Ode aan imperfectie, nogmaals.

Het zou een revolutie waard zijn waarbij bladen als de Flair, Viva, Grazia en Elle geen maatje 34 modellen zouden inschakelen maar heerlijke volle meiden met houvast. Of dat boeken rafelranden kregen en we niet meer op zouden kijken van een vals nootje uit een zangkeeltje bij een live-uitzending. Of dat Carice van Houten met vlekken in haar nek een enorme hoestbui zou krijgen bij De Wereld Draait Door en er gewoon een glaasje water gehaald werd zodat ze weer op adem kon komen of dat Matthijs van Nieuwkerk op de tafel ging heupwiegen waarbij iedereen moest lachen, niet om uit te lachen maar om aan te moedigen. Of dat alle mannen met toupé’s net als Marc Marie Huijbregts kaal door het leven zouden gaan omdat het kan.

De moeilijkste klus in je leven is jezelf zijn.

Wie niet bruin is, hoort er blijkbaar niet bij.

Door internet, bladen, kranten en invloeden van familie, vrienden en alles wat je oppikt op school en bedrijfsleven raak je steeds in conflict met aanpassen en jezelf zijn. Als de norm het ene is, voel jij je wel of niet thuis in die zelfde norm. Daarbij speelt perfectie een grote rol. Je wil goed presteren, mooie cijfers halen, er goed uitzien, de beste zijn, uitblinken.

Als jij je best gedaan hebt maar geen 10 gehaald hebt, waarom ben je dan niet goed genoeg?

Dank je wel.

Het is vreemd. Woensdag stond ik in de kassarij van de supermarkt en zag dat de persoon achter mij maar één halfje brood had. ‘Heb je maar één ding?’ vroeg ik. Hij knikte dus ik zei ‘Je mag wel voor hoor!’ Hij gaf geen sjoege. Ja, hij ging wel voor me staan maar zei helemaal geen dank je wel. Geen enige blijk van waardering of dank. Krijg de … dacht ik.

Mijn oppaskindje zegt steevast ‘dah wel’ als hij iets krijgt. Ik zeg dan altijd ‘alsjeblieft!’

Ik ben opgevoed met dank je wel zeggen. Als je iets krijgt ben je dankbaar. Vind je het eigenlijk stom dan nog zeg je dank je wel. Je dankt de persoon die moeite doet jou iets te geven of je te helpen. Dank je wel zeggen is helemaal zo gek nog niet. Toch merk ik om me heen dat niet in elk gezin ‘dank je wel’ zeggen belangrijk gevonden wordt. Men weet zelfs geen raad met zichzelf als de ander hen ergens voor bedankt. ‘Ja, haha,..’ Vol ongemak en plotselinge kwetsbaarheid horen zij een dank je wel aan, niet goed wetende wat ermee te beginnen.

Dank je wel zeggen is misschien ook wel kwetsbaarheid tonen. …

Voordringen bij het Mauritshuis.

Omdat iedereen vanochtend dacht: laten wij ook naar een museum gaan, stond er dus onder andere bij het Mauritshuis een enorme rij toen wij met z’n drietjes kwamen aanlopen. Omdat het nog tamelijk vroeg was en wij tijd zat hadden sloten we daarom netjes achteraan. We zetten telkens wat kleine stapjes naar voren, genoten onderwijl van een buitengewoon miezerige Hofvijver en klapten de paraplu maar weer eens open.

Halverwege het wachten kwam er een lange vrouw in beveiligingskleding naar ons toe. We mochten mee lopen naar de andere kant bij de trap zodat de mensen die alles gezien hadden en weer huiswaarts keerden makkelijk naar buiten konden. Slim en goed geregeld, zo vond iedereen. Niet iedereen.
Verder lezen Voordringen bij het Mauritshuis.

Downshiften.

Zingeving. Een trend, of zijn er steeds meer carriëregerichte werkers aan het overstappen van een goed verdienende baan naar een meer ideële baan?

Is het in deze huidige maatschappij belangrijker om een huis te kopen, een auto te hebben, liefst twee, of gaan we zelf brood bakken, truien breien en tuinieren? Of is het gewoon eens goed kijken naar waarde en wat spullen, voedsel en mensen om je heen aan waarde bijdragen of wat jij in de maatschappij aan waarde kunt bijdragen? Ook qua werk bijvoorbeeld?

Simpeler leven is streven naar wat er is en daar tevreden mee zijn. Niet streven naar groter, mooier en anders. Niets is zo veranderlijk als de mens. Waarom kun je niet eens kijken naar je huis, je woonomgeving en je leven en accepteren hoe het is met alles aan waarde aan spullen om je heen?

Downshiften is ook niet aan jezelf voorbij lopen. Drukte downsizen dus. En of je dat nu mindful omgaan noemt met je tijd of downshiften, het zal me een worst wezen, allemaal moderne woorden om een actie of levenshouding te benadrukken. Wat ik wel waar vind is het feit dat het soms best goed is te voelen dat je leeft. Dat kan ook met een lekkere fles wijn die je gekocht hebt voor tijdens het avondeten. Of als je een keertje bedenkt dat je ene muur best wel vrolijker geverfd mag worden. Zolang je dan maar ten volle geniet van wat je veranderd hebt. En dus niet heel snel wéér wat anders, beters en groters wilt. …

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten