Roodkapje en Theo Maassen.

victoria koblenko

We vinden er nogal wat van als een vrouw, zelfbewust en welbespraakt, weet haar vrouwelijkheid in te zetten. De feministen spugen erop en de huis-tuin-en-keuken-moekes fronsen hun wenkbrauwen. Als een man zijn mannelijkheid weet in te zetten, en mannen doen dat op dagelijkse basis, kraait er geen haan naar. Theo Maassen bijvoorbeeld doet dit op zelfs op televisieniveau. Hij wil een doel behalen en past zijn houding, toon en voorkomen feilloos aan de gast aan. Ook de mannelijke directeur in het bedrijf waar jij werkzaam bent zal dit toepassen. Maar op het moment dat een vrouw dit doet is ze een slettebak, een hoerenwijf of een god-mag-weten-welk-lelijk-woord je ervoor kunt gebruiken.

Ik keek gisterenavond uitzending gemist 24 uur met, want op Twitter ging het nogal loos en ik ben fan van dat programma. Vorige week vond ik de aflevering met de denker des vaderlands, René Gude, fenomenaal mooi.

Theo Maassen had het zichzelf een beetje moeilijk gemaakt, dacht ik nog, toen hij bij De Wereld Draait Door aankondigde dat een van zijn gasten Victoria Koblenko zou zijn.

Zonder oordeel kijken is verrekte moeilijk maar ik probeerde het. Ik vind namelijk ook snel iets van bepaalde mensen of dingen, zoals mensen ook snel iets vinden van mij. Vroeger vond ik dat erg vervelend en lag ik er wakker van, maar nu ben ik ouder en kan ik realistischer kijken naar hoe de wereld werkt; gros van de mensen gives a fuck, en jij bent niet de meest bijzondere, opvallendste persoon waar mensen naar moeten kijken. Zeker als je bekend bent zul je je moeten beseffen dat je nog steeds maar gewoon bent met een ongewoon beroep. Denk ik.

Toch zag ik een spel. Theo speelde een spel en Victoria ook. Niet altijd, maar soms was er spel. Spel is wanneer iemand je uitlokt, provoceert en de ander daarop moet reageren. De vraag is altijd of iemand reageert en hoe hij reageert. Als het ene niet lukt dan probeer je een andere manier en als dat wel lukt dan heb je een tevreden gevoel. Vaak gaat dit overigens onbewust. Als iemand ergens niet over wil praten kan iemand stilvallen of het lukt je  iemand op een dwaalspoor  te zetten door geheel onverwacht gedrag te laten zien. Ik zag soms Roodkapje en de wolf en wist niet helemaal zeker wie de wolf was en wie Roodkapje. Dat brengt boeiende televisie, zeker nadat Theo en Victoria besloten te gaan slapen en de volgende dag in de ogen te kijken.

Dat vond ik namelijk het meest interessante aan de hele 24 uur met. (Vergeet niet dat er veel in geknipt en geplakt wordt, het is ten slotte televisie.) Victoria en Theo lagen lui op de bank en ik zag al aan haar gezicht dat er iets veranderd was. Theo neemt het woord ‘meemaakslet’ in de mond en dat was voor Victoria het teken om aan deze klucht een einde te maken.

Ik begreep precies wat Theo bedoelde. Het ging over ambitie en meegaan in de flow van het leven en wat het leven je biedt en daartoe besluiten in een trein te stappen en maar te zien waar je weer uitstapt. Onderweg pak je aan wat je aan wilt pakken en besluit je dat het waarde heeft of meerwaarde maar de ambitie, de werkelijke ambitie (de reden waarom je hier bent) is groter, veel groter (en veel enger) dan dat. Sommige mensen gaan niet op zoek naar die ambitie of vinden het moeilijk de juiste trigger te vinden om die ambitie op de goede manier aan te wakkeren. Wat Theo eigenlijk (heel mooi) wilde vertellen is: jij bent tot veel meer in staat.

Victoria was in Theo’s ogen een meemaakslet. Ik begreep precies wat hij zei.

Maar, Victoria was oprecht verontwaardigd. En beledigd. En kwaad. Misschien niet eens zozeer op dat ene woord, Mevrouw kan best wat hebben volgens mij. Het ging om de toon. De verandering. Het programmadoel. En ik moest toch beamen dat ik vond dat zij gelijk had. Oók gelijk had. Zo gaat dat vaker in gesprekken;

De fijne lijn tussen gevoel, woorden, uitdrukkingen en bedoelingen zodanig finetunen dat het iemand anders niet schaadt, niet tekort doet en je toch jezelf kunt blijven.

Ik zag hoe Theo zijn handen niet op Victoria’s billen wilde leggen. Hoe hij netjes bleef ondanks de geladen spanning tussen man en vrouw. Natuurlijk pronkte zij met haar lichaam. Ze at verleidelijk, knoeide verleidelijk en kroop als een panter naar haar prooi. Omdat ze wist, voelde, genoot van de macht. De uitdaging.Dat is spel. Dat is Roodkapje en de wolf. Maar wie was nu de wolf?

Facebook stoppen.

Gisterenochtend zag ik dat de NOS op mijn blog aan het koekeloeren was. Soms komt SBS en RTL ook langs, da’s niks nieuws. Maar de NOS bleef maar terugkomen. Volgens mij ga ik gebeld worden, dacht ik, en warempel, een uur later hing de NOS aan de lijn. Ze wilden me wat vragen stellen over mijn blog over het stoppen met Facebook. (Goed hè, dat journalisten op blogs rondneuzen voor onderwerpen en aanvullende informatie!)  Ik was namelijk een aantal dagen geleden, nog maar erg kort, gestopt. De redenen had ik verwerkt in een blogpost die goed bezocht werd. Of ik in een item daarover wilde vertellen in verband met het Amerikaanse onderzoek dat jongeren niet gelukkig zouden worden van Facebook. ‘Voor TV?” vroeg ik nog voor alle zekerheid. Ik had bedenktijd nodig. Daar had ik zo m’n redenen voor.

The more people used Facebook at one time point, the worse they felt the next time we text-messaged them; the more they used Facebook over two-weeks, the more their life satisfaction levels declined over time. Interacting with other people “directly” did not predict these negative outcomes. — Plos One research.

Ik wilde namelijk niet dat het een bepaalde richting uit zou gaan met mij als gebruiksvoorwerp. Dat had ik al vaker gezien en meegemaakt met tv programma’s en ook ik was al een paar keer gevraagd te reageren voor een camera over een bepaald onderwerp, meestal had dit te doen met sociale media en het gebruik ervan. Ik heb er namelijk een hekel aan om die wereld zo apart te houden. Alsof de mensen die veel internetten geen boodschappen meer halen en afspreken met vrienden en ook nauwelijks meer werken. Kom op! Maar ik wilde best vertellen over mijn redenen voor het stoppen met Facebook. Dus zouden ze rond vier uur aanbellen. Dat werd een uur of twee later want ze moesten eerst filmen in Zandvoort waar psychiater Bram Bakker zat. Ik had eigenlijk ook plannen om met een buurtvriendin even lekker te chillen op het Scheveningse strand maar ik had deze afspraak afgezegd. Verder had ik niet echt werkplannen meer dus prima dat ze nog een keer belden dat het later werd. Zeven uur. Dan ging ik alvast eten. Na zeven uur dacht ik toch echt, nu wordt het een beetje krap want rond acht uur krijg ik visite. Uiteindelijk stond niet alleen de cameraman voor de deur, maar na wat zoeken ook de verslaggever.

Ik had de kans om de cameraman, die alvast wat shots wilde opnemen van mij al werkende aan mijn laptop, even na te vragen hoe het item een beetje in elkaar gedraaid zou worden. Want, zo vertelde hij, Bram Bakker kreeg echt Facebookverslaafden in zijn praktijk. Excessen dus. Even later vroeg de verslaggever, nadat de cameraman de microfoon omdeed en de enorme camera afgesteld had, ‘dus je bent cold turkey gestopt?’ Evenzeer met een lach, maar toch.

Het item zou ’s avonds laat, op NOS Op 3, uitgezonden worden. Na een half uur filmen gingen ze naar huis en bedankten me hartelijk. Ik zat met vermoeide ogen ’s avonds te wachten op NOS Op 3 want TV Lab liep uit. De gevechten in Egypte kwamen langs, waarop ik al dacht: en dan komt het item van Facebook ook nog langs, over contrasten gesproken. En jawel, mensen op het strand van Zandvoort aan het woord over hun Facebookgebruik. ‘Beetje kijken naar foto’s.’ zei iemand. Iemand anders zei: ‘Ja, kijken wat je buren doen.’ En er werd hard gelachen. Bram Bakker gaf aan dat er echt wel jongeren zijn die echt ongelukkig worden van Facebook omdat zij met elkaar vergelijken. (Die vraag kreeg ik ook in het interview maar moest dit ontkennen.) En toen was het item klaar. Mijn aandeel was eruit gehaald. Uren gewacht voor niks. Ik moet je bekennen, daar baalde ik stevig van.

Wat mij vooral dwars zit is dat, en dit was echt niet de eerste keer, de journalistiek blijkbaar zo in elkaar zit dat men van tevoren al wil dat het het een bepaalde kant uit gaat. Het onderwerp was: jongeren worden niet gelukkig van Facebook, dus gaan we even mensen charteren die dit kunnen bevestigen. De andere kant belichten is blijkbaar niet relevant voor de ‘nieuwswaarde’. Sinds wanneer is journalistiek tunnelvisie?

Daarnaast heb ik mijn kant van het verhaal niet kunnen belichten, namelijk dat ik vind dat je zodra je het gevoel hebt, bij welke sociale media platform dan ook, dat het niet prettig is, je moet nagaan of dit wel het juiste platform is voor jou. En ‘overal aanwezig moeten zijn’ vind ik onzin. ‘Maar ben je dan niet bang dat je wat misloopt?’ Ik vertelde dat als iets werkelijk belangrijk is het wel naar me toe komt, op een andere manier. Er bestaat nog steeds zoiets als de telefoon of email. Als je bang bent van alles mis te lopen omdat je niet overal aanwezig bent zit daar denk ik de fout. En ja, ik kan me voorstellen dat dit ongelukkig maakt en je frustreert, maar dat kun je niet toerekenen aan Facebook. Dat is hoe belangrijk je zelf dat medium maakt.

Waarom vind ik Twitter dan fijner dan Facebook, vroeg ik me sinds gisterenmiddag af. Op de een of andere manier heeft Twitter meer interactie. En daar is sociale media voor bedoeld; voor de ‘samenwerking’, de verbinding, interactie. Wanneer er op Facebook een update geplaatst wordt van het overlijden van iemand en je ‘liked’ dit zonder pardon, vind ik het tijd om even een stapje terug te doen.

‘Je was dus al een keer gestopt met Facebook?’ vroeg degene door de telefoon die de research deed naar het item. ‘Het lijkt wel een rookverslaving!’

Nou, nee, maak het nu niet smeuïger dan het is,

omdat mijn bonuskind actief werd op Facebook en ik meer contact met haar wilde, ging ik weer overstag. Nu zij ook nauwelijks meer Facebook gebruikt, omdat ze meer op Instagram aanwezig is en op Snapchat, heb ik duidelijk minder redenen daar te blijven zitten. Het is verder prima om niet overal aanwezig te zijn. Je moet jezelf niet belangrijker maken dan je bent. Andersom hoeft ook niet iedereen je overal te volgen. Kies het sociale media kanaal waar jij je het prettigst bij voelt. Zorg dat je puur blijft in het gebruik ervan, en niet een sociaal media platform gebruikt voor je werkzaamheden en alleen maar zendt. Dan had het namelijk wel business media geheten.

Het NOS item staat hier. Read in English here: Medium.

Write On Thursday. #WOT Deel 18.

De Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z’n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er vergelijkingen, kun je een anekdote terughalen, laat het je dromen of is het vlak en abstract? Wil je andere #WOT woorden en blogposts lezen, check hier! Deze keer mag de schrijver kiezen uit maar liefst drie woorden.

Nep * onecht, vals, bedrog. Ondeuglijk, alsof. Letterwoord voor het begrip `Noise Equivalent Power`, het vermogen dat door een effectief signaal met een signaal/ruis-verhouding van 1 in een detector wordt gegenereerd.

Televisie. Het is een geheel andere wereld dan de wereld er buiten. Ik weet het, ik was laatst live op tv en was getuige van die geheel andere wereld. Een ervaring is het zeker, en zo nam ik me ook voor het te zien.

Geïnstalleerd in de kappersstoel vanochtend vroeg de kapper: ‘Hoe gaat het met je boek?’ Ik vertelde dat ik gisteren te horen (lezen) had gekregen dat mijn boek op nummer 1 stond als best gerecenseerde boek bij Bol. Even later was die plek volgens mij alweer weggekaapt door een andere schrijver, maar dát het even zo was, was best leuk!

Televisie. Een wereld apart, zo vertelde de kapper. Ze werd regelmatig gevraagd om voor programma’s het haar te doen voor gasten en presentatoren en had al heel wat gezien en meegemaakt. Dat er bepaalde types totaal zichzelf niet zijn en veel te hoog van de toren blazen was meer regel dan uitzondering. Een bepaald figuur in de modewereld was dol enthousiast gaan zoenen met voorbijgangers in veronderstelling dat hij ze al -tig keer gezien en gesproken had. Omhelzingen en zoenen waren niet van de lucht. Toen de kapper en hij doorliepen fluisterde hij: ‘Ik heb hen nog nooit gezien!’ Nep dus.

Faux pas * Een overtreding van de sociale regels of etiquette

Is het een faux pas om dan te zeggen: ‘Sorry, waar ken ik je ook alweer van?’
Wat was er ook alweer gebeurd een paar weken geleden toen een journalist een politiek figuur interviewde en naar iemand vroeg die al overleden was? Het politiek figuur gaf hele volzinnen en wist blijkbaar niet dat de beste man waarover het ging al lang kassiewijle was. Is het vreemd om op zo’n moment te vragen: ‘Wie is die persoon ook alweer?’

Verifiëren * Kijken of het klopt, nagaan, double-checken.

Moeten we er vanuit gaan dat we alles weten en omdat we op televisie zijn altijd net moeten doen alsof we overal antwoorden op weten? Is het zo not done om te verifiëren of om te zeggen dat je het even niet weet? Is het slim om net te doen alsof je alles weet wanneer het beter is om even te zeggen wanneer je het niet weet? Ben je meteen dom als je iets niet weet? Moet je dan altijd alles van iedereen weten?

Intelligentie. Pas geleden was er een discussie ontstaan over mensen met lagere opleidingen. Ben je niet slim als je niet bekend bent met sommige ervaringen? Ben je niet intelligent als je niet goed kunt leren?

Ben je eigenlijk ontzettend slim als je ten alle tijden jezelf blijft, ook als je iets gevraagd wordt waar je het antwoord (even) niet op weet en dat dus aangeeft zodat je niets gaat verzinnen om toch maar slim over te komen?