Karin Ramaker

Op wie moet ik stemmen?

Stemdag, 12 september, nadert en ik raak langzaam in een stille paniek. Het is allemaal hardstikke leuk hoor, al die debatten enzo, maar voor mij wordt niets helderder. Ik merk alleen dat men elkaar uitmaakt voor leugenaar en dat elke partij hun beste beentje voorzet, elkaar vervolgens afmat in een debat en later van ons verlangt dat we trouw gaan stemmen zodat zij, als de loketten gesloten zijn en de stemmen geteld worden, daarna weer gewoon kunnen doen wat ze ervoor ook al deden, namelijk er een potje van maken! Tegelijkertijd moeten de burgers vertrouwen hebben in het feit dat ze uiteindelijk samen kunnen gaan werken en ‘zich met elkaar kunnen verbinden.’

Bij de ene partij wordt met kracht gezegd dat de mensen met de meeste centen recht hebben op de beste verzorging in een verzorgingstehuis en bij de andere partij worden zelfstandigen zonder personeel afgeslacht. Ik heb twee keer een stemwijzer gecheckt en alle vragen ingevuld maar Partij voor de dieren? Groen Links? Ik ben zo milieuonvriendelijk als de pest! Oké, ik scheid mijn afval en breng oud papier weg maar als ik een rijbewijs had reed ik net zo hard in een oude Saab of Volvo weg hoor. Dat ik gebruik maak van de NS is ook maar uit nood. Oké, het is heerlijk reizen áls je kunt zitten en niet onverwacht naar het toilet hoeft.

IMG_2386

Voor mij zijn een aantal punten enorm belangrijk. Vrijheid van meningsuiting, vrij internet en goede, gelijkwaardige zorg voor iedereen. Concurrerende ziekenhuizen en andere zorginstellingen lijkt mij geen goede vooruitgang voor onze maatschappij. Datzelfde geldt voor nieuw onderwijs. Ja, nieuw. We lopen achter mensen, in het onderwijs. Als kinderen onderwijzers gaan vertellen wat een iPad is en hoe Twitter werkt moet je maar ontslag gaan nemen. Ik was afgelopen jaar nog op een school die net een smartboard hadden gekregen. De juf begon ook nog maar even niet aan een nieuw emailsysteem want een briefje op de deur werkte ook. ‘Als het briefje er niet af valt.’

Cultuur, defensie, Griekenland. Ik ben het zo beu. Er is geen partij die helemaal voor 100% gaat voor wat ik zo belangrijk vind. Moet ik me gaan aanmelden bij de Stembrekers en strategisch gaan stemmen? Ga ik af op die aardige Roemer omdat ik die geniepige oogjes van Rutte niet mag? Waar hebben we het in vredesnaam over?

Bovendien vind ik zoveel hypocriet. De meest uitgesproken liberalen trekken zelf een uitkering. Ga dan eens heel snel kantoren schoonmaken zoals ik deed toen ik een half jaar werkloos was en niet meer in de rij wilde staan met mijn papiertje. Er is bij iedere partij wel iets voor te zeggen maar tevens ook tegen. Ik weet het even niet meer. Welke partij is er voor mij? Gaan de partijen voor hun idealen of gaan ze voor de macht?

Een echick, wat is dat?

Ineens zag ik het voorbij komen. Een tweet van echick11 dat ik in de Top 50 sta. Je kunt op me stemmen dus. Maar wat is het, waarom komen er zoveel tweets ineens voorbij over dit event, deze wedstrijd? En waarom wil ik aan de ene kant helemaal niet mezelf pitchen maar ook niet als laatste eindigen en krijg ik knokzin omdat het toch een wedstrijd is, ook al zeggen een boel van die chickies dat het vooral om de ‘interactie’ gaat.

‘Een eChick is een vrouw die online media en haar sociale netwerk inzet om haar functie, taken en eigen organisatie kracht bij te zetten. Zij kan in loondienst werkzaam zijn in de MarCom-, online-, tech- of contentindustrie, maar kan ook een ondernemer, ZZP-er of bijvoorbeeld manager van een restaurant zijn die met de inzet van online media en haar sociale netwerk succes heeft geboekt. Dit doet zij door niet alleen te zenden, maar juist ook door te delen en de dialoog aan te gaan in de sociale media. De #eChick van het jaar is een sociale, succesvolle vrouw die online haar weg weet te vinden naar de top.’

.

 

Tijdens de uitreiking op 19 januari 2012 vanaf 19.19 uur zal tijdens het eindfeest bij Hyves in Amsterdam bekend gemaakt worden welke dames de beste stemmen hebben weten te verzamelen en welke dames de beste cases hebben ingediend. Zij vormen de top 10 van eChicks. Ik geloof dat als ik besluit te gaan ik even aan een vriendin een glittertopje vraag. …

Wij hebben de oorlog ook overleefd.

Ze stond te wachten voor een glazen deur. De ene moest eerst gesloten worden wilde de andere weer openen. Er sjokte net ervoor een oude man achter een rollator naar binnen.
Ze hield haar stembewijsje vast net als haar paspoort. Ze bekeek de ruimte. De lange, beige gekleurde hal met balie. Links, toen ze de felgekleurde pijlen volgde, liet ze haar blik gaan naar een grote ruimte. In de ruimte, die zo enorm groot leek, zaten twee oudere mensen stil in hun stoel voor zich uit te staren. Ze verlangzaamde haar stappen en zocht verpleging, iemand die vast wel in de ruimte liep. Er was niemand.
Ze bewogen niet, de twee oude mensen. Als ze hen een por in hun bovenarm gegeven had waren ze misschien wel omgevallen.
Bij het stemhokje was niemand. De twee mannen achter de tafel leken blij dat ze weer iets te doen hadden en namen bijna gretig het kaartje in ontvangst.
407. Ze stond achter de drukknoppen en drukte op een ervan. ‘U heeft gestemd.’ Ze kon weer gaan.
Ze volgde dezelfde weg, langs beige muren, beige zeil, beige hal langs de grote ruimte. De twee oude mensen zaten er nog steeds. Ze staarden voor zich uit, in het oneindige niets.
Er bekroop haar een gevoel van treurnis. En lachte zonder echt te lachen. De ironie van het stemmen in een verzorgingshuis. De oudere reclame van Jan Marijnissen die een brief in de kamer voorlas van een oudere mevrouw. “Wij hebben de oorlog ook overleefd, wij redden het ook deze keer wel weer…”