Kramp.

Foto gemaakt door Steve Rhodes.
Foto gemaakt door Steve Rhodes.

“…and that visibility which makes us most vulnerable is that which also is the source of our greatest strength.” -― Audre Lorde.

‘Wat gebeurt er als je kramp krijgt in je been?’
‘Dan spannen je spieren zich op een vervelende manier samen.”
‘Ja, en wat gebeurt er dan?’
‘Je krijgt pijn, het voelt verschrikkelijk en je kunt je niet bewegen.’
‘Wat is de oplossing tegen deze kramp?’
‘Je spieren zo spannen dat de kramp weggaat, juist het tegenovergestelde doen.’
‘Precies.’

Met kuitkramp kun je niet lopen. Of liggen. Slapen lukt ook al niet. Het enige wat helpt is masseren en je spieren strekken en erop vertrouwen dat het een keer weggaat. Krampen ontstaan door extreme kou, vermoeidheid of lichamelijke inspanning. In een krampstaat kun je niet vooruit.

‘There’s a hole ahead.’

Ja.En?

Kun je nagaan dat mensen, mensen in het algemeen, mensen in bedrijven, management worstelen met identiteit, transparantie en zelfvertrouwen. Dat willen en kunnen twee verschillende dingen zijn maar dat er steeds meer moet en gewild wordt maar dat men erachter komt, vaak tijdens het proces, dat het niet echt wil en verkrampt. Dat het enige wat oplost is dat men leert hoe de verkramping tegengehouden wordt en mocht de verkramping toch gebeuren men weet wat te doen. There’s a hole ahead; maar je kunt er omheen als je voldoende communicatieskills hebt, zelfvertrouwen hebt in je eigen kunnen en weet waarop je kunt antwoorden.

Voordat je met sociale media aan de slag wilt, bedenk je dan eerst of je geneigd bent kramp te krijgen.

Geen waarom.

Het kwam door een gesprekje op Twitter. Soms ontstaan er gesprekken. Men denkt weleens dat Twitter alleen een zendkanaal is maar het levert soms prachtige gesprekken op.

Er werd gezegd dat ik focus heb. Ik zie dat anders. In mijn hoofd is het soms net een ballenbak. Of een kom met m&m’s met allemaal kleurtjes en al die verschillende kleurtjes zijn leuke, frisse en nieuwe ideeën die ergens rond hetzelfde tijdstip ontstaan en dus roer ik weleens met mijn hand door die bak heen en weet helemaal niet wat ik allemaal ga doen en hoe ik dat ga doen. Vroeger werd ik daar enorm nerveus van en stresserig. Maar ik vertrouwde ook helemaal niet op mezelf.

Afgelopen week was ik op weg naar het centrum toen ik als vanzelf een hele andere kant uit liep. Waarom ik in m’n hoofd had dat ik ineens achter die gele m&m aan wilde in plaats van die blauwe kon ik op dat moment niet verklaren. Alsof er een onzichtbare hand me een duwtje in de rug gaf of een piepklein fluisterstemmetje vertelde: ‘Daar! Daar!’

Als je niet vertrouwt op jezelf of de dingen die je onderneemt is de kans heel groot dat het flopt. En blijkbaar is het zo dat wanneer je alles open laat en denkt: ik zie het wel, het uiteindelijk op z’n pootjes terecht zal komen. En weet je, mocht het niet op z’n pootjes terecht komen, dan was die m&m niet lekker genoeg.

[De foto is van de film Le Ballon Rouge. Aanrader!]

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten