Als internet niet had bestaan,

dan was ik niet gestuit op een blog over het daklozenbestaan. Mijn zoektocht begon nadat ik teveel had nagedacht over een dakloze in Barcelona die, met een klein kartonnen bakje waar Pringles in gezeten hadden, naar me toe kwam. Ik had kleingeld. Ik gaf het hem. Terwijl hij wegliep bedacht ik me dat ik graag had willen weten hoe hij heette. Er lagen zwervers op een bankje en in het gras bij Port Vell. Ik vroeg me af of het beter was ‘s nachts wakker te blijven en overdag te slapen. …

Als internet niet had bestaan had ik dit filmpje niet ontdekt. Omdat een willekeurige tvzender vaker op zoek gaat naar de commerciële verhalen en wat geld maakt dan naar de menselijke kanten. Ook een muziekzender als TMF of MTV zou zo’n videoclip niet gauw draaien. Dat is toch wat we niet willen zien en horen?

Ik prijs me gelukkig dat ik kan surfen op internet zodat ik meer informatie tot me krijg en waaruit ik kan leren en kan verspreiden. Ik kan een linkje van een video die ik leuk en inspirerend vind zomaar hier op mijn blog plempen zodat jullie het kunnen zien. Zodat jij ook misschien net zo geraakt wordt door wat de video uitdraagt en ook jij, omdat je nu eenmaal Twitter gebruikt of een blog beheert, het kan verspreiden. De wereld in.

Als internet niet had bestaan, was zo’n filmpje verloren gegaan. …

‘Scared Shitless because there are Blogs!’

Bekijk deze TEDvideo eens met als spreker Mena Trott over blogs op een verfrissend NIET perfecte manier. In mijn reactie schreef ik dan ook:

‘I was relieved that someone was actually doing a non perfect speech. She let everyone know she was a bit nervos, she even tripped over some words but it made her human. Aside to that she gave a personal speech about why she loved to blog. I never had the idea she was arrogant about it because it was lightheartedly told and with humor. And she was quick with words and anekdotes which came to me as a surprise; most speakers give three of four examples about the same thing and I get easily bored.

I also got the message; blogs are personal stories. blogs have the ability to make and bundle your own history. Blogs matter for those who like to archive. But, blogs are more than that…’

Durven.

Er zijn momenten dat ik mezelf zie in P. P. (7 jaar) kijkt misschien een beetje de wereld in zoals ik dat deed toen ik haar leeftijd was en zelfs nu ik volwassen ben. Vroeger waren er veel dingen die ik met grote angst bekeek; de gymzaal bijvoorbeeld was de meest enge, nare plek die ik wekelijks moest zien tijdens de gymlessen op school. Alles waarbij ik letterlijk mijn evenwicht moest (leren) bewaren ervaarde ik als eng en alleen de mensen die mij op een kalme, niet straffende manier aanspraken en aanmoedigden wonnen mijn vertrouwen. Ik kan de mensen die mij een duwtje gaven in de goede richting op één hand tellen en herinner me die mensen, leraren op allerlei vlak, tot op de dag van vandaag.

Soms bekijk je iets en je voelt een niet te bevatten paniek in het diepst van je lijf. Het helpt niet erg als er volwassenen om je heen zijn die zelf veel dingen met angst in hun ogen bekijken; een kind ziet het en bedenkt dat als een volwassen persoon het ervaart als eng, het écht wel eng zal zijn en het dus niet proberen.

Maar motiveren is een moeilijk gevoel om over te brengen. Ellenlang geduld opbrengen en aanmoedigen is een taak die veel vertrouwen vergt. Een kind wil voelen van binnen dat het opgevangen zal worden, letterlijk en figuurlijk. Of het nu goed gaat of niet.

P. overwon haar angst en ging in het bootje zitten dat naar boven zou gaan om met een rotgang naar beneden zou rijden om te landen in een waaier van opspattend water maar toen de klep dichtging raakte ze in lichte paniek en durfde niet meer. Wat een leuke en gezellige dag was dreigde ineens in te storten. Tranen met tuiten huilde ze. Na even gewandeld te hebben stonden we bij de achtbaan. We keken naar de route die de karretjes maakten en hoe hard het ging, wie er allemaal in zaten en hoe ze reageerden en of ze moesten lachen of huilen. We besloten om elkaar stevig vast te houden en hard te gillen als we het spannend vonden, maar we gingen er wel in! Toen we in het wagentje zaten kreeg P. alsnog tranen in haar ogen en we zeiden tegen elkaar dat huilen best mocht als iets spannend was, maar we gingen wel proberen, samen.

Toen de karretjes naar boven reden en met een rotgang naar beneden denderden bedacht ik me dat die achtbaan ietsje harder ging dan ik gedacht had. P. ging door het moment, liet haar handen los en vond het leuk. ‘Nog een keer, nog een keer!’ riep ze toen we eruit moesten. Ze ging erna nog zes keer in de achtbaan en later ook nog drie keer in een hele hoge zweefmolen.

Wat was ik trots.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten