijn, zeker als je een drukke tijd kent, door te werken op dat soort momenten. Soort van Lifehacking zonder stress.

In sommige delen van het land moet je behoorlijk goed zoeken naar een restaurant of brasserie waar je ongestoord kunt internetten. Waar ik vandaan kom is alleen de V&D zo gastvrij om de klant van internet te voorzien. Niet de meest ideale plek vind ik, maar soit. Het zou dus prettig zijn voor dit soort ondernemingen eens te kijken naar de veranderende tijd en wi-fi standaard aan te bieden. Wil je (extra) klanten, die ook nog even willen werken, geef ze wi-fi.

En ik raak verwend hoor. In het Haagse kijken ze je bijna vreemd aan als je vraagt of ze wi-fi hebben. Duhuh! Natuurlijk! En zelfs in sommige winkels kun je na het shoppen even naar de bar om een koffie te bestellen en erna je laptopje openklappen. Heerlijk! Het zorgt voor een soort vrijheid! En wat ik ook nog prettig vind is dat je in de meeste gelegenheden ongestoord kunt internetten. Er is niet een bonsysteem waar je na een uur van je internet af gedonderd wordt en weer een bestelling moet plaatsen om weer verbinding te krijgen. Ik vind het ronduit klantonvriendelijk en werkt denk ik averechts. Ik liep laatst langs de CoffeeCompany in het centrum en zag beduidend minder mensen koffie drinken dan voor de bonnenactie. Jammer, maar ik begreep het wel.

[Foto gemaakt door Michael Minneboo.]

Achter de schermen bij in de schaduw van het nieuws.

Deel 2.

We besloten niet langer te gaan blauwbekken op een koud station maar een hapje te gaan eten en erna terug te wandelen glibberen naar het station en eens zien of de treinen dan wel naar Amsterdam zouden rijden. Borden waren nog steeds van slag, men liep nog steeds ontredderd rond en informatie vragen lukte niet. Er was immers nog steeds geen NS personeel om mensen in iedergeval gerust te stellen. ‘Ik heb expres geen internet op mijn mobiel, maar het wordt bijna noodzaak als je veel met OV reist.’ zei ik nog. Online heb je namelijk veel sneller je informatie en effectievere hulp. We belden naar de KRO redactie. De KRO redactie besloot een taxi te regelen. Hartstikke fijn!

IMG_0612

In een smaakvolle kantine kregen we uitleg over de gang van zaken, dronken een kop koffie, zagen we Boris voorbij wandelen in een sjiek pak en moest ik door al die kou en koffie steeds naar beneden wandelen naar het toilet. Er werden stoelen uit de studio gezet. ‘Dat waren de mensen die ook via trein moesten komen’ grapte ik nog. Marco kreeg een zendertje, ik moest plaatsnemen achter een paal en binnen no-time begon de live uitzending. … –>

Linkedin als CV.

Pas geleden vertelde iemand me dat zij een mail kreeg van een bedrijf dat graag meer inhoud wilde lezen en achtergronden van die persoon dus kwam de vraag een brief te sturen naar hun afdeling. Wat raar! dacht zij toen. Ik heb toch een Linkedin profiel met een online CV? Ik kan beter deze link even mailen!

En waarom ook niet? Scheelt tijd en papier. Bovendien vind ik Linkedin daar wel heel erg geschikt voor. In beknopte en op duidelijke manier staat je huidige werkveld vermeld en wat je in het verleden hebt gedaan. In sommige gevallen heeft iemand zelfs een goed woordje voor je gedaan. Het staat allemaal daarin. (Check de mijne bijvoorbeeld.)

Heb jij weleens via Linkedin een CV verstuurd? Of print je nog steeds netjes een A4-tje uit wat je in een envelop stopt met een postzegel die je in de brievenbus laat glijden?

Drawing I. Deel 4.

Drawing I part 4.

‘An idée fixe is a preoccupation of mind held so firmly as to resist any attempt to modify it, a fixation. The name originates from the French [French : idée, idea + fixe, fixed]. Although not used technically to denote a particular disorder in psychology, idée fixe is used often in the description of disorders, and is employed widely in literature and everyday English.’Wikipedia

I am fascinated by this phenomenon. In what way do we go too far being highly fascinated by situations or people? When are we just admirers and when do we just cross the line? Also in social media platforms? When do you want people to see what you’re doing and when do you want to close the door? …