Skip to content →

Tag: TV

Mijn Zomergasten.

Zomergasten begint zijn nieuwe seizoen.  Hier mijn eigen Zomergasten.

 

‘The Breakfast Club. 1985. Vijf scholieren moeten om uiteenlopende redenen voor straf een zaterdag op school doorbrengen, onder supervisie van de gefrustreerde leraar Richard Vernon. De vijf hebben een volstrekt verschillende achtergrond. Dat botst in het begin, maar later, omdat ze aan elkaar zijn overgeleverd, komen ze erachter dat ze allemaal hetzelfde meemaken. Groepsdruk, ouders, opgroeien, identiteit ontwikkelen.’

‘Ik volgde ooit de documentaire ‘De Meiden Van de Keileweg’. Over de Rotterdamse hoertjes. Over de tragiek en het cynisme van ons Nederland. Over hoe verslaving deze meiden in hun greep hield. Zij die ook vast ooit als klein meisje wilden trouwen en huisje, boompje, beestje wilden, maar door omstandigheden waren beland waar ze nu waren.’

‘Ja, The Wave. Die film zag ik op de middelbare school. Ik vond die film fascinerend. Het ging over conditionering.

The Wave is een Amerikaanse dramafilm uit 1981. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat eerder gepubliceerd was onder de naam De Derde Golf. Een Amerikaanse geschiedenisleraar begint een project om duidelijk te maken hoe het kan dat heel Duitsland achter Hitler aanliep in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. De film vertelt het verhaal van de gebeurtenissen in april 1967, op een school in Palo Alto (Californië). — Wikipedia.

 

‘Zo ook dat experiment bij een Oprah Winfrey Show, van een blanke Amerikaanse lerares Jane Elliot die onaangekondigd een zaal vol gasten bij Oprah ging selecteren op de kleur van hun ogen en haar enzovoort. Wat er gebeurde met hen; sommigen volgden gedwee en anderen protesteerden. De psychologie ervan. Wat het losmaakte bij mensen. Hoe mensen reageren in zulke situaties. Hoe mensen kunnen zijn. Hoe vreselijk gedwee ze kunnen zijn en hoeveel lef sommigen hebben. Hoe interessant mensen eigenlijk zijn in hun doen en laten en hun denken.’

 

‘Jiskefet. Het neerzetten van menselijke types, maar dan op het absurdistische af. Zo vond ik De Lullo’s meesterlijk! Maar zeker ook Debiteuren, Crediteuren. Ik vond de aflevering waar Sinterklaas op bezoek kwam, gespeeld door Hans Teeuwen, hilarisch maar tegelijkertijd ook afgrijselijk.’

 

‘Wie is De Mol. Niet perse de serie an sich, maar de aflevering waar de inmiddels overleden Frederique Huydts de berg op fietste en het haalde. Met zoveel wilskracht en daarna die ontlading. Kippenvel.’

“De animatie Father & Daughter van Michel Dudok de Wit. Prachtig.’


‘De film waarmee ik zou willen afsluiten is One Flew Over The Cuckoo’s Nest. One Flew… is uit 1975 met Jack Nicholson die voor de zoveelste keer is opgepakt maar nergens te plaatsen is, ‘faked’ dat hij psychisch niet in orde is en belandt in een psychiatrisch ziekenhuis. Hij vindt het dagelijkse leven op de afdeling maar saai en gaat zuster Ratched vervelen. Ook zijn kijk op bepaalde dingen voert hij door, tot vreugde van de anderen in de groep, maar tot ergernis en woede van de verpleging. Dat loopt op het einde dan ook niet goed af.

Ik moet meteen denken aan die Indiaan die een bijrol speelde. Die zwijgzame, boomlange man die uiteindelijk, na veel pogingen van Jack Nicholson, een basketbal in een net legt.’

4 Comments

Roodkapje en Theo Maassen.

victoria koblenko

We vinden er nogal wat van als een vrouw, zelfbewust en welbespraakt, weet haar vrouwelijkheid in te zetten. De feministen spugen erop en de huis-tuin-en-keuken-moekes fronsen hun wenkbrauwen. Als een man zijn mannelijkheid weet in te zetten, en mannen doen dat op dagelijkse basis, kraait er geen haan naar. Theo Maassen bijvoorbeeld doet dit op zelfs op televisieniveau. Hij wil een doel behalen en past zijn houding, toon en voorkomen feilloos aan de gast aan. Ook de mannelijke directeur in het bedrijf waar jij werkzaam bent zal dit toepassen. Maar op het moment dat een vrouw dit doet is ze een slettebak, een hoerenwijf of een god-mag-weten-welk-lelijk-woord je ervoor kunt gebruiken.

Ik keek gisterenavond uitzending gemist 24 uur met, want op Twitter ging het nogal loos en ik ben fan van dat programma. Vorige week vond ik de aflevering met de denker des vaderlands, René Gude, fenomenaal mooi.

Theo Maassen had het zichzelf een beetje moeilijk gemaakt, dacht ik nog, toen hij bij De Wereld Draait Door aankondigde dat een van zijn gasten Victoria Koblenko zou zijn.

Zonder oordeel kijken is verrekte moeilijk maar ik probeerde het. Ik vind namelijk ook snel iets van bepaalde mensen of dingen, zoals mensen ook snel iets vinden van mij. Vroeger vond ik dat erg vervelend en lag ik er wakker van, maar nu ben ik ouder en kan ik realistischer kijken naar hoe de wereld werkt; gros van de mensen gives a fuck, en jij bent niet de meest bijzondere, opvallendste persoon waar mensen naar moeten kijken. Zeker als je bekend bent zul je je moeten beseffen dat je nog steeds maar gewoon bent met een ongewoon beroep. Denk ik.

Toch zag ik een spel. Theo speelde een spel en Victoria ook. Niet altijd, maar soms was er spel. Spel is wanneer iemand je uitlokt, provoceert en de ander daarop moet reageren. De vraag is altijd of iemand reageert en hoe hij reageert. Als het ene niet lukt dan probeer je een andere manier en als dat wel lukt dan heb je een tevreden gevoel. Vaak gaat dit overigens onbewust. Als iemand ergens niet over wil praten kan iemand stilvallen of het lukt je  iemand op een dwaalspoor  te zetten door geheel onverwacht gedrag te laten zien. Ik zag soms Roodkapje en de wolf en wist niet helemaal zeker wie de wolf was en wie Roodkapje. Dat brengt boeiende televisie, zeker nadat Theo en Victoria besloten te gaan slapen en de volgende dag in de ogen te kijken.

Dat vond ik namelijk het meest interessante aan de hele 24 uur met. (Vergeet niet dat er veel in geknipt en geplakt wordt, het is ten slotte televisie.) Victoria en Theo lagen lui op de bank en ik zag al aan haar gezicht dat er iets veranderd was. Theo neemt het woord ‘meemaakslet’ in de mond en dat was voor Victoria het teken om aan deze klucht een einde te maken.

Ik begreep precies wat Theo bedoelde. Het ging over ambitie en meegaan in de flow van het leven en wat het leven je biedt en daartoe besluiten in een trein te stappen en maar te zien waar je weer uitstapt. Onderweg pak je aan wat je aan wilt pakken en besluit je dat het waarde heeft of meerwaarde maar de ambitie, de werkelijke ambitie (de reden waarom je hier bent) is groter, veel groter (en veel enger) dan dat. Sommige mensen gaan niet op zoek naar die ambitie of vinden het moeilijk de juiste trigger te vinden om die ambitie op de goede manier aan te wakkeren. Wat Theo eigenlijk (heel mooi) wilde vertellen is: jij bent tot veel meer in staat.

Victoria was in Theo’s ogen een meemaakslet. Ik begreep precies wat hij zei.

Maar, Victoria was oprecht verontwaardigd. En beledigd. En kwaad. Misschien niet eens zozeer op dat ene woord, Mevrouw kan best wat hebben volgens mij. Het ging om de toon. De verandering. Het programmadoel. En ik moest toch beamen dat ik vond dat zij gelijk had. Oók gelijk had. Zo gaat dat vaker in gesprekken;

De fijne lijn tussen gevoel, woorden, uitdrukkingen en bedoelingen zodanig finetunen dat het iemand anders niet schaadt, niet tekort doet en je toch jezelf kunt blijven.

Ik zag hoe Theo zijn handen niet op Victoria’s billen wilde leggen. Hoe hij netjes bleef ondanks de geladen spanning tussen man en vrouw. Natuurlijk pronkte zij met haar lichaam. Ze at verleidelijk, knoeide verleidelijk en kroop als een panter naar haar prooi. Omdat ze wist, voelde, genoot van de macht. De uitdaging.Dat is spel. Dat is Roodkapje en de wolf. Maar wie was nu de wolf?

2 Comments

Facebook stoppen.

Gisterenochtend zag ik dat de NOS op mijn blog aan het koekeloeren was. Soms komt SBS en RTL ook langs, da’s niks nieuws. Maar de NOS bleef maar terugkomen. Volgens mij ga ik gebeld worden, dacht ik, en warempel, een uur later hing de NOS aan de lijn. Ze wilden me wat vragen stellen over mijn blog over het stoppen met Facebook. (Goed hè, dat journalisten op blogs rondneuzen voor onderwerpen en aanvullende informatie!)  Ik was namelijk een aantal dagen geleden, nog maar erg kort, gestopt. De redenen had ik verwerkt in een blogpost die goed bezocht werd. Of ik in een item daarover wilde vertellen in verband met het Amerikaanse onderzoek dat jongeren niet gelukkig zouden worden van Facebook. ‘Voor TV?” vroeg ik nog voor alle zekerheid. Ik had bedenktijd nodig. Daar had ik zo m’n redenen voor.

The more people used Facebook at one time point, the worse they felt the next time we text-messaged them; the more they used Facebook over two-weeks, the more their life satisfaction levels declined over time. Interacting with other people “directly” did not predict these negative outcomes. — Plos One research.

Ik wilde namelijk niet dat het een bepaalde richting uit zou gaan met mij als gebruiksvoorwerp. Dat had ik al vaker gezien en meegemaakt met tv programma’s en ook ik was al een paar keer gevraagd te reageren voor een camera over een bepaald onderwerp, meestal had dit te doen met sociale media en het gebruik ervan. Ik heb er namelijk een hekel aan om die wereld zo apart te houden. Alsof de mensen die veel internetten geen boodschappen meer halen en afspreken met vrienden en ook nauwelijks meer werken. Kom op! Maar ik wilde best vertellen over mijn redenen voor het stoppen met Facebook. Dus zouden ze rond vier uur aanbellen. Dat werd een uur of twee later want ze moesten eerst filmen in Zandvoort waar psychiater Bram Bakker zat. Ik had eigenlijk ook plannen om met een buurtvriendin even lekker te chillen op het Scheveningse strand maar ik had deze afspraak afgezegd. Verder had ik niet echt werkplannen meer dus prima dat ze nog een keer belden dat het later werd. Zeven uur. Dan ging ik alvast eten. Na zeven uur dacht ik toch echt, nu wordt het een beetje krap want rond acht uur krijg ik visite. Uiteindelijk stond niet alleen de cameraman voor de deur, maar na wat zoeken ook de verslaggever.

Ik had de kans om de cameraman, die alvast wat shots wilde opnemen van mij al werkende aan mijn laptop, even na te vragen hoe het item een beetje in elkaar gedraaid zou worden. Want, zo vertelde hij, Bram Bakker kreeg echt Facebookverslaafden in zijn praktijk. Excessen dus. Even later vroeg de verslaggever, nadat de cameraman de microfoon omdeed en de enorme camera afgesteld had, ‘dus je bent cold turkey gestopt?’ Evenzeer met een lach, maar toch.

Het item zou ’s avonds laat, op NOS Op 3, uitgezonden worden. Na een half uur filmen gingen ze naar huis en bedankten me hartelijk. Ik zat met vermoeide ogen ’s avonds te wachten op NOS Op 3 want TV Lab liep uit. De gevechten in Egypte kwamen langs, waarop ik al dacht: en dan komt het item van Facebook ook nog langs, over contrasten gesproken. En jawel, mensen op het strand van Zandvoort aan het woord over hun Facebookgebruik. ‘Beetje kijken naar foto’s.’ zei iemand. Iemand anders zei: ‘Ja, kijken wat je buren doen.’ En er werd hard gelachen. Bram Bakker gaf aan dat er echt wel jongeren zijn die echt ongelukkig worden van Facebook omdat zij met elkaar vergelijken. (Die vraag kreeg ik ook in het interview maar moest dit ontkennen.) En toen was het item klaar. Mijn aandeel was eruit gehaald. Uren gewacht voor niks. Ik moet je bekennen, daar baalde ik stevig van.

Wat mij vooral dwars zit is dat, en dit was echt niet de eerste keer, de journalistiek blijkbaar zo in elkaar zit dat men van tevoren al wil dat het het een bepaalde kant uit gaat. Het onderwerp was: jongeren worden niet gelukkig van Facebook, dus gaan we even mensen charteren die dit kunnen bevestigen. De andere kant belichten is blijkbaar niet relevant voor de ‘nieuwswaarde’. Sinds wanneer is journalistiek tunnelvisie?

Daarnaast heb ik mijn kant van het verhaal niet kunnen belichten, namelijk dat ik vind dat je zodra je het gevoel hebt, bij welke sociale media platform dan ook, dat het niet prettig is, je moet nagaan of dit wel het juiste platform is voor jou. En ‘overal aanwezig moeten zijn’ vind ik onzin. ‘Maar ben je dan niet bang dat je wat misloopt?’ Ik vertelde dat als iets werkelijk belangrijk is het wel naar me toe komt, op een andere manier. Er bestaat nog steeds zoiets als de telefoon of email. Als je bang bent van alles mis te lopen omdat je niet overal aanwezig bent zit daar denk ik de fout. En ja, ik kan me voorstellen dat dit ongelukkig maakt en je frustreert, maar dat kun je niet toerekenen aan Facebook. Dat is hoe belangrijk je zelf dat medium maakt.

Waarom vind ik Twitter dan fijner dan Facebook, vroeg ik me sinds gisterenmiddag af. Op de een of andere manier heeft Twitter meer interactie. En daar is sociale media voor bedoeld; voor de ‘samenwerking’, de verbinding, interactie. Wanneer er op Facebook een update geplaatst wordt van het overlijden van iemand en je ‘liked’ dit zonder pardon, vind ik het tijd om even een stapje terug te doen.

‘Je was dus al een keer gestopt met Facebook?’ vroeg degene door de telefoon die de research deed naar het item. ‘Het lijkt wel een rookverslaving!’

Nou, nee, maak het nu niet smeuïger dan het is,

omdat mijn bonuskind actief werd op Facebook en ik meer contact met haar wilde, ging ik weer overstag. Nu zij ook nauwelijks meer Facebook gebruikt, omdat ze meer op Instagram aanwezig is en op Snapchat, heb ik duidelijk minder redenen daar te blijven zitten. Het is verder prima om niet overal aanwezig te zijn. Je moet jezelf niet belangrijker maken dan je bent. Andersom hoeft ook niet iedereen je overal te volgen. Kies het sociale media kanaal waar jij je het prettigst bij voelt. Zorg dat je puur blijft in het gebruik ervan, en niet een sociaal media platform gebruikt voor je werkzaamheden en alleen maar zendt. Dan had het namelijk wel business media geheten.

Het NOS item staat hier. Read in English here: Medium.

13 Comments