Niet standaard.

Op een lang dwarrelig pad in een bos liep ik achter een aantal klasgenoten aan. We hadden een bosexcursie. Ik kan me niet meer herinneren waarom we daar liepen en waarover de excursie precies ging, het enige wat ik me uit die herinnering naar voren kan halen is een soort bliksemschicht aan grote gedachte: ‘Het zal niet vanzelf gaan en het zal niet op een standaard manier gaan.’ Ik was toen twaalf.

Ik had een bijna vriendje. Zo’n vriendje dat liever stiekem met me handje aan handje liep dan in het openbaar. Een bijna vriendje dat telkens in de klas achterom keek omdat hij met me kletsen wilde maar als de leraar hem erop wees dat hij zo vaak met mij kletsen wilde ineens niets meer van zich liet horen. Een bijna vriendje dat heel stoer bij andere jongens riep dat ie mij stom vond maar als we alleen waren op het schoolplein, in de schoolmoestuin of buiten voor de deur liet merken dat ie me aardig en leuk vond. Zo’n bijna vriendje dat zich heen en weer liet slingeren en blijkbaar redenen had om te twijfelen aan mij.

ik trok een kaartje bij Clarence vandaag.
Het bijna vriendje zat op de laatste schooldag naast me op het trapje en sloeg een arm om me heen omdat ik huilde. Al mijn vrienden gingen naar een andere middelbare school en ik ging als enige, samen met Edith, naar een andere school. Ik wist dat het allemaal over was. Vriendschappen zouden vervagen. Ik voelde me alleen, verdrietig en hopeloos. Het was de eerste echte breuk in mijn jongemensenleven.

Ik voelde een troostende aai over mijn rug. Ik keek op met betraande rode ogen en zag een zwijgende bijna vriendje naast me zitten. Zijn blik serieus. De zon scheen die dag en kinderen waren blij dat de grote vakantie net begonnen was. Bijna vriendje en ik namen afscheid zoals twaalfjarigen dat doen. ‘Nou…’ Een knik. ‘Houdoe.’ En hij liep weg.

Bijna vriendjes. Ik heb er een aantal versleten. Vriendjes die wel wilden maar om andere redenen dan ik. Bijna vriendjes die zich ergens schaamden. Omdat ze al een relatie hadden. Kwam ik achter.
Bijna vriendjes die twijfelden. Erg lang. En ik maar wachten. Trouw. Hoopvol.
Totdat ik besloot dat een bijna vriendje geen vriendje was. Bijna is namelijk niet helemaal.

[Naar aanleiding van een mooi gesprek gisteren buiten op een klein terrasje bij Clarence. Even later trok ik uit een bakje kaartjes ‘toevallig’ het kaartje in de foto.]

Vandaag mag in de prullenbak. Deel 2.

Stel, er waren blijkbaar verwachtingen die voorheen niet uitgesproken werden maar wel op het laatste moment maar die je op dat moment niet kon veranderen. Stel, het glas van de ander was half leeg maar die van jou half vol. Bovendien zag je de oplossingen wel alleen wilden de anderen, met het half lege glas, het glas niet vol gieten. Althans, niet meteen. Er moest eerst mokkend en hortend en stotend gezocht worden naar een nieuwe fles wijn en moest er ook zuchtend en steunend gezocht worden naar een kurk om de fles te openen.

Negativiteit werkt niet als je een oplossing zoekt. #constatering

Hoe lang zou het bij jou duren voordat je half volle glas opeens achterin je keel belandde?

In balans zijn is bijna magisch.

Dat in balans zijn is iets bijna magisch. Je doet het helemaal zelf, je werkt er hard voor om in balans te zijn en te blijven, maar op het moment dat je voelt en weet dat je het echt helemaal bent, in balans, voel jij je sterker dan ooit, ondanks de tegenslagen die je te verwerken krijgt.

‘Het is raar, maar ondanks het nare nieuws en alles wat er op me af komt, er is verdriet en onzekerheid, voel ik me goed.’

Dat kan je alleen maar voelen als je met beide voeten op de grond staat en bij elke por in je schouder niet omvalt. Je lijf en emoties zijn als elastiek. Of vergelijk je het met zwiepende takken van een boom. Het duurt gewoon lang voordat takken eindelijk breken en elastiek eindelijk doormidden knapt. Je bent buigzaam en rekbaar, ook met je gedachten en emoties.

Ik schreef pas geleden over ‘draagbaar’. Het draagt je. Je weet niet precies hoe, maar je bent in balans en sterk genoeg om jezelf erdoorheen te dragen. Er zijn weinig momenten van totale paniek of overlevering aan het verdriet. Je mag van jezelf even terneergeslagen zijn en bang voor de toekomst want dat hoort erbij, maar daarna sta je op en ga je verder. Want alles gaat verder. Zo is het leven.

Nog meer wijsheden.

Gravend in mijn eigen digitale verleden (dat heet in de volksmond gewoon je archief lezen van je weblog) kwam ik mijn constateringen weer tegen die ik jaren terug wel vaker op mijn blog plempte. Hier een top tien van mijn eigen quotes:

1. Er is geen plek voor medelijden in een vriendschap.
2. Timing is a bitch.
3. Mensen hebben allerlei mechanismen om zichzelf te dwarsbomen.
4. Het leven is gewoon een groot acceptatieverdrag dat je elk jaar weer opnieuw zou moeten ondertekenen.
5. Beter een heel achterwerk dan een halve.
6. Kwetsbaarheid is stoer!
7. De liefde laat zich niet regisseren.
8. Het is pas over als ik er absoluut alles aan heb gedaan en er niets meer aan kan doen.
9. Als je elke week snakt naar je weekend, heb je de verkeerde baan.
10. Angst houdt veel tegen.

Zie hier deel 1.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten