Big Magic is niet voor mij geschreven.

Recensie.

Elizabeth Gilbert zag ik in november 2015 live in Paradiso Amsterdam. Een heleboel vrouwen en een handjevol mannen kwamen deze ferme Amerikaanse aanschouwen. Ze had net een zelfhulpboek uit: Big Magic. Over ‘Creating living Beyond Fear’. Nadat ik het boek uit had wist ik het: het was niet voor mij geschreven.

‘What is creativity?’
The relationship between a human being and the mysteries of inspiration’.

Want? Ik herkende het. Ik wist wat ze bedoelde maar belangrijker, ik reageerde erop. Er was niet langer meer een keuze, het was een manier van leven. Er was een periode in mijn leven waar ik ‘het’ totaal kwijt was. ‘Het’ is een ongelofelijk bevreemdend gevoel te dwalen in je eigen hoofd, niet wetende wat de beste keuze is, niet wetende wat wijs is en niet kunnen vertrouwen op je eigen stem en gevoel. Ik wil nooit meer terug naar die periode waarin ik mezelf niet kende en dus ook niet wist wat goed voor me was en dus ook geen goede keuzes kon maken. Ik voelde me een trekpop; geleefd door beslissingen van andere mensen die zeiden het beste met me voor te hebben maar in werkelijkheid eigen hachjes aan het redden waren. Managers bijvoorbeeld maar ook vriendinnen. Het leerde me een belangrijke levensles:

Alleen als je weet wie je bent kun je reageren en incasseren op wat er voorbij komt. Alleen als je weet wie je bent weet je wat goed voor je is, ongeacht de mening van anderen. Alleen als je weet wie je bent weet je waar je grenzen zijn en weet je alleen dan ze niet te overtreden.

 

Nog belangrijker:

Je kunt alleen dan met zekerheid doen waar je zelf achter staat en je kunt alleen dan uitleggen waarom.

 

Op bladzijde 120 zegt Gilbert: ‘Whether you think you’re brilliant or you think you’re a loser, just make whatever you need to make and toss it out there.’ En: ‘It doesn’t matter. Let people have their opinions. But never delude yourself into believing that you require someone else’s blessing in order to make your own creative work.’

 

Creativiteit en ‘gut feeling’ horen bij elkaar.
Het boek bespreekt op een vriendelijke en warme toon hoe je creativiteit kunt ontdekken en kunt gebruiken om vooruit te komen en dat je er moed voor nodig hebt. Soms sla je een weg in die misschien voor buitenstaanders niet te begrijpen valt. Hoe leg je dan uit, met rechte schouders en kin omhoog, hoe je tot die keuze gekomen bent? En dat je van plan bent die keuze te benutten ongeacht de meningen van anderen?

Soms is Gilbert streng in haar toon. Dat is alleen maar goed. Het is soms prettig dat iemand je de zogenaamde schop onder je kont geeft. Maar ik ken het en herken het en erken het. Allemaal. Met vallen en opstaan geleerd. Ik heb geleerd dat je eigen weg bewandelen, je eigen intuïtie volgen, en je niet meer van de wijs (laten) brengen door obstakels je verder brengen. Pas las ik daar een mooi artikel over: The science behind gut feelings.

Ik focus in deze blogpost vooral op je eigen koers varen en vertrouwen op je eigen kunnen. Gilbert vertelt hierover in haar boek maar vooral over creativiteit en hoe het werkt met ideeën realiseren. Misschien herken je het, de vele ideeën die door je hoofd gaan. Sommige ideeën blijven iets langer in je hoofd logeren en willen elke avond mee-eten. Sommige ideeën willen met je naar bed. Die ideeën zijn verliefd op je lichaam omdat jij het idee kunt groot maken. Sommige ideeën fluisteren in je hoofd maar zijn erna vertrokken. Het idee bleek niet zo’n heel goed idee, het wilde niet blijven. Op bladzijde 132 zegt zij hierover:

‘Sometimes it works. Sometimes it doesn’t. Sometimes you have to let it go.’

Sommige ideeën zijn nog niet rijp om geboren te worden. Ik herken dit! Ik heb al jaren een idee voor een fictieboek. Dat boek komt er ook een keer. Maar het onderwerp stoeit met me. Ik heb zoveel woorden en zinnen al geschreven en weer weggelegd. En die periodes volgen elkaar steeds weer op waarbij ik alles herlees en verander en aanpas. En dan vervliegt mijn idee weer, alsof het niet de juiste tijd is om geboren te worden en laat ik het gaan en heb vertrouwen dat ‘het’ (dat specifieke ‘oh ja’ gevoel) er ooit wel komt en dan blijft logeren.

‘So he decided to trust in himself. In his costume and in his circumstances.’

Wat ik vooral fijn vind aan dit boek is dat Gilbert blijft vertellen dat succesverhalen samengaan met ploeteren en niet succesvol zijn. Dat vooral hard werken en geloven in je idee, je creatieve idee, belangrijker is dan streven naar dat succes. Ook zij had, voordat Eten, Bidden, Beminnen uitkwam boeken geschreven die niet zo goed verkochten. En wat is dan jouw creatieve idee? Daar moet je maar eens hard naar op zoek gaan. Of niet, heb je al lang een idee in je hoofd dat fluistert of wil blijven eten en logeren? Creativiteit zorgt voor een voldaan leven. In alle opzichten hoop ik dat mensen dit zullen ervaren. Als ik een blogtraining of workshop geef is dit mijn eerste doel. Gilbert heeft een boek geschreven voor mensen die niet goed weten hoe het werkt met creativiteit en hoe zij hun leven zinvol inkleden. Gelukkig niet voor mij, ik herken alles!

 

Ik tik met mijn rechterhand, deel 2.

UPDATE:

Het is weer bijna weg. Nog even volhouden met andere dingen doen dan tikken, ondertussen druk zijn met voorbereidingen voor Blog Away Light, waarover later meer, en andere werkzaamheden en een leuk uitje organiseren voor begin december. Iets met lekker eten en zzp’ers verwennen. Of eigenlijk … nou ja, je merkt het wel.

Vorig jaar, rond dit tijdstip, tikte ik het volgende:

‘Ik tik weer met mijn rechterhand en dat is verdomd lastig en neemt heel veel tijd in beslag. Maar niet kunnen schrijven (lees: tikken) is vreselijk als je net op zulke momenten veel te vertellen hebt. Frustrerend dat ik niet kan en mag werken momenteel. Dat ik rust moet houden. Dat ik dit moeilijk vind. Ja, ik vind het prima als ik het van mezelf ook mag, maar waarom moet ik rust houden als ik net op het punt sta weer zoveel te schrijven?

Er zit een gekke bult op mijn hand. Die verdwijnt soms een beetje, maar af en toe, na veel tikken, fietsen, aankleden, wassen, haren kammen, eten koken, boodschappen doen, werken, tikken en nog eens tikken wordt die bult vervelend pijnlijk. Straalt het uit naar onderarm, elleboog, bovenarm en schouder. Ik ben een lefty, ik hou van mijn linkerarm.’

Deze keer is het minder erg, heb ik nu meer last van pols dan duim en draag ik een brace maar rust is zeker geboden. Ik ga dus weer even andere dingen doen dan tikken.

Liedje op zondag. Deel 48.

‘Music is so much more than a list. It’s a mood, it’s nostalgia, it’s being transported to somewhere other than where you are.’ — scott*eric.

Uit chaos, verwarring en buiten sluiten kan veel creativiteit voortkomen. Kan. Soms slaan stoppen door. Ik kan me heel erg voorstellen hoe dat kan zijn. In een overvolle aula, op de rand van de zitkuil voor de zoveelste keer expres omver geduwd worden door kinderen die veel groter, enger en mondiger zijn dan jij. En het duwen viel nog wel mee.
De lachsalvo’s waren vele malen erger. De manier waarop alle kinderen in die aula naar me keken en hard lachten en het des te meer opviel dat ik er buiten stond.
In die periode maakte ik de tekeningen aan de lopende band. Als je niet kunt uiten dan doe je iets anders om je verwarring, chaos en buiten sluiten weg te duwen.

“An off-the-wall and terrific paean to the misfits and freaks of the world, their dreams, visions and togetherness.” — indiewire.com.

Ik zag de (muzikale, comedy-drama) film Frank. Een verhaal over een experimentele, excentrieke, new wave achtige band met een zanger die altijd een papier maché masker droeg. Er zijn lijntjes naar de echte Chris Sievey die de karakter overnam van Frank Sidebottom. Een prachtige, ondergewaardeerde film die wat mij betreft in filmhuizen vertoond mag worden. Het is niet helemaal wat de film uitdroeg maar de link die ik persoonlijk legde. Anders zijn.

Wat is er eigenlijk zo beangstigend aan anders zijn? Moeten we dan alles moeten en willen plaatsen? Is dat niet iets van jou in plaats van de ander? Een vraag die ik me de laatste tijd, maar in het bijzonder afgelopen vrijdag, regelmatig afvroeg.

Meer Liedjes op zondag vind je hier. (Dit is een onderdeel van het boek Opkrabbelen.)