Simeon ten Holt heeft een tijd geleden een pianostuk gecomponeerd waarbij men steil achterover valt van emotie. Het stuk lijkt een aaneenschakeling van herhalingen te zijn, lijkt simpel, maar o zo slim en geraffineerd aangepakt. Doordat het herhalingen zijn neemt het je mee in een soort beweging, alleen is die beweging zoals het leven is; het kabbelt en deint mee op een woelige zee. Ik besloot het mijn oppaskindje te laten horen, omdat hij een oor heeft voor geluid en muziek. Zo was hij nog erg jong toen hij het geratel van kraaltjes in de spaken van een fiets al…

Vorige week had ik het er nog over. Dat ik vroeger een periode steevast naar een rockcafé ging als ik op zaterdag uitging. Dat rockcafé was donker, met donkere figuren, met goede rockmuziek en een heel klein barretje en klein podiumpje achterin de hoek waar je kon dansen. Of headbangen. Ik leerde daar denk ik Led Zeppelin kennen. En Steppenwolf met Magic Carpet Ride. Van die psychelische muziek waarvan je helemaal in trance raakte tijdens het dansen. Daar had ik nimmer soft of hard drugs voor nodig. Er werd daar überhaupt niet gedeald; men kon volstaan met een pul bier…