Skip to content →

Tag: opkrabbelen

Druk, druk, druk. Een modewoord?

Vorige week bedacht ik het me nog: Ik kan me zo’n watje voelen als ik merk dat ik extra tijd en rust nodig heb om iets te kunnen doen en vooral om van A naar B te gaan als ik nog meer afspraken op een dag heb. Alsof ik me versnipperd voel als ik eraan toegeef alles maar in een middag te proppen. Tegelijkertijd lijkt het wel stoer om altijd maar druk, druk, druk te zijn. Is het een modewoord geworden?
Ik voelde vorige week een steek in mijn maag omdat ik iets zou gaan doen wat ik eigenlijk anders had willen aanpakken. Minder druk. Soms is er druk van een ander die druk op jou legt. En ik had, jaren geleden na mijn tijdelijke 100% arbeidsongeschiktheidsverklaring en oververmoeidheid, mezelf zo beloofd dat ik niet over mijn grenzen zou gaan.

Deze blogpost bevat 1065 woorden.

Ik zie om me heen mensen rennen en vliegen. Ze rennen en vliegen en zeggen ’s avonds dat ze doodmoe zijn en er niets meer uit hun handen komt. Er is zelfs geen puf om iets leuks te doen. ‘Ja joh, ik heb het zo druk. Ik kom nergens meer aan toe.’
Het gekke is, ik kan het wel hoor, dat rennen van hot naar her. Ik kan multitasken en drie dingen tegelijk. Ik heb jarenlang zo gewerkt. Maar ik voelde me absoluut niet gelukkig. Sterker nog, het maakte me ziek!

“Mag er alsjeblieft meer tijd in een dag zodat ik mijn werk kan afronden?” (via Twitter.)

Waarom willen we met z’n allen zo ‘druk, druk, druk’ zijn? Is het een modeverschijnsel? Is het stoer om heel veel te doen te hebben op een dag, week, maand? Word je er een beter mens van? Is het dapper om veel werk te verzetten? Levert het echt veel meer op? Is het statusverhogend? Is kiezen om minder te doen luiïgheid? Ik betwijfel het.

Er kan heel veel in een half uur maar ik wil niet heel veel in een half uur!

Bijna ging ik weer over mijn eigen grens heen. Ik moet zo nu en dan een stap terug doen en het hele geheel wat beter bekijken voordat ik ergens mee instem. Nee, ik wil niet even snel hup dit en even snel hup dat. Ik hoef die adrenaline niet in mijn keel en hart en de onrust in mijn buik. Er kan heel veel in een half uur maar ik wil niet heel veel in een half uur!

Is druk zijn een modewoord?

Ik schreef in 2011 niet voor niets Opkrabbelen, nadat je op je bek bent gegaan! Kom nou toch, hoe kan het nou zo zijn dat veel Nederlanders met een druk, druk, druk bestaan een halve of hele burn out te pakken hebben?  We gaan massaal over onze eigen grenzen heen. Dat is ongezond! En het mooie is, je hoeft er geen pil of drankje voor in te nemen, ook geen extra slok koffie, maar genoeg onderbuikgevoel om je eigen grens te bewaken. Niemand doet dat namelijk voor jou, dat moet je zelf doen. En, na een keer oefenen en uitvoeren ben je er niet vanaf. In heel je leven zul je confrontaties en uitdagingen tegenkomen.

Heeft druk zijn wel voordelen?

Focus.

Ik merk dat ik niet voldoende geconcentreerd ben als ik weet dat ik nog meer moet doen. Ik verdeel mijn taken het liefst over een week. Ik parkeer mijn to-do’s in mijn agenda en streep af wat klaar is. Op een andere manier werkt het niet voor mij. Dat parkeren in mijn agenda is ook bedoeld om het nadenken over afspraken en taken uit mijn hoofd te zetten. En het mooie is, het werkt!

Compassie.

Als ik heel veel te doen heb op een dag merk ik ook dat ik weinig of onvoldoende aandacht heb voor andere (belangrijke) dingen. Mijn hoofd kan maar zoveel aan. Ergens logisch want hoe voller hoe drukker hoe zwaarder hoe minder gefocust. En, hoe drukker in je hoofd en op je bureau en in je agenda, hoe minder geduld je hebt voor de problemen, vragen, opmerkingen en gesprekken van iemand anders.

Verbintenis.

Als ik het heel erg druk heb met allerlei zaken kan ik me niet of onvoldoende binden aan hele primaire dingen zoals rustig eten, uitrusten om op te laden, een gesprek voeren en aandachtig luisteren naar dat gesprek. Zelfs een beetje onderuit gezakt televisie kijken lukt dan niet. Als ik verbonden ben met het een, lukt het niet om ook nog net zo verbonden te zijn met de ander.

Productiviteit.

Tot slot gaat het vreselijk ten koste van de productiviteit. Ik kan gewoon niet voor elke taak mijn volle 100% toewijding geven. Het is kiezen of delen. Sterker nog, ik ben eerder geneigd dingen te vergeten en fouten te maken. Dan kan ik helemaal opnieuw beginnen en dat wil ik niet.

‘Druk is een merk geworden: door te zeggen hoe druk we het hebben, laten we zien hoeveel we waard zijn. Zelfs met erover klagen werk je aan je eigen merk,’ vertelt de Britse psycholoog Tony Crabbe.

Minder druk is ook af en toe geen mail zien, geen appjes lezen of op appjes reageren, telefoon op stil. Minder druk is ook een afspraak afzeggen of werk uitstellen. Minder druk is vooral ‘nee’ zeggen op momenten dat je voelt dat het echt te veel is. Soms is minder druk een gesprek aanvragen met je baas om eens te kijken naar een andere invulling van je werkzaamheden of minder werken. En ja, dat gaat ten koste van je geld maar je lijf en je geest is belangrijker.

Ik heb al een tijdje het idee om een handboek te schrijven met handvatten om meer te genieten en minder druk te zijn en om meer uit te leggen hoe dat fysiek werkt en hoe het in de praktijk gaat. Dat zou een ebook moeten worden dat ik in mijn shop wil verkopen. En dan bespeur ik ook bij mezelf het eerste gevoel: ‘maar ik heb zo weinig tijd momenteel.’ Ik wil eerst mijn roman af schrijven. (En daar gaat heel veel tijd in zitten.)  Ideeën, ideeën. Misschien ga ik eens in mijn agenda kijken wat mogelijk is. Tijd máák je natuurlijk en daar leg je de drukte voor opzij. Bovendien is hiermee eigenlijk al een begin gemaakt. …

(Foto is beeld van de omslag van Opkrabbelen, nadat je op je bek bent gegaan. Deze bogpost is onderdeel van de wekelijkse Foto Op Dinsdag.)

 

5 Comments

Big Magic is niet voor mij geschreven.

Recensie.

Elizabeth Gilbert zag ik in november 2015 live in Paradiso Amsterdam. Een heleboel vrouwen en een handjevol mannen kwamen deze ferme Amerikaanse aanschouwen. Ze had net een zelfhulpboek uit: Big Magic. Over ‘Creating living Beyond Fear’. Nadat ik het boek uit had wist ik het: het was niet voor mij geschreven.

‘What is creativity?’
The relationship between a human being and the mysteries of inspiration’.

Want? Ik herkende het. Ik wist wat ze bedoelde maar belangrijker, ik reageerde erop. Er was niet langer meer een keuze, het was een manier van leven. Er was een periode in mijn leven waar ik ‘het’ totaal kwijt was. ‘Het’ is een ongelofelijk bevreemdend gevoel te dwalen in je eigen hoofd, niet wetende wat de beste keuze is, niet wetende wat wijs is en niet kunnen vertrouwen op je eigen stem en gevoel. Ik wil nooit meer terug naar die periode waarin ik mezelf niet kende en dus ook niet wist wat goed voor me was en dus ook geen goede keuzes kon maken. Ik voelde me een trekpop; geleefd door beslissingen van andere mensen die zeiden het beste met me voor te hebben maar in werkelijkheid eigen hachjes aan het redden waren. Managers bijvoorbeeld maar ook vriendinnen. Het leerde me een belangrijke levensles:

Alleen als je weet wie je bent kun je reageren en incasseren op wat er voorbij komt. Alleen als je weet wie je bent weet je wat goed voor je is, ongeacht de mening van anderen. Alleen als je weet wie je bent weet je waar je grenzen zijn en weet je alleen dan ze niet te overtreden.

 

Nog belangrijker:

Je kunt alleen dan met zekerheid doen waar je zelf achter staat en je kunt alleen dan uitleggen waarom.

 

Op bladzijde 120 zegt Gilbert: ‘Whether you think you’re brilliant or you think you’re a loser, just make whatever you need to make and toss it out there.’ En: ‘It doesn’t matter. Let people have their opinions. But never delude yourself into believing that you require someone else’s blessing in order to make your own creative work.’

 

Creativiteit en ‘gut feeling’ horen bij elkaar.
Het boek bespreekt op een vriendelijke en warme toon hoe je creativiteit kunt ontdekken en kunt gebruiken om vooruit te komen en dat je er moed voor nodig hebt. Soms sla je een weg in die misschien voor buitenstaanders niet te begrijpen valt. Hoe leg je dan uit, met rechte schouders en kin omhoog, hoe je tot die keuze gekomen bent? En dat je van plan bent die keuze te benutten ongeacht de meningen van anderen?

Soms is Gilbert streng in haar toon. Dat is alleen maar goed. Het is soms prettig dat iemand je de zogenaamde schop onder je kont geeft. Maar ik ken het en herken het en erken het. Allemaal. Met vallen en opstaan geleerd. Ik heb geleerd dat je eigen weg bewandelen, je eigen intuïtie volgen, en je niet meer van de wijs (laten) brengen door obstakels je verder brengen. Pas las ik daar een mooi artikel over: The science behind gut feelings.

Ik focus in deze blogpost vooral op je eigen koers varen en vertrouwen op je eigen kunnen. Gilbert vertelt hierover in haar boek maar vooral over creativiteit en hoe het werkt met ideeën realiseren. Misschien herken je het, de vele ideeën die door je hoofd gaan. Sommige ideeën blijven iets langer in je hoofd logeren en willen elke avond mee-eten. Sommige ideeën willen met je naar bed. Die ideeën zijn verliefd op je lichaam omdat jij het idee kunt groot maken. Sommige ideeën fluisteren in je hoofd maar zijn erna vertrokken. Het idee bleek niet zo’n heel goed idee, het wilde niet blijven. Op bladzijde 132 zegt zij hierover:

‘Sometimes it works. Sometimes it doesn’t. Sometimes you have to let it go.’

Sommige ideeën zijn nog niet rijp om geboren te worden. Ik herken dit! Ik heb al jaren een idee voor een fictieboek. Dat boek komt er ook een keer. Maar het onderwerp stoeit met me. Ik heb zoveel woorden en zinnen al geschreven en weer weggelegd. En die periodes volgen elkaar steeds weer op waarbij ik alles herlees en verander en aanpas. En dan vervliegt mijn idee weer, alsof het niet de juiste tijd is om geboren te worden en laat ik het gaan en heb vertrouwen dat ‘het’ (dat specifieke ‘oh ja’ gevoel) er ooit wel komt en dan blijft logeren.

‘So he decided to trust in himself. In his costume and in his circumstances.’

Wat ik vooral fijn vind aan dit boek is dat Gilbert blijft vertellen dat succesverhalen samengaan met ploeteren en niet succesvol zijn. Dat vooral hard werken en geloven in je idee, je creatieve idee, belangrijker is dan streven naar dat succes. Ook zij had, voordat Eten, Bidden, Beminnen uitkwam boeken geschreven die niet zo goed verkochten. En wat is dan jouw creatieve idee? Daar moet je maar eens hard naar op zoek gaan. Of niet, heb je al lang een idee in je hoofd dat fluistert of wil blijven eten en logeren? Creativiteit zorgt voor een voldaan leven. In alle opzichten hoop ik dat mensen dit zullen ervaren. Als ik een blogtraining of workshop geef is dit mijn eerste doel. Gilbert heeft een boek geschreven voor mensen die niet goed weten hoe het werkt met creativiteit en hoe zij hun leven zinvol inkleden. Gelukkig niet voor mij, ik herken alles!

 

Leave a Comment

Sterker dan ooit – Brené Brown.

Recensie.

Zij, Brené Bown, is de ‘best selling author‘ van De Kracht van Kwetsbaarheid, De Moed van Imperfectie en Gelukkig Ben Ik Niet De Enige en nu dus Sterker Dan Ooit – de wijsheid van vallen en opstaan. De tweede titel deed wat met me, omdat ik in 2011 zelf een zelfhulp (doe-) boek schreef over vallen en opstaan. Mijn boek heeft een directere manier van aanpak, maar beiden bedoel(d)en we precies hetzelfde: We vallen allemaal wel een keer, en soms wel vaker, maar als je weet dat het gebeurt en hoe je ermee om kunt gaan, is die val al een stuk minder erg. Je krabbelt op, je staat op, en je leert wat je de volgende keer anders aanpakt maar ook dat je sterker bent geworden.

‘Mijn doel voor dit boek is het proces van het vallen en het opstaan vertragen zodat we ons bewust worden van alle keuzes die zich voordoen op die momenten dat we ons ongemakkelijk en gekwetst voelen en om de consequenties daarvan te onderzoeken.’ — Brené Brown.

Om eerlijk te zijn, ik had er een beetje moeite mee om in het verhaal komen. Pas bij bladzijde 74 kreeg ik ineens de smaak te pakken. Dat kwam door een specifiek onderwerp en de toon waarop Brené ineens sprak. Het was iets meer to the point dan de uitleg ervoor. Dat zorgde ervoor dat ik vlotter las, nieuwsgieriger werd en door wilde lezen.

Tegelijkertijd wist ze vanaf die bladzijdes de kern van kwetsbaarheid en vallen te raken. Het is namelijk een natuurlijke instinct van de mens , denk ik, om juist niet te willen voelen wat we voelen. We zorgen er op allerlei manieren voor om ons zelf af te leiden van deze vaak minder fijne emoties. We willen niet kwetsbaar zijn, ongemakkelijk, verdrietig of boos. We willen altijd blij zijn, tevreden en gelukkig en er zijn ook nog een boel mensen die juist eigenlijk altijd heel erg blij en zich euforisch willen voelen. Het leven zit alleen zo niet in elkaar. (Een eye opener voor mij was, in een heel ander verhaal, de constatering dat verslaving eigenlijk betekent: het niet om kunnen gaan met, en in de ogen kijken van emoties.)

Zodra je gaat nadenken over je eigen emoties boor je een hele nieuwe kern aan. Einstein zei ooit: ‘Het belangrijkste is dat je niet stopt met vragen stellen. Er is een reden dat nieuwsgierigheid bestaat. Nieuwsgierigheid herinnert ons eraan dat we leven.’ Maar willen we ons zelf wel die vragen stellen? Ik ken er genoeg die dit expres niet zullen doen, omdat zij bang zijn voor het effect wat het heeft op hun welzijn, hun leven en hun psyche. Wat als het antwoord je niet zint?

Nieuwsgierig zijn naar jezelf, naar je beweegredenen en wat je voelt is een vorm van dapper zijn. Je veroordeelt jezelf niet, je stelt jezelf alleen maar de vraag: ‘Waarom denk ik dit?’ ‘Waarom voel ik dit?’ Daar is niets zweverigs aan. Dat is misschien wel het hoogste intellect dat je kunt gebruiken. — dat zeg ik dus.

Brené boort dezelfde onderwerpen aan als ik in haar boek. Falen is niet erg, het hoort erbij, niemand kan alleen maar foutloos door het leven en we weten allemaal hoe saai zulke mensen zijn. We weten het wel, we zeggen het allemaal hardop en toch streven we ernaar. Het moet goed zijn. Wat moet goed zijn? Alles. Mijn lijf, mijn gezin, mijn familie, mijn huis, mijn werk, mijn kinderen, mijn geluk, mijn planning en mijn toekomst. Ik wens je veel succes.

Het enige wat mij een beetje stoort in haar boek zijn de voorbeelden die zij laat zien over haar leven met man en kinderen waardoor zij inzicht wil geven in haar eigen zoektocht naar kwetsbaarheid en vallen en opstaan. Ik voel me, tijdens deze scenes met de ruzies, discussies met haar man, een voyeur en voel me een beetje ongemakkelijk. Alsof ik bijna het boek wil sluiten of die scenes wil overslaan. Het voelt privé. De scene dat zij samen op vakantie zijn en gaan zwemmen en er een moment ontstaat van elkaar verkeerd begrijpen en de communicatie traag en moeizaam verloopt is alsof ik erbij ben en getuige ben van deze ongemakkelijkheid. Tegelijkertijd laat het zien hoe die kwetsbaarheid werkt.

Als laatste vind ik het nog belangrijk het onderwerp hulp vragen aan te stippen. Brené geeft aan in haar boek dat mensen liever behulpzaam willen zijn dan hulp willen vragen of aanvaarden. Ik reageerde daar vorige week op nadat ik een interessante TEDtalk met Brené terugkeek. Wat er gebeurt als iemand steevast hulp weigert is het gevoel van wantrouwen dat overblijft. Je geeft mij niet het vertrouwen dat ik je kan helpen. In feite zeg je: Je laat me niet toe. De kwetsbaarheid gooit de deur met een ruk dicht. Mooie constatering vond ik dat. En meteen ook toepasbaar in mijn eigen leven, waar mensen hulp niet willen aanvaarden. (Het moet op hun manier, het kan alleen goed gaan als zij het doen, niet accepteren dat hulp noodzakelijk is maar vooral niet de emotie willen toestaan dat je inderdaad hulp nodig hebt en dus kwetsbaar bent.)

Ik leer met de jaren. Pas geleden had ik nog een moment van kwetsbaarheid, maar daar zal ik in Mijn Moment meer over vertellen. Ik heb geleerd dat hardop uitspreken dat je je kwetsbaar voelt (Ik voel me zenuwachtig, ik voel me verdrietig, ik voel me %$#@!) helpt om de grijze, grauwe lucht te klaren. Toegeven, toestaan haalt al heel veel ellende weg. Waar ik me nu nog op moet richten is wat de ander, de ontvanger, daar dan mee doet en hoe ik me dan weer voel. In het zwemvoorbeeld met Brené Brown stelt zij zich kwetsbaar op maar reageert haar man niet helemaal zoals ze hoopte. Hoe voel ik me als ik me kwetsbaar opstel maar de ontvanger negeert het, haalt schouders op of doet het af als een klein ding?

Als je me niet hoort dan zie je me niet. Als je me niet ziet, besta ik dan niet?

Een hele tijd terug, bij een van de laatste afspraken met mijn acupuncturist, zei ik: ‘Ik had nou wel gehoopt dat het allemaal wat makkelijker zou gaan.’ Ik doelde op het omgaan met die kwetsbare momenten. (Het leven.) ‘Nee, zei ze, -‘ Het gaat erom dat je ziet wanneer dit gebeurt, het niet wegduwt zodat je er steeds sterker van wordt.’

Het boek van Brené Brown (Bruna Uitgevers, A.W.) telt 328 pagina’s. Een aanrader als je van zelfhulpboeken houdt en over jezelf wilt leren! Nog een positief puntje: Brené is open in haar boeken en neemt je mee in haar research en zoektocht over menselijke strijd.

 

 

2 Comments